บทที่ 1653 เซียนพเนตร เฉินซือหว่อ

เขาใช้พลังระดับยี่สิบขั้นเป็นพื้นฐาน สร้างโครงสร้างคริสตัลที่สามารถเลียนแบบผลของตราประทับสังหารแรกได้ ต่อมา เขาเรียนรู้ด้วยวิธีเลียนแบบ แม้ว่าจะยังไม่สมบูรณ์แต่ก็มีความคล้ายคลึงในบางส่วน

หลังจากลองหลายครั้ง อู๋เป่ยก็ได้พบวิธีการที่ถูกต้อง และสามารถสร้างตราประทับสังหารแรกได้สำเร็จ จากนั้นเขาใช้ตราประทับสังหารแรกย้อนกลับไปเพื่อผลักดันพลังคริสตัล

ตราประทับสังหารแรกสามารถเรียกพลังที่น่ากลัวจากที่ไหนสักแห่ง ทำลายศัตรูได้ในพริบตา ดังนั้นตราประทับนี้จึงทรงพลังมาก ไม่ว่าจะใช้เมื่อไรก็มีผลทำลายล้างอย่างมาก หากตราประทับสังหารแรกยังไม่สามารถกำจัดศัตรูได้ ก็หมายความว่าเขาในตอนนี้ยังไม่สามารถสู้กับศัตรูได้

เมื่อรุ่งเช้า เรือรบออกจากเมืองและเดินทางไปทางใต้ เข้าสู่ดินแดนป่าเถื่อน

ใต้เรือรบเป็นภูเขาสูงใหญ่ มีที่ราบและป่าดงดิบ เป็นพื้นที่ที่ยากลำบากและมีคนอาศัยอยู่น้อย

ในฐานะจักรพรรดิของอาณาจักรเทียนอู่ อู๋เป่ยได้รับการปฏิบัติอย่างระมัดระวัง ขุนนางได้สำรวจเส้นทางล่วงหน้า ก่อนที่เรือรบจะเคลื่อนที่ไปสักพัก อินเทียนเจี่ยก็รายงานว่า "ฝ่าบาท มีคนยืนอยู่บนท้องฟ้ามากว่าครึ่งวัน ดูเหมือนว่าจะรอฝ่าบาทอยู่ เมื่อพวกเราเข้าไปสอบถาม เขาได้สังหารทหารยามนอกสามคนด้วยดาบเดียว"

อู๋เป่ยพูดอย่างเยือกเย็นว่า "สังหารทหารยามของฉัน แสดงว่าไม่ประสงค์ดี"

อินเทียนเจี่ยกล่าวว่า "จากรายงานของทหารยาม คนผู้นี้น่าจะเป็นเซียนพเนจร"

เซียนพเนจร หมายถึงผู้ที่ฝึกฝนพลังโดยลำพัง ไม่ขึ้นกับโลกเซียนหรือสำนักเซียนใด ๆ

เซียนพเนจรส่วนมากมักจะลำบาก เพราะพวกเขาได้รับทรัพยากรน้อย แต่ก็มีเซียนพเนจรบางคนที่ผ่านพ้นภัยพิบัติหลายครั้งและมีพลังลึกล้ำ โดยปกติจะมีพลังเทียบเท่ากับต้าหลัวในระยะนี้

อู๋เป่ยกล่าวว่า "เพิ่มความเร็ว!"

เรือรบเร่งความเร็วขึ้น ไม่นานพวกเขาก็มองเห็นคนผู้นั้น เป็นเด็กชายในชุดคลุมสีม่วง ดูเหมือนจะอายุสิบปี นั่งอยู่บนกลุ่มพลังสีเขียว หันหน้าไปทางเรือรบ

เรือรบหยุด อินเทียนเจี่ยถามอย่างหนักแน่นว่า "ท่านคือใคร?"

เด็กชายตอบเบา ๆ ว่า "เซียนพเนจร เฉินซือหว่อ!"

เมื่อได้ยินชื่อเฉินซือหว่อ ใบหน้าของอินเทียนเจี่ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากล่าวเบา ๆ ว่า "ฝ่าบาท คนนี้มีชื่อเสียงมาก เมื่อร้อยปีที่แล้วเขาเคยสังหารต้าหลัวจินเซียน"

อู๋เป่ยเรียกหาหงส์เพลิงน้อย "หงส์น้อย คนนี้มีทักษะดาบที่ดี ลูกลองสู้กับเขาดู"

หงส์เพลิงน้อยหัวเราะเบา ๆ "ได้เลย พ่อ"

หงส์เพลิงน้อยเติบโตเป็นหญิงสาวสวยงาม เธอแปลงเป็นแสงไฟลงไปอยู่หน้าคนชื่อเฉินซือหว่อ พูดว่า "เฮ้ พ่อของฉันบอกให้ฉันสู้กับคุณ คุณพร้อมหรือยัง?"

ใบหน้าของเฉินซือหว่อเปลี่ยนไปทันที เขาพูดอย่างเย็นชาว่า "เด็กน้อย หากเธอทำให้ฉันโกรธ ผลลัพธ์จะรุนแรงมาก"

หงส์เพลิงน้อยที่มีทักษะดาบระดับสิบห้าและมีพรสวรรค์สูง ไม่ได้ใส่ใจเซียนพเนจรนี้

เธอพูดว่า "คุณพูดมากเกินไป รับดาบของฉัน"

ไม่เห็นเธอใช้ดาบแสง แต่เพียงชี้นิ้วไปรอบตัวเฉินซือหว่อ ปรากฏดาบบินยาวครึ่งนิ้วนับไม่ถ้วนที่ซ่อนพลังสังหารมหาศาล!

เฉินซือหว่อตกใจมาก เขารีบปล่อยดาบแสงออกมา แต่ดาบแสงของเขาถูกดาบบินนับร้อยทำลาย จากนั้นดาบบินก็พันรอบตัวเขา ตัดผมดำจนหมด เสื้อผ้าก็กลายเป็นชิ้น ๆ

เฉินซือหว่อกลายเป็นคนเปลือยกาย ยืนนิ่งอยู่ในสายลม เมื่อสายลมพัดผ่าน เขาก็หนาวจนสั่น

หงส์เพลิงน้อยรู้สึกเบื่อหน่าย เธอคิดว่าจะได้สู้เต็มที่ แต่ไม่คิดว่าคนชื่อเฉินซือหว่อนี้จะอ่อนแอขนาดนี้

เธอส่ายหัวและกลับขึ้นเรือรบ พูดว่า "พ่อ คนนี้อ่อนแอเกินไป ไม่มีประโยชน์"