บทที่ 1687 ราชามังกรแห่งทะเลจีนใต้

เทพปีศาจกรีดร้อง และร่างกายของมันยังคงระเหยต่อไปภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัว ในท้ายที่สุดก็เหลือเพียงกระดูกสีขาวใสที่ลอยอยู่ในอากาศ ซึ่งไม่สามารถสลายตัวได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

พละกำลังทั้งหมดถูกใช้ไปในคราวเดียว และอู๋เป่ยก็รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย เขานั่งลงบนพื้น หยิบกระดูกขึ้นมาและสังเกตอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาพึมพำขึ้นว่า "นี่คือรหัสลับแห่งชีวิตของมัน ดูเหมือนว่ามันยังดูดซับรหัสลับแห่งชีวิตยังไม่ครบ” ”

หลังจากเก็บกระดูกขาวออกไปแล้ว เขาก็กินอะไรบางอย่างและกลืนยาอายุวัฒนะชีเป่าลงไปสองสามเม็ด และความแข็งแกร่งของเขาก็ค่อย ๆ ฟื้นตัว

เมื่อกลับไปที่หมู่บ้าน เขาใช้พลังของหลุมดำกลืนกินตราประทับบนร่างของคนเหล่านี้ จากนั้นจึงนำพวกเขาเข้าไปในถ้ำสวรรค์ พาออกจากดาวเคราะห์ที่จองโทษ

ลำแสงตกลงมา และครู่ต่อมา อู๋เป่ยก็ปรากฏตัวในพระราชวังแปดทิวทัศน์

ในพระราชวังแปดทิวทัศน์บรรพบุรุษซวินตูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "ซวนเป่ย คุณฆ่าเทพปีศาจแล้วจริง ๆ ความแข็งแกร่งของคุณเกินกว่าที่ฉันคาดไว้มาก"

อู๋เป่ยกล่าว "อาจารย์ปู่ก็ชมเกินไปครับ ท่านอาจารย์ปู่ครับ โลกแห่งไท้ชิงในตอนนี้แยกตัวออกจากโลกเซียนแล้วหรือ"

บรรพบุรุษซวินตูกล่าว "อืม มันแยกออกไปอย่างเป็นทางการแล้ว แม้ว่าต้าเทียนจุนจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ต้องปฏิบัติตามข้อตกลง"

อู๋เป่ยกล่าว "งั้นก็ดีแล้วครับ"

เขาไปพบกับเพียวเมี่ยวเต้าจวินอีกครั้ง พูดคุยกันบางอย่าง จากนั้นก็พูดว่า "ท่านอาจารย์ ฉันไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว และฉันต้องกลับไปสักหน่อย"

เพียวเมี่ยวเต้าจวินตอบ "อืม ไปเถอะ ที่บ้านทุกอย่างเรียบร้อยดี มีคนดูแลมันอยู่ตลอด"

จากนั้นอู๋เป่ยก็อำลาเพียวเมี่ยวเต้าจวินและกลับไปยังแผ่นดินคุนหลุน

เมื่อกลับมาแล้วก็กลับเข้าตำหนัก

ติงเอ่อร์กำลังศึกษาอยู่ในตำหนักทางตะวันออก เจ้าตัวน้อยซนมาก เขาปากก็อ่านไป แต่ตากลับมองลอกแลก ในที่แห่งนี้มีเด็กอีกเจ็ดแปดคนมาเรียนหนังสือด้วยกัน

ทันใดนั้นติงเอ่อร์ก็เห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่นอกประตู และเขาก็ส่งเสียงดังทักทาย "ท่านพ่อ ! "

ติงเอ่อร์กกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของอู๋เป่ยและหัวเราะคิกคัก

อู๋เป่ยจุ้บที่หน้าผากติงเอ๋อร์สองสามครั้งแล้วถามว่า "แม่หลวงของลูกอยู่ไหน"

ติงเอ๋อร์เกาหัวแล้วพูดว่า "แม่หลวงกำลังช่วยป้าหลี่ซู่คลอดบุตรอยู่ด้านหลัง"

อู๋เป่ยตกใจ "หลี่ซู่คลอดลูกอีกแล้วเหรอ"

หลี่ซู่และหลี่อวี๋ เดิมทีทั้งสองเป็นมังกรเจียว ต่อมาพวกมันก็กลายร่างเป็นมนุษย์และติดตามอู๋เป่ย การเกิดของมังกรเจียวทำให้พลังชีวิตอ่อนแอลงอย่างมาก อู๋เป่ยไม่คาดคิดว่าหลี่ซู่จะคลอดมังกรเจียวอีกครั้งในเร็ว ๆ นี้ ไม่ต้องถาม เพราะพ่อของมังกรตัวนี้ต้องเป็นหลี่อวี๋เป็นแน่

อาจารย์ผู้สอนเข้ามาช้า ๆ ประสานมือเล็กน้อย แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันเคยเห็นท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์มาก่อน”

เมื่อเห็นสุภาพบุรุษคนนี้ อู๋เป่ยก็จำเขาได้ทันที นั่นคือพระสันตะปาปาเจิงเซินที่เขาเคยพบมาก่อน เขารีบตอบกลับมาว่า "ที่แท้ก็คือคุณเจิงนี่เอง ทำไมคุณเจิงถึงมาสอนเด็ก ๆ ที่นี่ได้"

เจิงเซินยิ้มและพูดว่า "เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเห็นว่าจักรวรรดิเทียนหวู่อยู่ในจุดสูงสุด ฉันจึงมาดูแล้วบังเอิญว่าทางพระราชวังกำลังรับสมัครครูให้กับพวกองค์ชาย ดังนั้นฉันจึงมาสัมภาษณ์ และฉันก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับการตอบรับ"

อู๋เป่ยยิ้มอย่างขมขื่น "คุณเจิงทำให้ฉันรู้สึกละอายใจจริง ๆ นักปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่เช่นคุณไม่ควรอยู่ที่นี่"

เจิงเซินยิ้มและโบกมือ "ฉันสามารถสอนเหล่าองค์ชายได้ มันจะไม่เป็นธรรมได้อย่างไร ที่นี่ก็ดี ตราบใดที่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่รังเกียจฉัน เจิงเซินจะยังคงสอนต่อไป"

อู๋เป่ยกล่าว "ได้เลยครับ"

จากนั้นเขาก็พูดกับติงเอ่อร์ "ติงเอ่อร์กตั้งใจเรียนนะ ถ้าคุณซน ฉันจะสอนบทเรียนให้คุณอย่างโหดเหี้ยม"

ติงเอ๋อร์หดคอ "ครับ ท่านพ่อ ติงเอ๋อจะตั้งใจเรียน"

หลังจากกล่าวอำลาเจิงเซินแล้ว เขาก็ไปเยี่ยมหลี่อวี๋ในสวนมังกรของพระราชวัง สวนมังกรถูกสร้างขึ้นใหม่ในภายหลังและเป็นที่ที่มังกรเจียวตัวน้อยห้าตัว, หลี่อวี๋, หลี่ซู่, หลงชิงจิน ฯลฯ ล้วนอาศัยและฝึกฝนอยู่ในสวนแห่งนี้

เมื่อมาถึงสวนมังกร หลี่อวี๋กำลังยืนอยู่ที่ประตูสวนด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นอู๋เป่ยมา เขาก็ทักทาย "นายท่าน"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วตอบ "คุณคลอดลูกหรือยัง"

หลี่อวี๋ตอบ "คลอดไปแล้วสองยังมีอีกสองตัวอยู่ในท้อง"