บทที่ 1667 เกิดเพราะอารมณ์ไม่ดี

ทุกคนต่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าสำนักคนใหม่ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาต่อหน้าสำนักปีศาจดำหัวหน้าสำนักเซิ่งเซียนไม่เคยแข็งแกร่งเท่ากับอู๋เป่ยมาก่อน!

เหล่าจางยังนึกถึงประสบการณ์อันน่าเศร้าของการถูกกดขี่จากสำนักปีศาจดำครั้งแล้วครั้งเล่า ตัวอย่างเช่น ปีที่แล้วลูกศิษย์สาวคนหนึ่งของสำนักเซิ่งเซียยนถูกศิษย์ชายสี่คนของสำนักปีศาจดำรังแก เมื่อเผชิญกับการกระทำที่ชั่วร้ายของสำนักปีศาจดำ หลังจากที่เธอถูกชายทั้งสี่คนทรมานจนตาย หัวหน้าสำนักอย่างหม่าจ้านหยวนทำแค่เพียงแต่วิพากษ์วิจารณ์พวกเขาด้วยวาจาและไม่สามารถทำอะไรกับฆาตกรได้เลย

อีกตัวอย่างหนึ่ง เมื่อกว่าสามปีที่แล้ว สาวกหลายคนของสำนักเซิ่งเซียนได้ค้นพบพืชที่เป็นยาอายุวัฒนะ ผลก็คือคนจากสำนักปีศาจดำสังหารและทำร้ายสาวกหลายคนของสำนักเซิ่งเซียนและขโมยยาอายุวัฒนะไป แต่สำนักเซิ่งเซียนทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกเขาสู้ไม่ได้จึงไม่กล้าที่จะสู้!

สาวกส่วนใหญ่ของสำนักเซิ่งเซียนถูกกดขี่จากสาวกของสำนักปีศาจดำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาวกหญิงของสำนักเซิ่งเซียนเพราะความงาม จึงมักถูกคุกคามจากศิษย์ชายของสำนักปีศาจดำ อีกอย่างสำนักปีศาจดำมักจะปล้นอาณาเขตของสำนักเซิ่งเซียน ทำให้ในช่วงไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมาสำนักเซิ่งเซียนได้สูญเสียดินแดนไปถึงหนึ่งในห้า

ทันใดนั้นท่านผู้เฒ่าก็ลุกขึ้นยืน: “หัวหน้าสำนัก! แม้ว่าเหล่าศิษย์ของข้าจะต้องเสี่ยงชีวิต พวกเขาก็จะติดตามท่านหัวหน้าสำนักเพื่อสังหารความยิ่งใหญ่ของสำนักปีศาจดำ!”

อู๋เป่ย: “ทำไมต้องเสี่ยงชีวิต? ตราบใดที่หัวหน้าสำนักเป็นผมอยู่ สำนักปีศาจดำก็ไม่ควรค่าที่จะกล่าวถึง”

ผู้เฒ่าอีกคนหนึ่งกล่าวว่า: “หัวหน้าสำนักปีศาจดำได้ยึดดินแดนสมบัติสองชิ้นจากสำนักเซิ่งเซียนของเราไป ยังไม่ได้คืน เราต้องนำดินแดนสมบัติกลับคืนมา!”

อู๋เป่ยถามว่า: “ดินแดนสมบัติคืออะไร?”

ผู้เฒ่ากล่าวว่า: “หัวหน้าสำนัก ในบรรดาสมบัติดินแดนทั้งสองนี้ สมบัติชิ้นหนึ่งเป็นดินแดนสมบัติที่บ่มเพาะยาอายุวัฒนะ เรียกว่าหุบเขาชิงเฟิง ส่วนอีกชิ้นเป็นดินแดนสมบัติสำหรับการฝึกฝนเรียกว่าภูเขาคงหลิงซาน”

อู๋เป่น: “หม่าจ้านหยวน นี่เป็นขยะที่ไร้ประโยชน์เสียจริง ไม่ต้องห่วง หัวหน้าสำนักจะนำทั้งสองสถานที่นี้กลับคืนมาในวันนี้ ใครในพวกท่านยินดีที่จะติดตามหัวหน้าสำนักอย่างฉันเดินทางไปยังสมบัติดินแดน?”

