บทที 1709 นายเฟิงผู้ไม่มีความซื่อสัตย์

หลัวเฟยเฟยถูกเด็กผู้หญิงบางคนในโรงเรียนเดียวกันหัวเราะเยาะเพราะว่าเธอคบหาสมาคมกับอู๋เป่ย ซึ่งเป็นคนงานอพยพที่ยากจน อยู่ชนชั้นล่างสุด และยังถูกเพื่อนร่วมชั้นในหอพักเดียวกันดูถูกอีกด้วย

แม้แต่พ่อแม่ของหลัวเฟยเฟยเอง ก็ปฏิเสธอู๋เป่ยเป็นอย่างมาก คิดว่าเขาไม่คู่ควรกับลูกสาวของพวกเขา หรือจะกล่าวได้ว่า สองสามปีมานี้หลัวเฟยเฟยต้องทนทุกข์ทรมานและได้รับการดูถูกอย่างมากเพราะอู๋เป่ย

หลัวเฟยเฟยยิ้มและพูดว่า: "ไม้ต้องหรอก ชุดนั้นมันแพงเกินไป ฉันจะซื้อมันหลังจากเรียนจบและเริ่มทำงานแล้ว"

ทั้งสองคุยกันสักพัก ชายวัยกลางคนก็กลับมาอีกครั้ง โดยถือกล่องไม้ที่มีเข็มฝังเข็มที่ทำอย่างดีในมือ

อู๋เป่ยมองดูแล้วพูดว่า "เข็มนี้พอได้แล้ว ไปกันเถอะ"

ทั้งหมดไปที่วอร์ด มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง เธอดูอายุประมาณสิบสามหรือสิบสี่ปี ใบหน้าของเธอซีดเซียว และเธออยู่ในอาการหมดสติ

อู๋เป่ยก้าวไปข้างหน้าและสังเกตสักสองสามครั้ง จากนั้นหยิบเข็มเงินออกมาและแทงหน้าผากของเธอเบา ๆ เมื่อสอดเข็ม เขาใช้นิ้วมือเจ็ดหรือแปดเทคนิคที่แตกต่างกันซึ่งมีความพิถีพิถัน

หลังจากแทงเก้าเข็มติดต่อกัน เข็มที่สองของอู๋เป่ยก็แทงเธอไปทางขวาระหว่างคิ้ว เข็มนั้นแทงไปตื้นมาก ราวกับว่ามันเป็นเพียงแค่ต้องการกระตุ้นเธอเท่านั้น

ทันทีที่ปลายเข็มแทงเข้าไป เด็กหญิงก็ส่งเสียงเบา ๆ เขาหมุนเข็มเงินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ตื่นเร็วนี่"

คู่รักวัยกลางคนมีความสุขมากและมองดูหญิงสาวอย่างประหม่าตื่นเต้นจนแทบจะหยุดหายใจ

เด็กสาวหายใจออกและลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาของเธอสับสนเล็กน้อย เมื่อเธอเห็นคู่รักวัยกลางคน เธอก็ร้องเรียก "คุณพ่อคุณแม่"

ชายวัยกลางคนดีใจมากและพูดอย่างรวดเร็ว: "เหมิงเอ๋อร์ หนูตื่นแล้วหรือ? ลูกรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

เด็กหญิงส่ายศรีษะ: "พ่อคะ หนูไม่มีแรงเลย หนูหิวมาก"

ชายวัยกลางคนมองไปที่อู๋เป่ยแล้วถามว่า “น้องชาย ลูกสาวของฉันบอกว่าเธอหิว เธอกินข้าวได้ไหม?”

อู๋เป่ยพูดเบา ๆ : "ยัง เธอต้องดื่มยาบำรุงธาตทั้งห้าเพื่อรีบฟื้นความแข็งแรงก่อน"

ชายวัยกลางคนรีบพูดว่า: "ได้ ฉันจะซื้อมันได้ที่ไหนล่ะ?"

อู๋เป่ยส่งเสียง “แค่ก” ออกมาก เขามองไปที่หลัวเฟยเฟยแล้วกล่าวว่า "เฟยเฟย เธอเอายาที่ฉันซื้อมาก่อนหน้านี้ออกมาหน่อย"

หลัวเฟยเฟยส่งเสียง "อ่อ" และรีบกลับไปที่วอร์ดก่อนหน้า

อู๋เป่ยพูดอย่างจริงจัง: "ยาบำรุงธาตทั้งห้าของฉันทำจากโสมป่าอายุ 500 ปี ฉันสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วเพียงเพราะยาสามชามนั้น ดังนั้น ยาบำรุงธาตทั้งห้านี้จึงมีราคาแพงเล็กน้อย เพราะงั้นฉันจะเรียกเก็บเงินคุณขั้นต่พหนึ่งแสน”

ชายวัยกลางคนยิ้มแล้วกล่าวว่า: "หนึ่งแสนก็ไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่มันดีสำหรับลูกสาวของฉัน เงินจำนวนนั้นไม่แพงเลย"

อู๋เป่ยกล่าว: "ให้เธอดื่มน้ำเกลือเล็กน้อยก่อน อย่ามากเกินไปละ"

“ได้ได้ ฉันจะให้เธอดื่มทันที”

อู๋เป่ยก็กลับไปช่วยปรุงยาโดยยังคงทำตามขั้นตอนก่อนหน้านี้ แต่คราวนี้เขาเป็นคนปรุงยาเอง

หลัวเฟยเฟยยิ้มและพู้วกล่าวว่า: "เสี่ยวเฟย นายสุดยอดมาก ๆ แม้แต่แพทย์ในปักกิ่งก็ไม่สามารถรักษาได้ แต่นายสามารถรักษาได้ด้วยการปักเข็มเพียงไม่กี่ครั้ง"

อู๋เป่ย: "อาการของเด็กผู้หญิงคนนั้นยังไม่หายขาด และเธอจะอยู่ในอาการหมดสติในอนาคต"

หลัวเฟยเฟยประหลาดใจ: "ยังไม่หายงั้นหรือ?"

อู๋เป่ย: "เธอมีบางอย่างกำลังเติบโตอยู่ในสมอง ถ้าเธอต้องการรักษามัน เธอก็จะต้องกินยา"

หลัวเฟยเฟย: "เสี่ยวเป่ย นายรักษาเธอได้ใช่ไหม?"

อู๋เป่ย: "แน่นอน ฉันเป็นหมอเทวดานะ"

หลัวเฟยเฟยยิ้มและพูดว่า "ฉันรู้ว่านายทำได้"

อู๋เป่ย: "ต้มยาก่อน ยาชามนี้มีมูลค่าหนึ่งแสนนะ"

หลัวเฟยเฟยประหลาดใจ: "หนึ่งแสน!"

อู๋เป่ย: "ใช่ ฉันต้องการขั้นต่ำหนึ่งแสนหยวน ลดให้พวกเขาแล้ว"

หลัวเฟยเฟยกล่าวว่า: "เสี่ยวเฟย นายที่มันหากำไรจริง ๆ"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: "ถ้าฉันไม่ใช่คนแสวงหาผลประโยชน์ ฉันจะหาเงินมาแต่งงานกับเธอในฐานะภรรยาได้อย่างไร"

"ฉันเกลียดนาย!"

ทั้งสองคนต้มยาเสร็จในขณะที่หัวเราะและล้อเล่นกัน

หลังจากที่ยาอุ่นและเย็นแล้ว หลัวเฟยเฟยก็ถือหม้อยาไปส่งให้หญิงสาว