บทที่ 1707 ด่านเคราะห์สวรรค์ โลกคู่ขนาน

หลังจากที่ซิงเอ๋อร์เกิดมาเจ็ดวัน มีเงาขนาดใหญ่ปกคลุมเมืองหลวง เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นยักษ์ตนหนึ่ง บินมาจากระยะไกลด้วยความแน่นแน่ เมื่อเขาตกลงมา ร่างของเขาก็ค่อย ๆ ลดลง และในที่สุดก็เปลี่ยนกลายเป็นคนอายุน้อยคนหนึ่ง

เมื่อเห็นได้ชัดเจนว่าใครมา ก็รู้ว่านั่นคือหลี่หยวนเซียง!

เขาคุกเข่าดัง 'ตึง' ลงต่อหน้าอู๋เป่ย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "พ่อ ผมกลับมาแล้ว!"

อู๋เป่ยมองไปที่หลี่หยวนเซียงและรู้สึกว่าร่างกายของเขาแฝงไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ของผู้ที่มีอำนาจล้นเหลือ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะรวมเข้าด้วยกันกับสวรรค์ดวงตาของเขาเป็นประกายและยิ้ม: "สี๋เป่า ดูเหมือนว่าแกจะได้รับมาไม่น้อย"

ชอบจนตาหยี: "พ่อครับ เราจะเล่นกันหน่อยไหม?"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: "มา!"

ทันทีที่คำพูดจบ พ่อและลูกชายก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกเขาขึ้นไปถึงท้องฟ้าเบื้องสูง หลี่หยวนเซียงต่อยออกไปหนึ่งหมัด โลกนับไม่ถ้วนกระพริบและถูกทำลายด้วยหมัดของเขา ชั่วขณะหนึ่ง จักรวาลดูเหมือนจะมีศูนย์กลางอยู่ที่เขา และพลังอันท่วมท้นก็เข้ามาครอบงำ

แม้ว่าอู๋เป่ยจะหลบหมัดได้สำเร็จ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งสองคนเดินไปมา อู๋เป่ยต้องใช้กำลังอย่างมากเพื่อจับหมัดของสี๋เป่า แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตาย และหลี่หยวนเซียงก็ไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดของเขา ถ้าเขาทุ่มอย่างสุดตัว อู๋เป่ยอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!

เขามีความสุขมากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า : "ไม่เลว ไม่เลว ฉันรอคอยการกลับมาของแก และแกก็กลับมาได้ทันเวลาพอดี"

จากนั้น เขาก็บอกเขาว่าเขากำลังจะประสบกับด่านเคราะห์สวรรค์ครั้งใหญ่ สี๋เป่ากังวลมาก: "พ่อ ไม่มีอันตรายอะไรใช่ไหม?"

อู๋เป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "มันอันตรายแน่นอน แต่ด่านเคราะห์สวรรค์ครั้งนี้แปลกมาก ฉันคาดเดาอะไรมันไม่ได้ แต่ไม่ต้องกังวลไป ไม่มีด่านเคราะห์ใด ๆ ที่ฉันไม่เคยเห็น ด่านเคราะห์สวรรค์แค่นี้ไม่คณามือฉันหรอก”

หลี่หยวนเซียงรู้สึกโล่งใจและพูดกล่าวว่า "พ่อ วางใจเถอะ ตอนที่พ่อไม่อยู่ ผมจะดูแลครอบครัวเป็นอย่างดี"

อู๋เป่ยตบไหล่เขาแล้วพูดว่า: "อืม ระดับพลังยุทธ์ของแก อย่าเพิ่งเปิดเผยไปล่ะ ช่วงนี้แกไปฝึกฝนที่พระราชวังจี๋อู่ ไปเรียนรู้ให้เยอะ ๆ

"ครับ!"

หลังจากที่เด็กเกิดมา อู๋เป่ยไม่ได้ไปไหนเลย จนกระทั่งลูกสาวคนเล็กของเขาอายุได้หนึ่งเดือน

หลังจากวางหมั่นเยว้จิ่วในวันนั้น เขาก็ขอให้พ่อของเขาหลี่เนี่ยนจู๋ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการ ในขณะที่เขาไปที่ดินแดนวิญญาณห้าธาตุเพื่อรวบรวมวัตถุดิบทางการแพทย์และเตรียมที่จะสกัดยาอายุวัฒนะ

ดินแดนวิญญาณห้าธาตุมีจุดวาร์ปที่่ไปที่นั่นได้โดยตรง เขาเข้าไปในจุดวาร์ปและร่างของเขาก็หายไปทันที ในระหว่างกระบวนการวาร์ป จู่ ๆ พลังที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่งก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา ขัดขวางช่องอวกาศที่กำลังเคลื่อนย้ายเขาไปทันที ทางเดินพังทลายลง และคนของเขาก็ตกลงไปในพื้นที่มืด ที่นี่มีความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด ไม่มีเวลา ไร้ช่องว่าง ไร้เสียง ไร้แสงสว่าง

อู๋เป่ยรู้สึกว่าวิญญาณของเขาก็เงียบลง และเขาก็ค่อย ๆ หมดสติไป เขาลอยอยู่ในความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด ทันใดนั้นเอง แสงจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางออก ทางออกมีอิทธิพลอย่างมากต่ออู๋เป่ยและคนของเขาก็ถูกดึงดูดและตกลงไปทางออกที่ส่องสว่างนั่น

ร่างกายของเขาหมุน อู๋เป่ยกระแทกพื้นอย่างแรงและล้มลงไปในอาการหมดสติ

“เสี่ยวเป่ย ตื่นได้แล้ว เสี่ยวเป่ย!” เสียงที่เป็นกังวลแต่อ่อนโยนดังขึ้นในหูของเขา และในขณะเดียวกันก็มีมืออันอ่อนโยนคู่หนึ่งเขย่าร่างกายของเขา

อู๋เป่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล รู้สึกร่างกายอ่อนแอมาก เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาก็ถูกล้อมรอบด้วยแสงสีขาวสว่างจ้า เมื่อเห็นชัดเจนก็รู้ว่าเป็นเตียงผู้ป่วยที่อยู่ในโรงพยาบาล

โรงพยาบาล? เตียงผู้ป่วย? นี่มันที่ไหน?

ด้านหน้านี้ คือหญิงสาวในวัยยี่สิบต้น ๆ ที่มีน้ำตาไหลอาบใบหน้าของเธอ เธอสวยมาก คล้ายกับถังจื่อยี่และเหมือนกับ หลี่เหมยเล็กน้อย เธอมีบุคลิกที่ดูเป็นเอกลักษณ์

"ครืน!"

ความทรงจำหนึ่งไหลเข้าสู่สมองของเขา เขาก็ยิ้มอยู่พักหนึ่งแล้วก็ตัวแข็งทื่อไป

ผู้หญิงคนนั้นถามว่า: "เสี่ยวเป่ย นายเป็นอะไรหรือเปล่า? นายรู้สึกไม่สบายงั้นหรือ?"