บทที่ 1605 อินุไค เซโยชิ

หลังจากนั้นไม่นาน เสินเจี๋ยจื่อก็ขึ้นไปชั้นบน เขายิ้มแล้วพูดว่า "มหาปรมาจารย์ เจ้าหนุ่มคนนั้นเพิ่งกลับมาหลังจากถูกคนฝ้าประตูไล่ เขาดูไม่เหมือนของเทียนเฉียวสำนักไท่อีเลย"

มหาปรมาจารย์พูดขึ้นอย่างใจเย็น "บุคคลนี้ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเป่าซานในเวลาหนึ่งเดือน เขาไม่เคยมาเยี่ยมพวกเราเลยสักครั้ง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นเราในสายตา... "

“คุณพูดถูกแล้ว ฉันไม่ได้สนใจพวกคุณเลยจริง ๆ " ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ทุกคนต่างตกใจแล้วหันกลับมาและพบใครบางคนซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลังในตอนไหนไม่รู้

“จางจุน ! ” เสินเจี๋ยจื่ออุทาน “ไม่ใช่คุณไปแล้วหรอกเหรอ”

จางจุนกล่าว "ร้านอาหารธรรมดา ๆ แห่งนี้จะหยุดฉันได้ยังไง ฉันขึ้นไปชั้นบนเร็วกว่าคุณและได้ยินความคิดบางอย่าง ฮ่า ๆ คุณนี่มันเจ้าเล่ห์มาก ทำให้ฉันขุ่นเคืองแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรกับพวกคุณ"

มหาปรมาจารย์ดูตกใจในตอนแรก แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างไวและพูดว่า "สหายจาง ที่เราทำแบบนี้เพื่อสงบสติอารมณ์ของคุณ"

จางจุนเลิกคิ้ว "สงบสติอารมณ์ของฉันงั้นเหรอ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร มาสงบสติอารมณ์ของฉัน"

ใบหน้าของมหาปรมาจารย์ขรึม "คุณพูดกับมหาปรมาจารย์แบบนี้เหรอ"

“มหาปรมาจารย์เหรอ คุณนี่นะ” เย่เทียนยิ้มเยาะ “ฉันได้ยินมาว่าสำนักไท่อีเด่นในเรื่องความแข็งแกร่ง และใครก็ตามที่แข็งแกร่งกว่าก็คือมหาปรมาจารย์ พูดได้ว่าคุณแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาศิษย์สมบัติทั้งหมดมาก่อน”

เล่ยเบินตะคอกและพูดว่า "จางจุนแกอย่าไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ระดับพลังยุทธ์ของมหาปรมาจารย์อยู่ครึ่งทางแล้วและเขาจะกลายเป็นเต้าจวินอย่างแน่นอนในอนาคต หากมหาปรมาจารย์กระทำผิด มันจะไม่ดีต่อคุณนัก ! "

จางจุนสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ "ต้าหลัวเพียงครึ่งทางไม่ได้มีความหมายอะไรในสายตาของฉัน ภายในหนึ่งเดือน ฉันขอท้าคุณมหาปรมาจารย์ ! "

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่พูดอะไรอีกและหายตัวไปทันที

มหาปรมาจารย์สีหน้าเปลี่ยนและพูดขึ้นด้วยความโกรธ "นี่มันไร้เหตุผลจริง ๆ ! "

เว่ยชางกล่าวขึ้น "มหาปรมาจารย์ เด็กคนนี้เย่อหยิ่งเหลือเกิน เมื่อถึงเวลาฉันต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อย"

มหาปรมาจารย์ยิ้ม "ฮ่า ๆ " "เขาเป็นเพียงตี้เซียนเท่านั้นเอง เขาคิดว่าตัวเองอยู่ยงคงกระพันงั้นเหรอ ! ถ้าเขากล้าท้าทายฉัน ฉันก็จะเอาชีวิตเขา ! "

มหาปรมาจารย์คนนี้ชื่ออินฮ่วนลี่และเขายังเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่มีความสามารถอีกด้วย เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นตำนานจากผู้คนนับไม่ถ้วน และเป็นความหวังสูงจากผู้นำอาวุโสของสำนักไท่อี ดังนั้นเส้นทางของเขาจึงราบรื่น กลายเป็นเทียนเฉียวรุ่นแรกที่ได้รับความสนใจอย่างมาก

อินฮ่วนลี่มาถึงจุดสูงสุดของความเป็นอิสระและภูมิใจในตัวเองมาก แต่การปรากฏตัวของจางจุนทำให้เขารู้สึกกดดัน ว่ากันว่าเมื่อบุคคลนี้ยอมรับการทดสอบ อาจารย์ก็รับจางจุนและจัดให้จางจุนอยู่ที่ยอดเขาเทียนเฉียว เมื่อเขาได้รับการทดสอบในตอนนั้น อาจารย์ไม่ได้พบปะเขาด้วยซ้ำแค่ขอให้ใครสักคนส่งข่าวถึงเขาและเขาก็ไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในสถานที่เช่นยอดเขาเทียนเฉียวนี้ จากจุดนี้เขาจึงรู้สึกได้ว่าคุณสมบัติของจางจุนน่าจะอยู่เหนือเขา !

เขาไม่ยอมให้คนอื่นแย่งตำแหน่งเทียนเฉียวอันดับหนึ่งของสำนักไท่อีไปได้แน่ เขาจึงรู้สึกต่อต้านจางจุนอย่างรุนแรงในใจของเขา ดังนั้นเขาเลยวางแผนเพื่อทำลายความประทับใจต่อจางจุนในหมู่พี่น้องของเขาทั้งหมด

ทุกคนต่างประจบสอพลอเขาทีละคน "มหาปรมาจารย์ท่านคิดถูกแล้ว ฆ่าคนที่โอหังเช่นนี้ในวันแข่งขัน ไม่เช่นนั้นในอนาคตเขาจะคุกคามเราอย่างแน่นอน"

จางจุนออกจากหอคอยหยู่เซียงและเดินไปรอบ ๆ เมืองไท่อีจนมืด ก่อนจะกลับไปที่ยอดเขาเทียนเฉียว

หลังจากกลับมาแล้วนั้น จางจุนก็เข้าฌานอีกครั้งและฝึกฝนอย่างหนัก เขาตัดสินใจที่จะทะลุทะลวงต่อ ไปถึงขั้นยึดครองสวรรค์และในที่สุดก็เปิดแท่นบูชาจิตวิญญาณและกลายเป็นเซียนแห่งสวรรค์ !

ในเวลานี้อู๋เป่ยอยู่ในสมาธิลึก และเขาลืมตาขึ้นในวันที่ห้าจากการทำสมาธิลึก

ในเวลานั้น เขาได้เข้าใจความลึกลับของภัยลับและฝึกวิชายุทธหลังจากแปดกระบวนท่าสังหารมังกรทันที คัมภีร์พระสูตรกลียุคนี้เป็นหนึ่งในสิบหกวิชายุทธในพระราชวังจี๋อู่ เป็นการฝึกพลังกลียุคในร่างกาย เมื่อมีพลังกลียุคแล้วจะสามารถควบคุมภัยพิบัติทางธรรมชาติและทัณฑ์สวรรค์ได้ ซึ่งจะเป็นการเพิ่มพลังการต่อสู้ได้เป็นอย่างมาก