ตอนที่ 1581
บทที่ 1585 ความยโสของเหล่าครึ่งเทพ
October 21, 2026
หน้าผากของชายคนนั้นมีเหงื่อเย็นไหลซึมออกมา เขาค่อย ๆ ปล่อยมือและพูดด้วยน้ำเสียงเกียจชัง: “ฝากไว้ก่อน!” หลังจากพูดอย่างนั้น พวกเขาก็ช่วยเพื่อน ๆ ของพวกเขาขึ้นมานั่งบนวัวดำก่อนจะจากไป
ขณะที่รถเกียวเคลื่อนตัวไปข้างหน้า เหม่ยเป่าก็พูดว่า “พี่ซวนเป่ย พวกเขาจะกลับมาสร้างปัญหาให้เราอีกไหม?”
อู๋เป่ย: “กลัวอะไร ที่นี่ไม่มีใครเอาชนะฉันได้หรอก”
ไม่นานรถเกี๊ยวก็เข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่รถเกี๊ยวจอด คนรับใช้หลายคนก็รีบก้าวมข้างหน้า
อู๋เป่ยและคนอื่นๆ หลายคนลงจากรถเกี๊ยว คนรับใช้คนหนึ่งจึงเอ่ยถามว่า: “ท่านมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงขององค์ชายจ้วงใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
องค์ชายจ้วงเป็นเพื่อนร่วมชั้นของอู๋เหมย และเขาเป็นผู้ริเริ่มในการรวมตัวครั้งนี้
อู๋เป่ยพยักหน้า: “ใช่”
คนรับใช้ยิ้มแล้วพูดว่า “กรุณาตามฉันมา”
หลังจากติดตามคนรับใช้ไปสักพัก ก็เจอกับห้องโถงตรงหน้า ตอนนี้มีคนหนุ่มสาวหลายร้อยคนอยู่ในห้องโถงกำลังพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนาน แต่ มีเพียงไม่กี่คนที่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย ราวกับดวงดาวที่กำลังรอบล้อมดวงจันทร์
เมื่อเห็นอู๋เหม่ยและเหม๋ยเป่าเดินเข้ามา มีคนสองคนก็เดินเข้ามาหาทันที หนึ่งในสองคนนี้ชื่อโตวหลานและอีกคนคือเย่ชิงหวู่ได้เคยศึกษากับอู๋เป่ยที่สำนักศิลปะการต่อสู้และได้พบกับอู๋เป่ย
“คุณอู๋” เย่ซิงหวู่ ทักทายด้วยรอยยิ้ม
อู๋เป่ยยิ้ม: “คุณเย่ ไม่เจอกันนานเลย”
“เฮ้ นี่ไม่ใช่อู๋เหม่ยเหรอ?” ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
อู๋เป่ยมองไปเห็นว่าเป็นจั่วหลิงเฟิงที่เคยไล่ตามจีบอู๋เหม่ยและวางแผนจี้หยกบนร่างกายของเธอ หลังจากที่ไม่ได้พบเขามานาน จั่วหลิงเฟิงกลายเป็นเซียนแล้วโดยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยโส
อู๋เหม่ยไม่มีความเกรงใจเขาสักนิดก่อนจะเอ่ย: “จั่วหลิงเฟิง ขาของนายหายดีแล้วหรือ?”
ครั้งล่าสุดอู๋เป่ยแทงขาข้างหนึ่งของเขาด้วยหนามแหลม เพื่อต้องการขู่เขา
จั่วหลิงเฟิงเยาะเย้ยและพูดว่า: “อู๋เหม่ย ดูชัดๆ ฉัน จั่วหลิงเฟิง ตอนนี้ฉันเป็นเซียนแล้ว!”
อู๋เหม่ย: “เป็นเซียนแล้วยังไง? ผู้รับใช้ของฉันก็ล้วนเป็นเซียน”
“ฮ่าฮ่า อู๋เหม่ย เธอก็มาด้วย” ในเวลานี้ ชายผู้มีรัศมีสงบปรากฏตัวขึ้น ชื่อจ้วงเซิง ผู้เป็นเจ้าของงานก็เอ่ยทักขึ้นมา
อู๋เหม่ยพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “จ้วงเซิง ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้คุณเป็นศิษย์เอกของสำนักแล้วหรือ?”
จ้วงเซิงยิ้มและกล่าวว่า: “ฮ่าฮ่า ตอนนี้ฉันเป็นศิษย์เอกของสำนักดาบศักดิ์สิทธิ์ และท่านอาจารย์ของฉันก็เป็นเซียนผู้เที่ยงแท้ด้วย”
ทุกคนต่างยกย่องเขา เพราะในสายตาของพวกเขาแล้ว เซียนผู้เที่ยงแท้ถือเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นยอด เพราะส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นเซียนมาก่อน
อู๋เหม่ย: “ขอแสดงความยินดีด้วย”
จั่วหลิงเฟิงดูเหมือนจะไม่ชอบใจกับสิ่งนี้แต่ก็ค่อยๆ พูด: “ผู้เป็นเซียนที่แท้จริงนั้นช่างน่าทึ่งจริงๆ ดังนั้นฉันต้องเป็นผู้เป็นเซียนอย่างแท้จริงให้ได้อย่างแน่นอน”
อู๋เป่ยเหลือบมองเขา: “ผู้เป็นเซียนอย่างแท้จริง นายไม่ควรคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ พื้นฐานของนายอ่อนแอเกินไป ฉันเกรงว่านายคงจะเคราะห์ช้ำกรรมซัดเสียมากกว่า”
จั่วหลิงเฟิงโกรธมาก: “นายแซ่อู๋ ฉันซัดนายได้เชื่อหรือเปล่า?”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น: “ฉันแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้นจะดีกว่า เพราะจะกลายเป็นนายที่เป็นคนถูกซัดอย่างแน่นอน”
จั่วหลิงเฟิงกำลังจะโจมตี แต่จ้วงเซิงกลับจับไหล่ของเขาไว้แล้วพูดว่า: “มันยากมากที่พวกเราจะรวมตัวกันได้ หลิงเฟิง ทำไมนายต้องมาทำลายบรรยากาศของคนอื่นด้วย?”
จั่วหลิงเฟิงจ้องมองอู๋เป่ยอย่างดุดัน จากนั้นหันกลับไปคุยกับคนอื่นต่อ
จ้วงเซิงยิ้มและพูดว่า “คุณต้องเป็นพี่ชายของอู๋เหม่ย ขอบคุณคุณครั้งที่แล้ว ไม่เช่นนั้นเพื่อนหลายคนคงจะตายบนภูเขาแน่”
อู๋เป่ย: “เรื่องเล็กน้อย”
จ้วงเซิงยิ้มเล็กน้อย: “พูดตามตรง ที่ฉันเชิญอู๋เหม่ยและเหม๋ยเป่ามาในครั้งนี้เพราะฉันอยากจะขอแต่งงานกับพวกเธอ”
อู๋เป่ยตกตะลึง: “แต่งงานกับอู๋เหม่ยเหรอ?”
อู๋เหม่ยตกใจ: “คุณอยากแต่งงานกับฉัน?””
จ้วงเซิงพยักหน้าเล็กน้อย: “อู๋เหม่ย ที่จริงแล้วฉันชอบเธอมานานแล้ว แต่ตอนนั้นฉันธรรมดาเกินไป ตอนนี้ในที่สุดฉันก็มีความแข็งแกร่งมาบ้างแล้ว ให้เธอกับเหม๋ยเป่าโปรดยอมรับฉันด้วย”