บทที่ 1705 แคล้นเล็ก ๆ มาถึง

สิบวันต่อมา กองทัพของหยางหยวนกลับมาด้วยชัยชนะ อู๋เป่ยตบรางวัลให้เขาก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงสั่งว่า: "หยางหยวนป้า ข้าขอสั่งให้เจ้านำกองกำลังเทพศักดิ์สิทธิ์ไป 200,000 นายและทหารชั้นยอด 500,000 นาย ไปยังแคว้นวอ เพื่อเข้าร่วมกับแม่ทัพผีเฉินรั่วเสียน แล้วโจมตีแคว้นวอ!”

หยางหยวนป้าไม่ถามอะไรมาก เขาตอบทันทีว่า : "ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!"

ในขณะที่หยางหยวนป้ากำลังจัดกำลังทหารของเขาใหม่ อู๋เป่ยก็กลับไปที่ดินแดนวิญญาณห้าธาตุและขอให้เฉินรั่วเสียน กลับไปที่แคว้นวอเพื่อช่วยหยางหยวนป้าในการใช้กองกำลังของเขา

ที่เฉินรั่วเสียนได้รับการฝึกฝนในดินแดนวิญญาณห้าธาตุในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เป็นเพราะความช่วยเหลือของอู๋เป่ย ความแข็งแกร่งของเธอจึงพัฒนาขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

ก่อนที่หยางหยวนป้าจะมาถึง อู๋เป่ยและ เฉินรั่วเสียนมาถึงแคว้นวอก่อน เฉินรั่วเสียนหยิบแผนที่ออกมา ทั้งสองคนวิเคราะห์มันไปด้วยกัน

แคว้นวอประกอบไปด้วยเกาะต่าง ๆ นับไม่ถ้วน ดังนั้นหากต้องการยึดครองแคว้นวอ จะต้องโจมตีทีละเกาะ ในบรรดาเกาะเหล่านั้น มีเกาะสองเกาะที่มีพื้นที่มากที่สุด เกาะหนึ่งคือเกาะจิง ซึ่งเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของแคว้นวอ และอีกเกาะหนึ่งคือ เกาะชิงฮวา ซึ่งมีจำนวนประชากรมากที่สุด

เกาะที่เฉินรั่วเสียนตั้งอยู่นั้นอยู่ใกล้กับเกาะชิงฮวามากที่สุด ตราบใดที่เกาะชิงฮวาถูกยึด แคว้นวอก็รับมือได้อย่างไม่ยากเย็น และก็ไม่มีความคิดที่จะบุกโจมตีชายฝั่งของประเทศเทียนหวู่อีก

วันที่สอง หยางหยวนป้าใช้เทคนิคการหลบหนีเพื่อนำกองทหารหลายแสนคนมาถึงยังเกาะ จากนั้นจึงเข้าร่วมกับกองกำลังของเฉินรั่วเสียนเพื่อโจมตีเกาะชิงฮวา

อู๋เป่ยและเฉินรั่วเสียนซ่อนตัวอยู่ในเมฆเพื่อดูการต่อสู้ ป้องกันแคว้นวอจะส่งยอดฝีมือมา

จากนั้น ทันทีที่สงครามเริ่มต้นขึ้น กองกำลังรักษาการณ์บนเกาะชิงหัวก็พ่ายแพ้ดังเช่นภูเขา และในไม่ช้าพวกเขาก็ตายกันไป และยอมจำนนในที่สุด

หลังจากการต่อสู้สองชั่วโมง ปีศาจงูตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้น มันมีแปดหัวและแปดหางพ่นไฟออกมาได้ มีควันพิษ กรดรุนแรง ลมแรง และแมลงพิษ ฯลฯ มันเป็นสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังที่แคว้นวอบูชา .

ทันทีที่งูยักษ์แปดหัวปรากฏตัว อู๋เป่ยก็เข้ามาหามันทันที เขาปิดกั้นเส้นทางของปีศาจงู และกล่าวอย่างใจเย็น: "เส้นทาวนี้ถูกปิดกั้นแล้ว!"

ปีศาจงูโกรธมากและกล่าวออกมาด้วยคำพูดของมนุษย์ว่า : "เจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย ถอยไป ไม่เช่นนั้นข้าจะกินเจ้าซะ!"

