บทที่ 1654 ชีวิตอันน่าสงสาร

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "เรามาแลกเปลี่ยนกันดีไหม? ฉันรักษาคุณให้หาย แล้วคุณมาเป็นหัวหน้ากองทัพของฉันดีไหม?"

เฉินซือหว่อมองดูเขาแล้วกล่าวว่า: "ท่านเชื่อใจฉันขนาดนั้นเลยหรือ?"

อู๋เป่ยตอบว่า: "ฉันไม่ได้เชื่อใจคุณ ฉันเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนโง่ ถ้าคุณไม่โง่ คุณควรรู้ว่าการทำงานให้ฉันมีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย"

เฉินซือหว่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น: "ดี! ถ้าท่านรักษาฉันให้หาย ฉันยินดีรับใช้ท่านเหมือนสุนัขและม้า!"

อู๋เป่ยให้เขาเดินมาข้างหน้า เฉินซือหว่อเพิ่งมาถึงหัวเรือ อู๋เป่ยก็ยื่นมือไปจับเขาไว้ ทันใดนั้น เงาร่างมนุษย์สีดำจาง ๆ ถูกดึงออกมาจากร่างกายของเฉินซือหว่อ

เงานั้นบิดเบี้ยวในมือของอู๋เป่ย พยายามต่อต้านอย่างเต็มที่ แต่ถูกอู๋เป่ยปล่อยสายฟ้าฟาดไม่กี่ครั้งจนกลายเป็นผง

อู๋เป่ยขมวดคิ้วกล่าวว่า: "นี่คือพิษอูตู๋!"

เฉินซือหว่อรู้สึกเบาสบายไปทั้งร่างกาย เขากล่าวด้วยความดีใจ: "ฉันหายแล้ว ขอบคุณท่านมาก!"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "พิษอูตู๋นี้ขโมยความสามารถของคุณ ทำลายคุณ แต่กลับส่งเสริมอีกคนหนึ่ง"

เฉินซือหว่อตกตะลึง: "ท่านหมายความว่า คนที่ทำร้ายฉัน ได้ใช้คำสาปนี้โอนย้ายพรสวรรค์ของฉันไปให้คนอื่นหรือ?"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "คุณเข้าใจถูกต้อง หากไม่มีข้อยกเว้น คนในตระกูลของคุณน่าจะมีผู้ที่มีความสามารถเกิดขึ้น"

เฉินซือหว่อกัดฟันกล่าวด้วยความโกรธ: "ฉันกับพวกเขาไม่มีวันอยู่ร่วมโลกกันได้อีก!"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "โชคดีที่คุณไม่ตาย ทุกอย่างยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ตอนนี้ฉันได้ขับไล่คำสาปไปแล้ว พรสวรรค์ของคุณก็จะกลับมาอย่างช้า ๆ"

เฉินซือหว่อคุกเข่าลง: "ขอบคุณท่านที่ช่วยฉัน!"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "ชื่อเฉินซือหว่อมันดูโอหังเกินไป ฉันจะเปลี่ยนชื่อให้คุณ จากนี้ไปคุณชื่อเฉินฝ่าเทียน พวกเราผู้ฝึกวิชา ควรมีชื่อที่เหมาะสม"

เฉินซือหว่อกล่าวว่า: "ได้ ฉันน้อยจะเรียกตนเองว่าเฉินฝ่าเทียนตั้งแต่นี้ไป!"

