ตอนที่ 1680
บทที่ 1684 หมัดเดียวล้มคว่ำ!
October 21, 2026
อู๋เป่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “ดูเหมือนเผ่าเทพจะไม่ใช่กลุ่มที่เป็นปึกแผ่นอะไร บางทีวันหนึ่งอาจมีใครโค่นพวกเขาจากภายในได้”
เฉาเฟยถอนหายใจ “พูดถึงเรื่องความถูกต้อง บรรพบุรุษของฉันก็เป็นเทพเพื่อความอยู่รอดเหมือนกัน”
อู๋เป่ยถาม “ที่นี่มีเทพมนุษย์เยอะไหม?”
เฉาเฟยตอบ “ก็มีเยอะอยู่ ฉันรู้จักก็สิบกว่าบ้าน และยังมีที่ไม่รู้จักอีกเยอะ”
อู๋เป่ยถามต่อ “ทำไมพวกคุณไม่รวมกลุ่มกัน? จะได้แข็งแกร่งขึ้น”
เฉาเฟยส่ายหัว “บนดาวดวงนี้ไม่มีทรัพยากร ถ้าคนอยู่รวมกันเยอะเกินไป อาหารก็จะไม่พอ ที่นี่ก็เหมือนต่างคนต่างอยู่ กินกันไปกินกันมา ไม่มีทางรวมกลุ่มใหญ่ได้หรอก”
อู๋เป่ยพยักหน้า “เข้าใจแล้ว พี่เฉา พวกคุณต้องถูกเนรเทศอีกนานไหม?”
เฉาเฟยยิ้มเจื่อนๆ “ห้าร้อยปี แต่พวกเราอยู่ไม่ถึงแน่ สุดท้ายก็ต้องตายที่นี่ และโดนสิ่งมีชีวิตอื่นกินในที่สุด”
ทั้งสองคุยกันสักพักก็มีคนมาเคาะประตู ภรรยาของเฉาเฟยไปเปิดประตู ผู้มาเป็นหญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองเดินเข้ามา ดูเหมือนเธอจะอายุแค่สิบเจ็ดหรือสิบแปด แม้จะใส่ชุดผ้าหยาบๆ แต่ก็ปิดบังความงามและความน่ารักของเธอไม่ได้ แม้แต่เฉาเฟยยังอดมองเธอไม่ได้
“คุณหนูหลู่ คุณมาทำอะไรที่นี่?” เฉาเฟยรีบลุกขึ้นถาม
คุณหนูหลู่ยิ้มแล้วพูดว่า “ลุงเฉา ฉันได้ยินเป่าเอ๋อร์พูดว่ามีคนให้ขนมเขา หนูโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยกินขนมเลย อยากมาขอชิมสักชิ้น”
พูดไป สายตาของเธอก็เหลือบมองอู๋เป่ยแล้วยิ้มถาม “คุณเป็นคนให้เหรอ?”
เสียงของเธอไพเราะ มีเสน่ห์แบบผู้หญิง
อู๋เป่ยถาม “เธออยากกินด้วยเหรอ?”
หญิงสาวพยักหน้า “ขอสักสองสามชิ้นได้ไหมคะ?”
อู๋เป่ยยิ้ม ก่อนจะหยิบถุงขนมออกมา ซึ่งมีทุกรสแล้วยื่นให้เธอแล้วพูดว่า “เอาไปกินเลย”
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง เธอถามว่า “คุณให้ฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ?”
อู๋เป่ยตอบ “ผมยังมีอีก”
หญิงสาวยิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณ” แล้วเดินจากไปด้วยท่าทางร่าเริง
อู๋เป่ยถามว่า “พี่เฉา เธอเป็นคนในหมู่บ้านเหรอ?”