อู๋เป่ยกลายร่างเป็นยักษ์สูงหนึ่งหมื่น เมตรที่มีแขนหนากว่างูยักษ์ตัวนี้ เขากล่าวอย่างเย็นชา: "ถ้าแกไม่กลัวตาย ก็ลองกินสิ!"

เมื่อรู้สึกถึงรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวของ อู๋เป่ย หัวทั้งเก้าของงูยักษ์ก็หดตัวลงพร้อมกันและถามว่า: "เจ้าเป็นใครกันแน่? "

อู๋เป่ย: "แกไม่จำเป็นต้องถามว่าฉันเป็นใคร แค่กลับไปตามทางแกมาก็พอ！"

งูยักษ์รู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก มันเป็นถึงยามาตะ โนะ โอโรจิที่ได้รับการเคารพบูชาจากแคว้นวอมานานนับพันปี ตอนนั้นมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ปราบมันได้ มันมองดูอู๋เป่ยด้วยสายตาแปลกประหลาดแล้วกล่าวว่า "เจ้ามนุษย์ตัวน้อย ทำไมเจ้าพูดจาสามหาวเช่นนี้?”

อู๋เป่ย: "โดนหน้าหรือไม่โดนหน้า?"

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ต่อยงูยักษ์ตัวนั้นหลบอย่างคล่องแคล่ว แต่หมัดของอู๋เป่ยนั้นรวดเร็วเกินไป หัวของมันข้างหนึ่งถูกชกและระเบิดทันที ทำให้มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

อู๋เป่ยจับหัวงูด้วยมือข้างหนึ่ง และต่อยมันด้วยมืออีกข้าง

“ผลัวะ!”

หลังจากต่อยไปห้าครั้ง หัวงูอีกห้าหัวก็ถูกเป่าออกไป และในที่สุดยามาตะ โนะ โอโรจิก็หวาดกลัวและตะโกนว่า "โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะ!"

อู๋เป่ยชักหมัดกลับ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "อะไรนะ แกกลัวตายหรือ?"

โอโรจิที่ยังเหลืออยู่สองหัว ก็ยังคงเคลื่อนไหวต่อไป: "ข้าน้อยสมควรตาย ข้าทำให้ผู้ศักดิ์สิทธิ์ต้องขุ่นเคือง โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยขอรับ!"

อู๋เป่ยถามว่า: "แกเป็นสัตว์ประหลาดที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยแคว้นวอหรือเปล่า?"

โอโรจิ: "ข้อคือปีศาจงูที่แคว้นวอบูชามานับพันปี แคว้นวออุทิศมนุษย์ให้ข้าทุกเดือน และข้าก็จะช่วยเหลือผู้นำแคว้นวอในช่วงเวลาวิกฤติ"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ: "หลายพันปีมานี้ ก็กินมนุษย์มาไม่น้อยแล้วสินะ?"

โอโรจิ: "เป็นการอุทิศจากแคว้นวอ ไม่ใช่ข้าน้อยจะกินมนุษย์เองเสียหน่อย"

อู๋เป่ยต่อยไปที่หน้าท้องของมัน ดึงลูกปัดสีฟ้าซึ่งใหญ่เท่ากับห้องออกมา เขาถือลูกปัดไว้ในฝ่ามือแล้วพูดอย่างเย็นชา: "กินมนุษย์ไปมากมายขนาดนี้ ทั้งหมดเพื่อสกัดแก่นอสูร"

โอโรจิกรีดร้องซ้ำไปซ้ำมาจนร่างกายของมันบิดเบี้ยว

อู๋เป่ยกระทืบมันลงกับพื้นและบดขยี้หัวงูสองหัวที่เหลือ เขาพูดอย่างเย็นชา: "ฉันจะไว้ชีวิตสัตว์ประหลาดที่ชั่วร้ายเช่นแกได้อย่างไร?"

ผู้คนบนเกาะสูญเสียจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยฆ่ายามาตะ โนะ โอโรจิได้ ในไม่ช้าทั้งเกาะก็ยอมจำนน และ หยางหยวนป้าก็จะเข้าควบคุมเกาะ ชิงฮวา