บทที่ 1586 กลุ่มเศษเนื้อเน่าๆ

อู๋เป่ย: “ครึ่งเทพอะไร ก็แค่กลุ่มเศษเนื้อเน่าๆ ทำไมถึงภูมิใจที่ได้แต่งงานกับไอ้เศษเนื้อขนาดนั้น”

ใบหน้าของหญิงสาวซีดลงด้วยความโกรธ: “คุณ...”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็มองดูผู้หญิงคนนั้นอย่างละเอียดและพูดว่า: “ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณสามารถแต่งงานกับตระกูลเศษเนื้อพวกนั้นได้ เพราะรูปร่างของคุณกูดูไม่เลว” เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้มีรูปร่างที่หาเปรียบได้ยาก คุณสมบัติแบบนี้สูงกว่ามาตรฐานของคนทั่วไป หากเธอให้กำเนิดลูก ก็เป็นเรื่องง่ายที่จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีคุณสมบัติพิเศษ

“พี่ชายของอู๋เหม่ย ถ้ามีความกล้ามากพอ ก็ห้ามไปไหน สามีของฉันกำลังมา!”เธอพูดด้วยความโกรธ

อู๋เป่ยกล่าวว่า “ได้ ฉันอยากเห็นเศษเนื้อนั่นด้วย”

ทุกคนเริ่มพูดคุยกัน และมีคนพูดว่า: “ฉันได้ยินมาว่าเผ่าเทพคือผู้สูงสุด และผู้ฝึกฝนก็เป็นคนต่ำต้อย แม้ว่ามนุษย์ครึ่งเทพจะไม่ดีเท่าเผ่าเทพ แต่สถานะของพวกมันยังสูงกว่าผู้ที่ฝึกฝนเป็นเซียนอยู่มาก”

“ฉันก็เคยได้ยินเรื่องนี้เหมือนกัน เฮ้ รีบอยู่ห่างจากพี่น้องอู๋เหม่ยเร็วๆ เดี๋ยวจะยิ่งเดือดร้อนไปกันใหญ่”

ทันใดนั้น เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ที่อยู่รอบๆ อู๋เหม่ยก็เริ่มตีวงกระจายออกห่างไปอย่างรวดเร็ว ที่ยังอยู่ก็เหลือไม่มากแล้ว

โตวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เลือกที่จะเดินจออกมาไปยืนอยู่ด้านหลังจ้วงเซิง

เย่ชิงหวู่ถอนหายใจเบา ๆ: “องค์ชายอู๋ คุณควรหลีกเลี่ยงมันดีกว่า พลังของครึ่งเทพนั้นทรงพลังมากจริงๆ”

อู๋เป่ยหาเก้าอี้แล้วนั่งลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณหนูเย่ ไม่ใช่ว่ามังกรดุร้ายจะไม่อาจข้ามแม่น้ำได้ ในเมื่อฉันกล้ามาที่หลงจิ่ง ฉันไม่กลัวใครทั้งนั้น”

“ฉันไม่ได้เจอใครที่จองหองอย่างนายมานานแล้ว” มีชายคนหนึ่งอยู่ที่ประตู ดวงตาสีทองมีรัศมีอันน่าสะพรึงกลัว

เมื่อเห็นเขา ผู้หญิงที่ยกย่องพ่อสามีก็พูดอย่างมีความสุข: “สามี!”

ชายคนนั้นเหลือบมองหญิงสาวของเขาแล้วพูดอย่างเย็นชา: “ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าคบหากับมนุษย์ต่ำต้อยพวกนี้อีก นี่เธอหูหนวกหรือเปล่า?”

ผู้หญิงคนนั้นก้มหัวลง: “ฉันผิดไปแล้ว ครั้งหน้าจะไม่ทำอีก”

ชายคนนั้นจ้องมองที่อู๋เป่ย: “เมื่อกี้นี้ นายเรียกพวกเราว่าพวกเศษเนื้อครึ่งเทพอย่างนั้นเหรอ?”

