บทที่ 1708 รักษาไม่ได้ ไม่รับเงิน

หลัวเฟยเฟยรู้สึกประหลาดใจ เธอถามว่า "เสี่ยวเป่ย นายไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน？"

อู๋เป่ย: "ฉันเห็นมันในหนังสือ"

จากนั้น เขาก็ดื่มยาสามชามติดต่อกัน จากนั้นเขาก็นอนนิ่งไม่ขยับ แต่ดวงตาของเขากลับไม่ได้เกียจคร้านไปด้วย เขาต้องการทดสอบว่าดวงตาแห่งมิติของเขายังคงอยู่หรือไม่

แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง ไม่เพียงแต่การฝึกฝนของเขาจะหายไปเท่านั้น แต่ดวงตาแห่งมิติของเขาก็ไม่ตอบสนองเช่นกัน

หลัวเฟยเฟยจับมือของเขาแล้วพูดเบา ๆ : "เสี่ยวเป่ย หายป่วยเร็ว ๆ นะ"

อู๋เป่ยกล่าวว่า "อย่ากังวลไปเลย ฉันสามารถลุกจากเตียงแล้วเดินไปได้ก่อนฟ้ามืดแน่"

หลัวเฟยเฟยคิดว่าเขาล้อเล่นและไม่ได้จริงจังอะไร เธอหันหลังกลับและออกไปซื้ออาหารให้เขา

อู๋เป่ยกระตุ้นความมีชีวิตชีวาในร่างกายของเขา และผลของยาบำรุงธาตทั้งห้าก็ค่อนข้างดี ความรู้สึกของลมปราณก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดมันก็เหมือนกับหนูตัวเล็ก ๆ ที่ขยับอยู่ในร่างกายของเขา

เขาใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงเพื่อเปิดเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดเส้นทั่วทั้งร่างกายของเขา มันไม่เจ็บปวด และเขาก็สามารถลุกจากเตียงได้ทันทีที่เส้นลมปราณของเขาถูกปิดกั้น

เขาเดินไปสองก้าวหน้าเตียงก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงไปเข้าห้องน้ำล้างหน้า เมื่อเขาเห็นตัวเองในกระจก เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง เขาในกระจกน่าจะอายุเพียงสิบแปดปีหรืออายุไม่เกินสิบเก้าปีซึ่งเป็นรุ่นน้องกว่าตัวเขาเอง

เขาจ้องมองในกระจกด้วยความงุนงง หลัวเฟยเฟยกลับมาหลังจากซื้ออาหาร เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยลุกจากเตียง เธอก็อุทาน: "เสี่ยวเป่ย ทำไมนายถึงลุกจากเตียงล่ะ？"

อู๋เป่ยหันกลับมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันจะลุกจากเตียงได้ก่อนค่ำ ดูสิ ไม่เป็นไรเลย" ขณะที่เขาพูด เขาก็โบกมือไปด้วย

หลัวเฟยเฟยรู้สึกประหลาดใจมาก และเธอก็ถามว่า: "ยาบำรุงธาตทั้งห้านี้ก็น่าทึ่งเหมือนกัน"

อู๋เป่ย: "ยาที่ฉันเตรียมมันได้ผลอย่างแน่นอน เฟยเฟย เส้นตายที่คนคนนั้นกำหนดให้เธอคือเมื่อไหร่？"

สีหน้าของหลัวเฟยเฟยเข้มขึ้น เธอก็พูดว่า "ฉันจะกลับไปกับเขาในสัปดาห์หน้า"

“วันนี้วันอะไร?” เขาถาม

หลัว เฟยเฟย: "วันพุธ"

อู๋เป่ย: "ถ้าเช่นนั้น ฉันจะต้องมีรายได้สองล้านภายในสี่วัน"

หลัวเฟยเฟยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง: "เสี่ยวเป่ย นายอย่าคิดมาก พักฟื้นให้ดีก่อน เมื่อนายหายดี แล้ว ไว้นายค่อยหาผู้หญิงที่นายชอบ" เมื่อพูดถึงตรงนี้ วงกลมตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอีกครั้ง

อู๋เป่ยถอนหายใจ ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่เขลาจริง ๆ !

เขาบีบหน้าเล็ก ๆ ของหลัวเฟยเฟยแล้วพูดว่า "อย่าร้องไห้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องทนทุกข์กับความอยุติธรรมใด ๆ ในอนาคตแน่"

หลังจากปลอบใจหลัวเฟยเฟยแล้ว อู๋เป่ยก็กินข้าวและคิดว่าจะหาเงินได้อย่างไรต่อไป

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เขาก็ปล่อยให้หลัวเฟยเฟยซึ่งเหนื่อยมาทั้งวันนอนบนเตียงผู้ป่วย เพื่อนอนพัก จากนั้นเขาก็ไปเดินเล่นในโรงพยาบาล เขามีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาก เขาตัดสินใจลองเสี่ยงโชคดู

เมื่อเดินผ่านประตูหอผู้ป่วยพิเศษ เขาได้ยินการสนทนาของคู่รักวัยกลางคนที่หน้าประตู ทั้งสองแต่งตัวดีและสวมนาฬิกาข้อมือราคาล้านดอลลาร์บนข้อมือของพวกเขา

ชายคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ: "เหมิงเอ๋อร์อยู่ในอาการโคม่ามาเจ็ดวันแล้ว หมอบอกว่าความเป็นไปได้ที่จะตื่นมีน้อยมาก และเธออาจจะนอนกลายเป็นผักได้"

หญิงสาวปิดหน้าและร้องไห้อย่างขมขื่นทันที: "สามี เราต้องช่วยเหมิงเอ๋อร์นะ! นี่คือลูกสาวคนเดียวของเรา ถ้าเหมิงเอ๋อร์ ไม่อยู่ ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!"

ชายคนนั้นถอนหายใจอีกครั้ง: "แน่นอน ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวงจะมาที่นี่เร็ว ๆ นี้ ฟังสิ่งที่เขาจะพูดก่อน"

อู๋เป่ยแทรกกล่าวว่า "ฉันสามารถช่วยลูกสาวของคุณได้"

เมื่อได้ยินใครบางคนพูด ชายคนนั้นก็หันกลับมาทันทีและเห็นชายหนุ่มในชุดคลุมของโรงพยาบาล เขาขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณหมายความว่าอย่างไร คุณสามารถรักษาลูกสาวของฉันได้"

อู๋เป่ยเตา: "ถ้ามันไม่หายก็ไม่มีค่าใช้จ่าย ถ้าหายคุณต้องให้เงินผมสองล้าน ผมอยู่ในวอร์ด 305 ครุ่นคิดได้แล้วก็ตามหาผม"

ดังคำกล่าวที่ว่าหมอจะไม่เคาะประตูบ้านเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะทำให้อีกฝ่ายสงสัย หลังจากพูดอย่างนั้นไป เขาก็หันหลังกลับและจากไป ปล่อยให้คู่รักวัยกลางคนมองหน้ากัน

“สามี เขาเป็นมิจฉาชีพงั้นหรือ? ถ้าเขารู้ทักษะทางการแพทย์ เขาจะมาหาหมอที่โรงพยาบาลทำไมกัน?”

ชายวัยกลางคน: "อย่ากังวลไปเลย เขาอาจจะมีปัญหาทางสมอง"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อในตัวเขา อู๋เป่ยก็ไม่ท้อถอย เขาจึงกลับไปที่วอร์ดและนั่งบนเก้าอี้เพื่อนั่งสมาธิ