เฉาเฟยตอบ “ลูกสาวคนเล็กของตระกูลหลู่ ตระกูลนี้เคยเป็นตำนานในหมู่เทพ เจ้าบ้านคนก่อน หลู่หงเซิ่งน่ะ เขาฆ่าจักรพรรดิเทพไปตั้งสองคน แถมสองคนนั้นก็เป็นถึงเทพชั้นสูงอีกด้วย”
อู๋เป่ยเอ่ยถามอย่างสงสัย “ฆ่าเทพชั้นสูงงั้นเหรอ? เก่งน่าดูเลยนะเนี่ย พวกที่มีชีวิตอยู่มาสองสามยุค ไม่น่าจะจัดการได้ง่ายๆ หรอก”
เฉาเฟยตอบ “แต่เขาทำผิดกฎสวรรค์ เขาจึงถูกเผ่าเทพสะกดไว้ คนในตระกูลก็เลยโดนเนรเทศมาที่นี่”
อู๋เป่ยยังคงสงสัย “แล้วหลู่หงเซิ่งไปฆ่าจักรพรรดิเทพทำไม?”
เฉาเฟยครุ่นคิด “เรื่องนี้คนตระกูลหลู่ไม่ได้บอกไว้ละเอียดหรอกนะ แต่ฉันเดาว่าจักรพรรดิเทพคงไปแหย่เส้นตายของท่านหลู่ ไม่งั้นท่านคงไม่ออกโรงหรอก”
เขากล่าวต่อ “ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันชื่อหลู่เถิงเซียว และเขาเก่งกาจไม่เบาเลยนะ ที่หมู่บ้านเรายังอยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ ก็เพราะเขามาช่วยคุ้มครองที่นี่แหละ”
อู๋เป่ยถามต่อ “แล้วออกไปจากที่นี่ไม่ได้เลยเหรอ?”
เฉาเฟยส่ายหน้า “พวกเราทุกคนที่นี่โดนประทับตราเอาไว้ ใครที่มีตราประทับ ถ้าฝีมือไม่ถึงขั้นทำลายค่ายกลได้ก็ไม่มีทางหนีออกจากที่นี่ได้หรอก”
อู๋เป่ยถามย้ำ “ทุกคนที่ถูกเนรเทศมา โดนประทับตราหมดเลยงั้นเหรอ?”
เฉาเฟยพยักหน้า “ใช่แล้ว แม้แต่คนที่เกิดที่นี่ก็โดนประทับตราด้วย”
“โครม!”
ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือน เฉาเฟยหน้าถอดสี ก่อนเขาจะกล่าวว่า “อสูรวานรมาอีกแล้ว!”
ว่าแล้วเขาก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคา มองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
อู๋เป่ยตามขึ้นไป เห็นอสูรวานรตัวมหึมาสูงหลายร้อยเมตร กำลังวิ่งตรงเข้ามาจนพื้นดินสั่นสะเทือนไปหมด
ในเวลานี้มีชายชุดน้ำเงินคนหนึ่งลอยขึ้นฟ้า หันไปทางอสูรวานรแล้วปล่อยพลังฝ่ามือออกไป ฝ่ามือพลังนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นฝ่ามือยักษ์ขนาดพันเมตร ฟาดเข้าใส่อสูรวานรอย่างจัง
อสูรวานรแค่เซเล็กน้อย ยังคงวิ่งตรงมาไม่หยุด
ชายชุดน้ำเงินหน้าเปลี่ยนสีตะโกน “ระวัง! อสูรวานรแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว ทุกคนเตรียมพร้อมรบ!”
อู๋เป่ยเห็นสีหน้าเฉาเฟยเคร่งเครียด จึงถาม “เจ้าอสูรวานรนี่เคยมาแล้วงั้นเหรอ?”
เฉาเฟยตอบ “นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว มันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ครั้งนี้พวกเราคงต้องมีคนบาดเจ็บล้มตายบ้างถึงจะต้านมันไว้ได้”
ระหว่างที่พูดคุยกัน ก็มีคนในหมู่บ้านอีกสิบกว่าคนบินขึ้นไป รวมกับชายชุดน้ำเงิน พุ่งเข้าใส่อสูรวานร เฉาเฟยก็รวมอยู่ด้วย