บทที่ 1626 กับดักมรณะ

จางจุนถาม “ตอนนั้น ฮวาเทียนเฉินควบคุมจิตสำนึกของหลัวหมิงซูและใช้เธอทำร้ายฉันใช่ไหม?”

คนรับใช้ชรา พยักหน้า “ใช่แล้วคุณชาย ฮวาเทียนเฉินได้วัตถุชั่วร้ายชื่อว่า ‘ลูกปัดหุ่นเชิด’ เขาใช้วัตถุนี้ควบคุมจิตสำนึกของหลัวหมิงซู ฉันอยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด”

จางจุน “ในเมื่อเธอเป็นคนของฮวาเทียนเฉิน ทำไมเธอถึงทรยศเขา?”

คนรับใช้ชรา “หลายปีนี้ ตั้งแต่ฮวาเทียนเฉินกลายเป็นเทพเจ้าดาว ฉันในฐานะพ่อบ้านก็ไม่มีความสำคัญอีก หากไม่มีหลัวหมิงซูช่วย ฉันคงอยู่ในตระกูลฮวาไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้น เมื่อเธอให้ฉันมาเป็นพยาน ฉันก็ตอบตกลงทันที”

จางจุนเอานิ้วแตะหน้าผากหลัวหมิงซูถามเสียงเข้ม “พูด ความจริงเธอหลอกฉันอยู่ใช่ไหม?”

หลัวหมิงซูส่ายหน้า ร้องไห้ด้วยน้ำตาคลอเบ้า “พี่จุน ฉันรักพี่ขนาดนี้ จะหลอกพี่ได้อย่างไร ฉันมาไม่ขอให้พี่ให้อภัย แค่อยากให้พี่รู้ความจริงก่อนที่ฉันจะตาย”

จางจุนจ้องตาเธอหัวเราะเย็นชา “คิดจะหลอกฉัน ไม่ง่ายขนาดนั้น หลัวหมิงซู หากเธอพูดความจริง เธอต้องเกลียดฮวาเทียนเฉินมากใช่ไหม?”

หลัวหมิงซูพยักหน้า “แน่นอน”

จางจุน “งั้นเธอก็ไปฆ่าเขาสิ”

หลัวหมิงซูหัวเราะแห้ง ๆ “พี่จุน พี่ก็รู้ว่าฉันไม่มีพลังพอจะฆ่าเทพเจ้าดาว แต่วันนี้ฉันมาหาพี่เพราะฮวาเทียนเฉินกำลังปิดด่านฝึกตน พี่ไปฆ่าเขาตอนนี้จะเป็นเวลาที่ดีที่สุด”

จางจุน “โอ้ เขากำลังปิดด่านฝึกตน?”

หลัวหมิงซูพยักหน้า “ฉันรู้ว่าพี่อยากเห็นฉันฆ่าเขาเอง ไม่เป็นไร แค่พี่ปราบเขา ฉันจะลงมือเอง ตัดหัวฮวาเทียนเฉิน!”

จางจุนคิดอยู่ไม่กี่วินาทีแล้วถาม “ฮวาเทียนเฉินอยู่ที่ไหน?”

หลัวหมิงซู “เขากลัวพี่จะแก้แค้น จึงไปซ่อนในที่ลับมาก ๆ ที่หนึ่ง ฉันไม่รู้ที่นั่นมาก่อน แต่ฉันแอบใช้เครื่องหอมป้ายที่ตัวเขา ดังนั้นจึงสามารถหาที่นั่นเจอ”

จางจุน “ดี เธอพาฉันไป”

จากนั้น แสงหนึ่งก็พาหลัวหมิงซูออกจากวังเซียนนิรันดร์ มาถึงแดนเซียนนิรันดร์ที่ลึกเข้าไป พื้นที่นี้เหมือนกับแผ่นดินเทพเจ้าหรือตงเทียนเซินทู่ที่เต็มไปด้วยอันตรายและยังไม่ถูกสำรวจ

หลัวหมิงซูพาจางจุนมายังพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหมอก เมื่อเข้าไปในหมอกอีกครึ่งชั่วโมง จางจุนก็เห็นโพรงที่เอียงลงใต้ดิน

ปากโพรงกว้างเกินร้อยเมตร หลัวหมิงซูยืนอยู่ที่ปากโพรงกล่าวว่า “พี่จุน ฮวาเทียนเฉินกำลังฝึกที่นี่ ข้างล่างนี้คือปอดของแผ่นดิน ฝึกที่นี่จะได้ผลดี”

จางจุนพุ่งตัวลงไปใต้ดินลึกหลายพันลี้ เขามาถึงที่ว่างกว้างใหญ่ ข้างซ้ายมีถ้ำหินขนานกัน อุณหภูมิภายในสูง มีแสงออกมา

เขาดึงหลัวหมิงซูเดินเข้าไปอีกหลายพันเมตร ก็เห็นพื้นที่กว้างใหญ่ ที่นั่นมีชายผอมแห้งนั่งสมาธิอยู่บนก้อนหินดำ

เมื่อเห็นชายผู้นั้น จางจุนหัวเราะเยาะ “ฮวาเทียนเฉิน นายอยู่ที่นี่จริง ๆ”

ฮวาเทียนเฉินลืมตา “นายเองก็มาแล้ว”

จางจุนเลิกคิ้ว “โอ้ นายรู้ว่าฉันจะมา?”

ฮวาเทียนเฉิน “ฉันให้หลัวหมิงซูออกหน้า นายย่อมต้องมา”

จางจุนไม่แปลกใจ “ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอหลอกฉัน นายก็แค่เปลี่ยนความทรงจำของเธอ ฉันพูดถูกใช่ไหม?”

ฮวาเทียนเฉินปรบมือ “นายยังฉลาดเหมือนเดิม แต่เสียดาย อย่างไรวันนี้นายก็ต้องตายที่นี่”

จางจุน “โอ้ ฉันจะตาย?”