บทที่ 1704 แม่ทัพหยางหยวนป้าผู้แข็งแกร่ง

ชิงหลิงเทาหัวเราะร่วน “ที่จริงแล้วพวกเราก็อยากทำการค้ากับแผ่นดินใหญ่ เพียงแต่ทั้งสองฝ่ายยังขาดความเชื่อใจซึ่งกันและกัน หากท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ช่วยผลักดันเรื่องนี้ได้ ก็จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อประชาชนทั้งบนบกและในน้ำเลย!”

ทันใดนั้น อู๋เป่ยก็ให้ชิงหลิงเทาหยิบแผนที่ออกมา เมื่อสำรวจดูแล้ว พบว่ากองทัพของชิงหลิงเทาเคลื่อนจากชายฝั่งทะเลไปทางตะวันตกราวสามพันไมล์ ส่วนชายฝั่งทะเลดังกล่าวมีความยาวประมาณหนึ่งหมื่นห้าพันไมล์

อู๋เป่ยวาดเส้นบนแผนที่ไม่กี่ครั้ง แล้วตั้งชื่อพื้นที่นี้ว่ามณฑลตงไห่ ซึ่งแบ่งออกเป็นเจ็ดเขตการปกครอง

หลังจากลิ้มรสเหล่าเลิศรสจากท้องทะเลแล้ว อู๋เป่ยก็กลับสู่แผ่นดินใหญ่ เหล่าขุนนางและแม่ทัพนายกองแห่งจักรวรรดิเทียนหวู่ต่างได้รับคำสั่งจากเขาให้สร้างตำหนักรับรองขึ้นตามแนวชายฝั่งทะเลเรียบร้อยแล้ว

ภายในพระราชวัง อู๋เป่ยคลี่แผนที่ออกแล้วเอ่ยว่า “ต่อไปนี้ ที่แห่งนี้คือมณฑลตงไห่ สิ่งแรกที่พวกคุณ ต้องทำคือสร้างความมั่นใจให้กับประชาชนเพื่อให้ทุกคนได้อยู่เย็นเป็นสุข”

เหล่ารัฐมนตรีผู้เปี่ยมความสามารถต่างรับคำสั่งและลงมือปฏิบัติทันที พวกเขาเริ่มปลอบประโลมราษฎรและสยบความวุ่นวาย

อู๋เป่ยรู้ดีว่าปัญหาในมณฑลตงไห่ยังมีอีกมากมาย ทั้งหลงกั๋วทางตะวันตกที่อาจยกทัพมาตี และแคว้นวอทางตะวันออกก็จ้องจะฉวยโอกาส เขาจึงตัดสินใจประจำการอยู่ที่นี่สักระยะ

สามวันให้หลัง มณฑลตงไห่ก็กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อย ระเบียบสังคมและการผลิตกลับมาเป็นปกติ ราษฎรต่างทำมาหากินดังเดิม ความจริงแล้ว พวกเขาไม่สนใจว่าใครจะเป็นราชา ขอเพียงมีชีวิตที่ดี มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่ ไม่มีใครมารังแกก็พอแล้ว

ต่อมา เหล่าพ่อค้าแห่งแคว้นทะเลตะวันออกต่างพากันล่องเรือมาค้าขาย นำพาปลาทะเลน้ำลึกอันโอชะ เปลือกหอยงดงาม เสื้อผ้าที่ทอจากใยไหมทะเล ไข่มุกหลากสี แร่ธาตุล้ำค่า อาหารทะเลนานาชนิดมายังที่แห่งนี้

สิ่งเหล่านี้ หากปุถุชนจะเสาะหาในท้องทะเลก็ยากเย็นแสนเข็ญและมีภัยมากมาย ดังนั้นสินค้าเหล่านี้จึงถูกพ่อค้าทั้งหลายแย่งชิงกันจ้าละหวั่น

เพื่ออำนวยความสะดวกในการค้าขาย อู๋เป่ยจึงลงมือสร้างค่ายกลข้ามมิติสิบชุดซึ่งเชื่อมตรงสู่เขตการค้าสำคัญของจักรวรรดิเทียนหวู่

ยามว่าง อู๋เป่ยจะนั่งบำเพ็ญเพียรในตำหนัก พร้อมทั้งนำเลือดของราชาเทพซวนลี่นับหมื่นกิโลกรัมออกมาผสมผสานกับตัวยาต่างๆ แล้วหลอมรวมเป็น 'โอสถพลังเทพ'

หลังจากปรุงโอสถพลังเทพชุดแรกได้แล้ว เขาก็เรียกทหารหาญผู้แกร่งกล้าสิบนาย ให้พวกเขารับโอสถไป ทันทีที่โอสถเม็ดนี้เข้าปาก พลังอันมหาศาลก็เริ่มสั่นสะเทือนไปทั่วร่าง พลังที่ถูกพันธนาการไว้ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด

