บทที่ 1570 เอาทรัพย์สินกลับคืนมา

“เป็นแค่ตี้เซียนแท้ ๆ ทำไมถึงได้แข็งแกร่งได้ขนาดนี้? “เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยพลางตะโกนออกมา

อู๋เป่ย: "ถ้าฉันไม่เก่งฉันจะสามารถเป็นเจ้าสำนักร่วมแปดคนได้ยังไง เว่ยอู๋เจียงฉันถามคุณอีกครั้ง คุณช่วยเอาทรัพย์สินที่คุณเอาไปมาคืนไหม"

เว่ยอู๋เจียงกัดฟันแล้วพูดว่า "ก็ได้! ตระกูลเว่ยจะคืนทรัพย์สินของตระกูลจื่อทั้งหมด!"

อู๋เป่ย: "ดีมาก ตอนนี้ก็ไปบอกคนตระกูลเว่ย เรื่องนี้จบจบเมื่อไหร่ฉันถึงจะปล่อยคุณไป!"

ตอนนี้ชีวิตของเขาคือสิ่งสำคัญที่สุด เว่ยอู๋เจียงสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของอู๋เป่ย เขาทำได้เพียงแต่แจ้งให้คนในตระกูลของเขาทราบและปฏิบัติตามคำพูดของอู๋เป่ย เขาคืนทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจื่อที่ตระกูลเว่ยยึดมา

ตระกูลจื่อมีสมบัติเยอะมาก ดังนั้นจื่อเฟยจึงเรียกคนเก่าแก่ของตระกูลจื่อมารวมตัว และเข้าดูแลสถานที่พวกนั้น ส่วนเว่ยอู๋เจียงก็ถูกอู๋เป่ยพาไปที่เมืองเทียนจิน

หลังจากกลับมาที่เมืองเทียนจินแล้ว เซียวไท่จุนก็มาถึง

“ท่านอาจารย์” อู๋เป่ยออกไปทักทายเขา

เซียวไท่จุนพูดว่า: "ซวนเป่ย สำนักได้ยินเรื่องเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างคุณกับตระกูลเว่ย ดังนั้นเจ้าสำนักจึงส่งให้ฉันมาเพื่อสงบศึก"

แม้ว่าอู๋เป่ยยังคงเป็นลูกศิษย์ของเทียนเต้าเหมิน แต่สถานะของเขาก็ไม่ต่ำกว่าคณะท่านผู้อาวุโสใหญ่ทั้งแปด เพราะถึงยังไงเขาก็ได้ขัดเกลาจานเข็มทิศแปดเหลี่ยม นั่นจึงทำให้เขาได้รับการยอมรับจากคณะอาวุโสใหญ่ทั้งแปด และในอนาคตจะต้องมีตำแหน่งเป็นผู้อาวุโสในสำนักอย่างแน่นอน ในเทียนเต้าเหมินเขาเป็นรองแค่เจ้าสำนักเพียงเท่านั้น

เมื่อเว่ยอู๋เจียงเห็นเซียวไท่จุน เขาก็พูดทันที: "ท่านผู้อาวุโสเซียว รีบ ๆ มาสั่งสอนศิษย์ของท่านซะ!"

เซียวไท่จุนยิ้มและพูดว่า "ท่านผู้อาวุโสเว่ยทำไม คุณถึงถูกเด็กตีจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้ล่ะ"

เว่ยอู๋เจียงพูดด้วยความโกรธ: "เซียวไท่จุน คุณสั่งสอนศิษย์ได้ดีเสียจริงนะ!"

เซียวไท่จุน: "อ๋อใช่ ฉันได้แจ้งเจ้าสำนักเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว นับตั้งแต่จะยุติการเป็นอาจารย์และลูกศิษย์กับหลี่ซวนเป่ย"

อู๋เป่ยตกใจ: “ ท่านอาจารย์ ทำไมถึงยุติล่ะ?"