อู๋เป่ยกล่าวว่า: "คุณจงเข้าไปฝึกฝนในนั้นก่อน ให้กลับมามีรูปร่างปกติเสียก่อน"

เฉินฝ่าเทียนเข้าไปในยานรบ สองชั่วโมงต่อมา เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง เขากลายเป็นชายหนุ่มรูปหล่ออายุประมาณยี่สิบปี

อู๋เป่ยยิ้มกล่าวว่า: "อืม ดูดีขึ้นมาก การฝึกฝนของคุณก็มั่นคง ต่อไปคุณสามารถฝึกวิชาของสำนักดาบคุนหลุนได้"

เขาให้อินเทียนเจี่ยช่วยเฉินฝ่าเทียนคุ้นเคยกับหน่วยสวรรค์ และบอกกฎระเบียบต่าง ๆ ของหัวหน้าหน่วยสวรรค์

ในขณะนั้น กองรบผ่านภูเขาหลายลูก ข้างหน้าปรากฏทุ่งหญ้าใหญ่ ที่นั่นมีหลายชนเผ่าอาศัยอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นยานรบขนาดใหญ่และรู้สึกถึงบารมีของราชา พวกเขาต่างดีใจ พากันนำเครื่องดนตรีโบราณออกมาเป่าให้เสียงดังที่สุดเพื่อแสดงความเคารพ

ทันใดนั้น ท้องฟ้ามืดลง มีนกอินทรียักษ์ตัวหนึ่งที่มีปีกยาวเป็นหมื่นเมตรปรากฏขึ้น มันร้องเสียงดัง เมฆหลายก้อนสลายหายไป ชาวบ้านที่อยู่บนพื้นต่างพากันนอนหมอบลงด้วยความหวาดกลัว

นกอินทรีย์ยักษ์บินวนในอากาศ แล้วมาถึงเหนือชนเผ่าหนึ่ง มันอ้าปากดูด แรงดูดนั้นทำให้คนหลายพันลอยขึ้นไปหาปากของมัน

อู๋เป่ยโกรธมาก เขายกมือส่งแสงดาบยาวสิบลี้ออกไป ตัดปีกซ้ายของนกอินทรียักษ์ขาด

นกอินทรียักษ์ร้องเสียงดังล้มลงสู่พื้น อู๋เป่ยปล่อยแสงดาบอีกหลายครั้ง ตัดหัวของมันออกไป

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ชาวบ้านต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ นกอินทรียักษ์ตัวนี้ทำให้พวกเขาลำบากมาหลายปี ทุก ๆ ไม่กี่วันมันจะออกมากินคน ตลอดหลายปีนี้มีคนถูกมันกินไปไม่น้อยกว่าหนึ่งล้านคน

แต่ท่ามกลางฝูงชน ก็มีคนที่มีสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นมีเงาหนึ่งบินไปยังยานรบ อินเทียนเจี่ยหยุดเขาไว้แล้วถามเสียงต่ำ: "นายเป็นใคร?"

ชายผู้นี้คุกเข่าลงกลางอากาศ เอ่ยว่า "ตัวเราคือหัวหน้าเผ่าหั่วหยวน นามว่า หั่วหลี มีเรื่องสำคัญต้องการเข้าพบองค์ฝ่าบาท!"

อู๋เป่ยว่า "ให้เขาขึ้นมาเถิด"

อินเทียนเจียจึงปล่อยให้ชายผู้นี้ขึ้นมา ชายผู้นี้มีชื่อว่าหั่วหลี รูปร่างสูงใหญ่กำยำ เขาก้มลงคุกเข่าต่อหน้าอู๋เป่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ตัวเราขอคารวะฝ่าบาท! เพียงแค่ได้เห็นฝ่าบาทจากระยะใกล้ ชีวิตตัวเราก็คุ้มค่าแล้ว!"

อู๋เป่ยหัวเราะ "นายมีธุระอะไรกับฉันหรือ?"

หั่วหลีว่า "ฝ่าบาท นกอินทรีขนาดยักษ์ที่พระองค์สังหารเมื่อครู่ นั้นมีที่มาที่ไป มันเป็นลูกชายของราชาอินทรีคิ้วแดง ราชาอินทรีคิ้วแดงเป็นผู้ปกครองอิงหยวนที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายหมื่นลี้ เขามีพลังที่แข็งแกร่งมาก"