บทที่ 1668 มิติเทพโอสถ

อู๋เป่ย: “โอ้ อาณาจักรเทพโอสถเหรอ?”

ผู้เฒ่ากล่าวว่า: “หัวหน้าสำนักว่ากันว่าที่นี่มีคนค้นพบอาณาจักรที่แปลกประหลาดเรียกว่าอาณาจักรโอสถ ในอาณาจักรโอสถมีพรรณพืชหลากหลายชนิด ซึ่งดูมีค่ามากที่สุดน่าจะเป็นตัวยา น่าเสียดายที่มีหลังจากนั้น ไม่มีใครพบอาณาจักรโอสถนี้อีกเลย คิดไม่ถึงว่าหัวหน้าสำนักจะพบหนทางสู่อาณาจักรโอสถอีกครั้ง”

อู๋เป่ย: “เข้าไปดูกันเถอะ!”

เมื่อผ่านเข้าสู่ประตูสีเขียว ถูกรายล้อมไปด้วยกลิ่นอายของพืชพรรณสีเขียวคุณภาพสูง นอกจากกลิ่นอายของพรรณพืชแล้ว ยังมีพลังวิเศษที่เป็นประโยชน์ต่อการเจริญเติบโตของพืชอีกด้วย

“ใครบุกเข้ามาอาณาจักรเทพโอสถ?” ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคน

หัวใจของอู๋เป่ยสั่นไหว: “ต้องขออภัย พวกเราแค่มาเดินเล่นและเราไม่ได้มาทำร้ายอะไร ไม่ทราบว่าท่านคือใคร?”

เสียงนั้นพูดต่อ: “ข้าเป็นเทพแห่งโอสถที่นี่!”

อู๋เป่ยเริ่มสนใจ: “ท่านผู้อาวุโส นี่เป็นพระประสงค์ของอาณาจักรเทพโอสถอย่างหรือ?”

เสียงนั้นก็ตอบออกมา: “เจ้าจะคิดเช่นนั้นก็ย่อมได้”

อู๋เป่ย: “ขออภัย ที่พวกเรารบกวนท่านผู้อาวุโส” หลังจากพูดเช่นนั้น ถอยไปยังแสงสว่างที่ประตู

ก่อนจะออกมา เขาได้หยิบหินศักดิ์สิทธิ์ชิ้นใหญ่ออกมาจากถ้ำ แล้วพูดกับทุกคนว่า “พวกท่านจำได้ไหมว่านี่คืออะไร?”

ผู้เฒ่ากล่าวว่า: “ท่านเจ้าสำนัก นี่ไม่ใช่หินศักดิ์สิทธิ์หรือ?”

อู๋เป่ย: “ใช่แล้ว นี่คือหินศักดิ์สิทธิ์ สิ่งนี้มีค่ามากและเอื้อต่อการเจริญเติบโตของพืช แม้แต่หญ้าธรรมดาก็สามารถเติบโตเป็นยาเทวดาได้ ตราบใดที่ได้รับการบำรุงจากเจ้านี่”

แน่นอน เมื่อเขาแสดงหินศักดิ์สิทธิ์ เทพโอสถก็พูดทันที: “สหายน้อย เจ้าขายหินศักดิ์สิทธิ์นี้ให้ข้าได้ไหม?”

อู๋เป่ยมองไปที่หินศักดิ์สิทธิ์แล้วส่ายหัวทันที: “ไม่แน่นอน หินศักดิ์สิทธิ์เป็นสมบัติล้ำค่าและมันสำคัญมากสำหรับผมเช่นกัน”

เทพแห่งโอสถดำรงชีวิตอยู่มานานเท่าใดไม่อาจทราบได้ เขาเข้าใจทันทีว่าอู๋เป่ยหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงพูดว่า: “สหายน้อย หากเจ้ายินดีมอบหินศักดิ์สิทธิ์นี้ให้ข้า ข้าจะให้เวลาเจ้าหนึ่งวัน เจ้าสามารถเก็บรวบรวมสมุนไพรได้ตามต้องการในอาณาจักรเทพโอสถ”

อู๋เป่ย: “วันหนึ่งเหรอ? น้อยเกินไปหรือเปล่า”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบหินศักดิ์สิทธิ์อีกก้อนหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าสิบเท่าออกมาแล้วถามว่า “ท่านผู้อาวุโส กับหินศักดิ์สิทธิ์นี้ท่านคิดว่าอย่างไร?”

เสียงของเทพโอสถสั่นไหว: “ช่างเป็นหินศักดิ์สิทธิ์ที่ใหญ่มากจริงๆ!”

อู๋เป่ย: “ท่านผู้อาวุโส เรามาทำข้อตกลงกันเถอะ โดยที่ผมจะมอบหินศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองนี้ ทั้งก้อนใหญ่ทั้งก้อนเล็กสองก้อนนี้ให้กับอาณาจักรเทพโอสถ ข้อแลกเปลี่ยนก็คือผมหวังว่าจะสามารถเข้ามาในอาณาจักรเทพโอสถเพื่อเก็บยาได้เดือนละครั้ง”

เทพเจ้าแห่งการแพทย์ครุ่นคิด: “เดือนละครั้งก็ได้ แต่ต้องมีจำกัดเวลา”

อู๋เป่ย: “แน่นอน ผมจะไม่ใช้เวลาเก็บสมุนไพรมากกว่าหนึ่งวันในแต่ละครั้ง”

เทพเจ้าแห่งโอสถอดไม่ได้ที่จะลังเลเล็กน้อยตอนคิดทบทวน แต่เมื่อเขาเห็นหินศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่เช่นนี้ ในที่สุดเขาก็พูดว่า: “ตกลง แต่ข้าจะให้เจ้าแค่สิบปีเท่านั้น หลังจากสิบปี เจ้าจะต้อง ให้หินศักดิ์สิทธิ์แก่ข้าเพิ่มขึ้น เจ้าจึงสามารถมาเก็บยาต่อไปได้”

“ไม่มีปัญหา” อู๋เป่ยพอใจมากก่อนจะตอบตกลงทันที

เขาวางหินศักดิ์สิทธิ์ในอาณาจักรเทพโอสถ และยิ้มให้กับกลุ่มคนที่กำลังงุนงง: “มัวยังทำอะไรอยู่? เข้ามาเก็บยา ไม่ต้องรีบ เรามีเวลาทั้งวัน”

ด้วยแบบนี้อู๋เป่ยได้รับอนุญาตจากเทพโอสถ นำพาผู้ใต้บังคับบัญชาสามสิบคนเข้าไปในอาณาของเทพโอสถเพื่อเก็บสมุนไพร

เขาเปิดพลังจิตเต็มที่ เพื่อค้นหาตัวยาหายากที่สามารถช่วยเขาได้ ในหัวของเขามี ตำรับยามากมาย ทำให้เขาสามารถเก็บตัวยาได้ตามที่ตั้งไว้

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ผู้อาวุโสและสาวกที่เหลือต่างก็เป็นนักเก็บที่ไร้เหตุผล พวกเขาเลือกสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าดีและสิ่งที่พวกเขาชอบเท่านั้น