เซียวไท่จุนโบกมือ: "ในอนาคตคุณจะกลายเป็นผู้อาวุโสของสำนักปกครองร่วมแปดคน คุณกับท่านผู้อาวุโสเจ้าสำนักทั้งแปด หากฉันยังเป็นอาจารย์ของคุณอยู่ คุณจะปล่อยให้พวกเขาจัดการด้วยตัวเองได้ยังไง? อีกอย่างตอนนั้นที่คุณว่าฉันเป็นอาจารย์ก็เพื่อที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างยุติธรรม ตอนนี้คุณเองก็มีพละกำลังที่มากเพียงพอที่จะไม่ถูกคนอื่นรังแกแล้ว ไม่จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองจากใครอีก เอาอย่างนี้ดีกว่า หากคุณไม่รังเกียจก็เรียกฉันว่าพี่เซียว”

ถึแม้ว่าอู๋เป่ยจะรู้ว่าแบบนี้มันไม่เหมาะสม แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เขาจึงทำได้แค่เพียง ทำตัวเผ็นรุ่นเดียวกันกับเซียวไท่จุนเท่านั้น ไม่เช่นนั้นผู้นำสำนัหทั้กแปดก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

จากนั้นเขาก็โค้งคำนับเซียวไท่จุนพลางพูดว่า “ท่านอาจารย์ โปรดรับการคำนับจากลูกศิษย์ด้วย”

เซียวไท่จุนยอมรับการเคารพอย่างมีความสุข เขาพูดด้วยรอยยิ้ม: "ต้องอย่างนี้สิถึงจะถูก จากนี้ไปเรียกฉันว่าพี่เซียว"

อู๋เป่ย: "จากนี้ไปให้ผมเรียกท่านว่าท่านเซียวเถอะ ทำแบบนี้เจ้าสำนักทั้งแปดจะได้ไม่แย้งอะไร"

เซียวไท่จุนไม่ได้เอามาใส่ใจอะไรมาก เขาตอบ "ก็ได้ แล้วแต่คุณเถอะ"

เว่ยอู๋ซ่างสีหน้าดูไม่ค่อยดี เซียวไท่จุนหมายความว่าอะไร?

อู๋เป่ย: "ท่านเซียว สำนักต้องการให้ผมทำยังไง"

เว่ยอู๋ซ่าง: "ความหมายของสำนักหมายถึงการที่คนของเทียนเต้าเหมินไม่ทะเลาะ ตระกูลเว่ยนำทรัพย์สินของตระกูลจื่อมาคืนและคุณก็จบเรื่องทุกอย่างลง”

อู๋เป่ย: "สิ่งที่ผมต้องการก็ประมาณนั้น ผมแค่กลัวว่าเว่ยอู๋เจียงจะเจ้าเล่ห์ เพราะงั้นถึงได้รั้งตัวเขาไว้ที่นี่"

เซียวไท่จุนยิ้มพลางพูดว่า: "ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก ปล่อยเขาไปเถอะ สำนักมีคำสั่งออกมาแล้ว เขาไม่กล้าขัดหรอก"

จากนั้นอู๋เป่ยก็ปลดพันธนาการ เว่ยอู๋เจียงก็ลุกขึ้นยืนทันที เขาจ้องมองไปที่อู๋เป่ยด้วยความโกรธและเหาะหนีไป

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวไท่จุนหายไป เขาพูดว่า: "น่าเสียดายที่เว่ยอู๋ชางยังไม่ถูกฆ่า"

อู๋เป่ย: "ใช่ ถึงยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในคณะผู้อาวุโส หากผมฆ่าเขา อนาคตผมคงไม่สามารถตั้งหลักในเทียนเต้าเหมินได้"

เซียวไท่จุน: "แม้ว่าคุณจะฆ่าไม่ได้ แต่จื่อเฟยทำได้ ทุกคนในตระกูลจื่อล้วนถูกตระกูลเว่ยฆ่า"