อู๋เป่ย: “ถ้ายังอยากฟังอีกครั้ง ก็ได้ ไอ้เศษเนื้อเน่า!”

ชายผู้มีดวงตาสีทองยิ้มเย็น: “กล้าดีนิ”

เขาเข้าหาอู๋เป่ยทีละก้าวและหยุดห่างออกไปราวๆห้าก้าว เพราะเขาสังเกตเห็น อู๋เหม่ยกับเหม๋ยเป่า เขายิ้มและพูดว่า: “ผู้หญิงสองคนนี้รูปร่างเยี่ยมยอดกว่าผู้หญิงในครอบครัวของฉันเสียอีก ดีจริงๆ ฉันไม่ได้เสียเที่ยวเลยจริงๆ”

อู๋เป่ยหรี่ตาลงและพูดอย่างใจเย็น: “คุกเข่าลง!”

“ตึง!” ร่างของชายคนนั้นสูญเสียการควบคุม ทำให้เขาก็คุกเข่าตรงหน้าอู๋เป่ย

เขาตกใจมากและพูดว่า: “นาย ...”

อู๋เป่ยพูดอย่างไร้ความรู้สึก: “ไม่อยากจะเรียกนายว่าขยะครึ่งเทพเลยจริงๆ ถึงแม้ว่าเผ่าเทพจะอยู่ตรงหน้าฉัน ก็แทบจะไม่อยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ”

ชายคนนั้นตะโกน: “ปล่อยฉัน! แล้วนายอย่ามาเสียใจทีหลัง!”

อู๋เป่ย: “ฉันอยากรู้เรื่องไอ้สารเลวนั่นมากกว่า ไป พาฉันไปบ้านของนายหน่อย”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็อุ้มชายคนนั้นขึ้นมาและหายตัวไปตรงจุดนั้นทันที

ไม่เพียงกี่ไม่อึดใจ อู๋เป่ยก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือคฤหาสน์หลังใหญ่โดยมีชายคนนั้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผู้คนด้านล่างสังเกตเห็นเขา มีแสงหลายสิบดวงลอยขึ้นในอากาศ และพวกเขาต่างก็ถามคำถาม

อู๋เป่ยมองไปรอบ ๆ และพบว่ามีเพียงหกคนในครอบครัวนี้เท่านั้นที่มีเลือดครึ่งเทพ และทั้งหกคนนี้ก็อยู่กันครบ

ในขณะนั้นเอง เขายังพบว่ามีมนุษย์ผู้ฝึกฝนจำนวนมากถูกจองจำใต้ดินของตระกูลนี้ ทั้งชายหญิงนับพัน!

ผู้ฝึกฝนเหล่านี้ล้วนถูกจองจำ แต่ละคนมีแผลเป็น และบางส่วนถูกทรมาน

ผู้ฝึกฝนกลางคนเหลือบมองชายที่อยู่ในมือของอู๋เป่ยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า “คุณเป็นใคร?”

อู๋เป่ยไม่ตอบ แต่เขาถามว่า “ทำไมคุณถึงได้กักขังผู้ฝึกฝนมากมายขนาดนี้?”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างเย็นชา: “พวกเขาล้วนเป็นคนที่ไม่เคารพฉัน หากนายไม่อยากลงเอยแบบนี้ ปล่อยลูกชายของฉัน แล้วฉันจะปล่อยไป!”

อู๋เป่ยเตา: “ฉันมาที่นี่เพื่อสอนบทเรียนให้แก่พวกนายพวกเศษเนื้อเน่า”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนมืดลง: “รนหาที่ตาย!”

“ปั๊ก!”

ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยชั้นแสงศักดิ์สิทธิ์ เบื้องหลังแสงศักดิ์สิทธิ์ก็มีภาพหลอนเทพปีศาจปรากฏขึ้น! จากนั้นเขาก็คว้ามันด้วยมือและเทพปีศาจก็วิ่งกรูดเข้ามา

อู๋เป่ยพูดเบา ๆ : “อ่อนแอเหลือเกิน!"