บทที่ 1625 หลอมร่างสู่ขั้นเซียนสวรรค์

ชายกลางคนรู้สึกขมขื่นในใจ กล่าวว่า "ใช่แล้ว"

อู๋เป่ยกล่าว "กระบี่นี้ ตอนนี้เป็นของฉันแล้ว เดิมที ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับสำนักกระบี่โบราณของนาย แต่คนของนายกลับมาหาเรื่องฉัน ตอนนี้ ฉันจะเอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ของนายไป เป็นการลงโทษถือเล็กน้อย นายยอมรับไหม?"

ชายกลางคนกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน "ยอมรับ"

อู๋เป่ยพยักหน้า "อืม วิชาที่นายฝึกมามันยุ่งเหยิง ฉันไม่เอากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไปฟรี ๆ จะสอนเคล็ดวิชากระบี่ให้นายแทน"

พูดจบ เคล็ดวิชากระบี่ชุดหนึ่งก็ปรากฏในสมองของชายกลางคน เคล็ดวิชานี้เหนือกว่าที่พวกเขาเคยฝึกมามาก ชายกลางคนทั้งตกใจและดีใจ ขณะกำลังจะขอบคุณ อู๋เป่ยก็พากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จากไปในพริบตา

หลายปีต่อมา สำนักกระบี่โบราณอาศัยเคล็ดวิชากระบี่ที่อู๋เป่ยถ่ายทอดให้ กลายเป็นกลุ่มอำนาจที่แข็งแกร่งในทะเลนี้ และเป็นหนึ่งในกลุ่มอำนาจที่ยิ่งใหญ่บนทวีปคุนหลุน

อู๋เป่ยกลับมาที่เกาะ ต่อเล่นกับภรรยาและลูกจนกระทั่งเย็น

ช่วงเวลานี้ เขาครุ่นคิดเกี่ยวกับประสบการณ์การฝึกของมหาเทพชื่อเซียว ตามที่ได้รับการถ่ายทอดจากมหาเทพชื่อเซียว ตอนนี้เขามีคุณสมบัติที่จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตขั้นพระเจ้าแล้ว อย่างไรก็ตาม ตามที่ชิงเสวี่ยเจ้าสำนักเคยกล่าว หากทะลวงเข้าสู่ขั้นนี้หลังจากขั้นตัวตนเทพ ผลลัพธ์จะดีกว่า

ประสบการณ์ของมหาเทพชื่อเซียว ทำให้เขาเข้าใจขอบเขตขั้นพระเจ้าชัดเจนขึ้น ขั้นพระเจ้าเช่นเดียวกับชั้นเทพ ต้องเข้าใจเต๋าแห่งสวรรค์

ขณะนี้ เขารู้สึกถึงบางอย่าง จึงฉวยโอกาสทะลวงเข้าสู่ขั้นที่แปดของคัมภีร์อมตะ นั่นคือวิญญาณอมตะ

เทพหยางของเขาแข็งแกร่งพอ การสร้างวิญญาณอมตะจากเทพหยางนั้นไม่ยากเกินไปสำหรับเขา แต่เขายังใช้เวลาถึงเจ็ดวันในการสร้างวิญญาณแท้

วิญญาณแท้แข็งแกร่งและสูงกว่าเทพหยาง วิญญาณแท้พึ่งพาร่างของเซียนแท้ ทำให้พลังของมันแข็งแกร่งขึ้น

เมื่ออู๋เป่ยสร้างวิญญาณแท้สำเร็จ จิตใจเขาก็เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายและโหดร้าย นี่เป็นเพราะพลังของเขาเพิ่มขึ้นทำให้ปีศาจในจิตใจฟื้นขึ้นมา

ดังนั้น เขาจึงต้องปิดด่านฝึกตนเอง เพื่อปราบและกลั่นปีศาจในจิตใจ

ในเวลาเดียวกัน ที่แดนเซียนนิรันดร์ จางจุนกำลังปิดด่านฝึกฝนมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เจ้าสำนักทำหน้าที่ปกป้องไม่ห่างไปไหน

ในห้องโถงใหญ่ของนครนิรันดร์ ฮวาเทียนเฉินไม่ได้ฝึกฝนและพักผ่อนมาหลายวัน เขากังวลอย่างมาก เพราะจางจุนที่ไม่ตายกลับมาที่วังเซียนนิรันดร์ และได้รับการยอมรับจากเจ้าสำนักและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ตอนนี้เจ้าสำนักยังทำหน้าที่ปกป้องเขาขณะที่เขาพยายามทะลวงขั้นเซียนสวรรค์

หลัวหมิงซูยิ่งกังวล ส่วนใหญ่ช่วงนี้จึงเก็บตัวไม่กล้าเจอฮวาเทียนเฉิน เพราะกลัวสายตาตำหนิจากเขา

วันนี้ เธอรวบรวมความกล้ามาหาฮวาเทียนเฉินที่ห้องโถง พูดเสียงเบา "เทียนเฉิน อย่ากังวลเกินไป เขาออกจากการปิดด่านฝึกตนมา อย่างมากก็เป็นเซียนสวรรค์ คุณเคยบอกว่าชาติก่อนและชาตินี้แตกต่างกัน เขาไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของคุณได้"

ฮวาเทียนเฉินพูดเย็นชา "ก่อนหน้านี้กับตอนนี้จะเหมือนกันได้ยังไง? เจ้าสำนักจะปกป้องเขา ฉันจะทำอะไรได้? ถ้าเขาไม่ตาย วันนี้เขาเป็นเซียนสวรรค์ พรุ่งนี้อาจเป็นเซียนแท้ มะรืนอาจเป็นเทพนายดาว ถ้าไม่ฆ่าเขา เขาจะมาล้างแค้นพวกเราแน่!"

หลัวหมิงซูตกใจ "นี่คงเกี่ยวกับการทดสอบของหอคอยนิรันดร์"

ฮวาเทียนเฉินหน้าตาย "ฉันหาข้อมูลแล้ว จางจุนน่าจะเคยสู้กับผู้แข็งแกร่งแห่งยุค"

หลัวหมิงซูตกใจ "นั่นหมายความว่าเขามีศักยภาพสูงกว่าปู่บรรพชนของเรา?"

ฮวาเทียนเฉินถอนหายใจ "ตอนนี้เรามีสองทางให้เลือก หนึ่ง ฆ่าจางจุน แต่ทำยากและเสี่ยงมาก สอง เราออกจากวังเซียนนิรันดร์ ออกจากแดนเซียน หาที่หลบซ่อน ไม่เปิดเผยตัวตลอดชีวิต"

หลัวหมิงซูรีบกล่าว "เทียนเฉิน ฉันไม่อยากไป! เราผ่านความยากลำบากมากมายกว่าจะได้มาวันนี้ คุณเพิ่งได้เป็นเทพนายดาว จะจากไปแบบนี้ ฉันไม่ยอม!"

ฮวาเทียนเฉินจ้องเธอ "นายก็ไม่ยอม ฉันก็ไม่ยอม! หมิงซู ถ้าจะฆ่าจางจุน ต้องพึ่งนาย"

หลัวหมิงซูตกใจ "ฉันจะทำอะไรได้?"

ฮวาเทียนเฉิน "ฉันมีวิธี ฉันถามว่า นายกล้าเสี่ยงเพื่อฆ่าจางจุนไหม?"