อู๋เป่ยเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียด ครึ่งชั่วยามต่อมา ทหารทั้งสิบนายต่างมีพละกำลังมหาศาล แม้กระทั่งโซ่ตรวนทองคำหนักหมื่นกิโลกรัม พวกเขาก็สามารถเหวี่ยงมันออกไปได้อย่างง่ายดาย

เขาพึมพำกับตัวเอง “ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดูเหมือนจะต้องปรับปรุงอีกหน่อย”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงปรุงโอสถต่อเนื่องอีกสามเตา ผลของโอสถก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเตาที่ห้า โอสถเม็ดวิเศษที่เขาปรุงขึ้นในที่สุดก็บรรลุตามความต้องการของเขา

จากนั้น เขาก็ลงมือปรุงโอสถทิพย์อย่างต่อเนื่อง เตาหลอมหลายร้อยเตาทำงานพร้อมเพรียงกัน เลือดทิพย์ครึ่งกิโลสามารถปรุงโอสถทิพย์ได้หนึ่งร้อยเม็ด เลือดทิพย์กว่าหมื่นกิโลกรัมจึงสามารถปรุงโอสถทิพย์ได้เกินกว่าหนึ่งล้านเม็ด

เนื่องจากเตาหลอมมีคุณภาพธรรมดา โอสถทิพย์ที่เขาปรุงได้ จึงมีเพียงระดับจักรพรรดิเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นก็ถือว่าดีมากแล้ว

ขณะที่ปรุงโอสถทิพย์ เขาก็แจกจ่ายโอสถให้เหล่าทหารธรรมดาได้กิน ไม่กี่วัน ก็ฝึกฝนกองกำลังเทพศักดิ์สิทธิ์ได้ถึงห้าหมื่นนาย เหล่ากองกำลังเทพศักดิ์สิทธิ์นี้มีจุดเด่นร่วมกัน นั่นคือพละกำลังมหาศาล เหมาะแก่การต่อสู้ระยะประชิดยิ่งนัก

อู๋เป่ยเป็นจอมยุทธ์ผู้เข้าใจแก่นแท้แห่งพลัง เขาจึงทุ่มเทให้กับการฝึกฝนพละกำลังเป็นพิเศษ เขาแต่งตำราเล่มเล็กขึ้นมา เพื่อให้เหล่ากองกำลังเทพศักดิ์สิทธิ์ฝึกฝนโดยเฉพาะ

อาวุธสำหรับกองกำลังเทพศักดิ์สิทธิ์มีเพียงสองประเภทเท่านั้นคือดาบและโล่ เนื่องจากมีอักขระเวทย์มนตร์เพิ่มน้ำหนักสลักอยู่บนนั้น ดาบที่พวกเขาถือหนักถึงหนึ่งหมื่นห้าพันกิโลกรัม เพราะมีอักขระเวทย์มนตร์เพิ่มน้ำหนักสลักอยู่ เพียงฟาดฟันลงไปก็สามารถเปลี่ยนตี้เซียนให้กลายเป็นเยื่อกระดาษได้!

หลายวันผ่านไป จำนวนกองกำลังเทพศักดิ์สิทธิ์ก็แข็งแกร่งขึ้นถึงหนึ่งแสนนาย วันหนึ่ง ขณะที่อู๋เป่ยกำลังสอนกระบวนท่าดาบอาวุธให้กับเหล่าทหาร มีนายทหารคนสนิทมารายงาน “ฝ่าบาท! กองทัพแคว้นหลงกั๋วได้ยกทัพสองล้านนาย ประชิดชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

อู๋เป่ยตอบรับ “โอ้ สองล้านเหรอ? ดูท่าแคว้นหลงกั๋วจะเปิดศึกกับแคว้นเทียนหวู่แล้วสิ”

หลังจากนั้น อู๋เป่ยก็เรียกประชุมรัฐมนตรีทันที เหล่ารัฐมนตรีต่างมารวมตัวกัน

เมื่อได้ฟังข่าว รัฐมนตรีคนหนึ่งจึงกล่าว “ฝ่าบาท ไม่ว่าอย่างไร สักวันพวกเราก็ต้องทำศึกกับแคว้นหลงกั๋วอยู่ดี เช่นนั้น พวกเราเปิดฉากโจมตีทั้งสองด้านตะวันออกและตะวันตกพร้อมกันเลยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ! จากนั้นเราจะยึดครองแคว้นหลงกั๋วในคราวเดียว!”

อู๋เป่ยส่ายศีรษะ “เบื้องหลังแคว้นหลงกั๋วคือต้าเทียนจุน หากเราทำเช่นนี้ ก็เท่ากับประกาศสงครามกับต้าเทียนจุน”