ผู้เฒ่ายืนขึ้นทีละคน เพราะต้องการติดตาม

อู๋เป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ไปไม่ได้ทั้งหมด มาเลือกท่านผู้เฒ่าสิบคนและสาวกยี่สิบคนที่จะไปกับหัวหน้าสำนักกันเถิด”

ได้รับการคัดเลือกคนอย่างรวดเร็ว มีคนสามสิบคนติดตามอู๋เป่ยไปยังหุบเขาชิงเฟิงซึ่งเป็นหนึ่งในสองดินแดนสมบัติ

หุบเขาชิงเฟิงแห่งนี้เป็นเหมือนเป็นฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี เนื่องจากพืชพรรณมีพลังจิตวิญญาณอยู่มาก ลมในหุบเขาจึงมีสีเขียวอ่อน นี่คือที่มาของชื่อหุบเขาชิงเฟิง

หุบเขาชิงเฟิงนั้นงดงามราวกับภาพวาด เมื่ออู๋เป่ยมาถึงทางเข้าหุบเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “ช่างเป็นสถานที่ที่วิเศษจริงๆ สถานที่แห่งนี้เคยเป็นของสำนักเซิ่งเซียนของเรามาก่อนใช่หรือไม่?”

โหลวอวี้ก็เป็นหนึ่งในสาวกยี่สิบคนเช่นกัน เขากล่าวว่า: “ท่านหัวหน้าสำนัก สถานที่แห่งนี้เป็นของเรามาโดยตลอด สำนักปีศาจดำยึดครองไปในช่วงร้อยปีที่ผ่านมาเท่านั้น”

อู๋เป่ยสูดอากาศตรงนั้นแล้วพูดด้วยความเข้าใจ: “ช่างเป็นพลังงานทางจิตวิญญาณของพรรณไม้ที่อุดมสมบูรณ์ สมกับที่เป็นดินแดนสมบัติจริงๆ”

“ทำอะไรน่ะ?” ทันใดนั้น ผู้ฝึกฝนสี่ตนก็วิ่งออกมาจากหุบเขา เต็มไปด้วยพลังปีศาจ ม่านตาแดงเข้ม มองเพียงแวบเดียวก็ทราบได้ว่าพวกเขาไม่ได้มาดี

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น: “เป็นใครถึงกล้าตะโกนต่อหน้าหัวหน้าสำนัก! คุกเข่าลง!”

“ปึก! ปึก!”

ผู้ฝึกฝนปีศาจทั้งสี่คุกเข่าลงบนพื้นทีละคน พวกเขาสีหน้าดูตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้น?

อู๋เป่ยถามหนึ่งในนั้น: “ในหุบเขานี้มีคนจากสำนักปีศาจดำทั้งหมดกี่คน?”

สาวกที่ถูกถามไม่ต้องการตอบ แต่เขาควบคุมปากไม่ได้และพูดอย่างยอมจำนน: “สิบห้าคน”

อู๋เป่ย: “ไปเรียกคนที่เหลือมา”

ผู้ฝึกฝนปีศาจลุกขึ้นยืนและเดินไปอย่างควบคุมไม่ได้

ภายในไม่กี่นาที สาวกอีกสิบกว่าคนก็ถูกเรียกตัวมา พวกเขามองไปที่อู๋เป่ยและคนอื่น ๆ ด้วยความประหลาดใจ มีคนถามว่า: “พวกสำนักเซิ่งเซียน กล้าดียังไงถึงมาบุกรุกสถานที่แห่งนี้?”

อู๋เป่ย: “นับจากนี้ไป หุบเขาชิงเฟิงจะเป็นอาณาเขตของสำนักเซิ่งเซียนของเรา หากใครก็ตามจากสำนักปีศาจดำกล้าก้าวเท้าแม้แต่ครึ่งก้าว จะถูกฆ่าอย่างไร้ปรานี!”