บทที่ 1716 แก้แค้น

จากนั้นอู๋เป่ยต่อยทุกคนที่อยู่ตรงนั้นและกระแทกพวกเขาจนล้มลงกับพื้น

จากนั้นเขาก็เตะปากเคราเหลืองไปสองสามครั้ง ทำให้ฟันหลุดไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นจึงยืดตัวขึ้นเพื่อช่วยพี่สะใภ้

เมื่อเห็นอู๋เป่ยมีท่าทีก้าวร้าว ซู่ฮุ่ยก็ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็รีบมีปฏิกิริยาตอบโต้: “เสี่ยวเป่ย รีบออกไป หลิวซานรู้จักหม่าซัว พวกมันจะส่งคนมาจับนายแน่ รีบออกไป!”

อู๋เป่ยไม่แสดงท่าที: “พี่สะใภ้ การตายของพี่จะมาตายฟรีๆ ได้ยังไง หลิวซานเป็นคนทำร้ายพี่จนตายใช่ไหม?”

ซู่ฮุ่ยร้องไห้: “หลิวซานเปิดโรงงาน พี่ชายของนายและชาวบ้านคนอื่นๆไปทำงานที่นั่น แต่ไม่ได้ค่าจ้างมาสามเดือนติด นายก็รู้นิสัยของพี่นาย เขาจึงเป็นผู้นำในการทวงถามจากหลิวซานเรื่องค่าจ้าง หลิวซานอยากจะเชือดไก่ให้ลิงดู ว่าเขาเป็นคนนอกกฎหมาย เลยทำร้ายพี่นายจนตาย!”

อู๋เป่ยจ้องไปที่เคราเหลืองและถามว่า “ใครคือคนที่ทำร้ายพี่ชายของฉัน?”

ในที่สุดเคราเหลืองรู้สึกหวาดกลัว อู๋เป่ยมีท่าทางโหดร้าย สู้กลับได้อย่างไม่เกรงกลัว เขาพูดทันที: “พี่อู๋เป่ย เราทำตามคำสั่งของหลิวซานเพียงเท่านั้นเราไม่กล้าขัด เราลงมือกันทุกคน แต่หงเหมาสีแดงเตะแรงสุด ถือว่าเป็นคนฆ่า”

หงเหมาตกใจและพูดด้วยความโกรธ: “ไอ้หนวด ก็เห็นๆ อยู่ว่าแกทำแรงที่สุด แล้วมาโยนให้ฉันทำไม”

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น: “ขึ้นรถไปหาหลิวซานกันเถอะ!”

ซู่ฮุ่ยรีบจับเขา: "เสี่ยวเป่ย นายห้ามไป!”

อู๋เป่ยถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ ผมต้องล้างแค้นแทนพี่ชาย พี่รอที่บ้านแล้วผมจะมาจัดเรื่องงานศพพี่ชายต่อ”

อู๋เป่ยให้คนกลุ่มนั้นนำเข้าไปในรถ เขานั่งอย่างไม่สีหน้าบนที่นั่งผู้โดยสาร ก่อนจะขับรถไปที่บ้านพักของหลิวซาน ซึ่งเป็นคฤหาสน์ในเมืองไป๋หยาง

ชื่อเต็มของหลิวซาน คือหลิวซื่อหยง เขาเป็นลูกคนที่สามในตระกูล และเป็นที่รู้จักในนามหลิวซาน หลิวซื่อหยงใจกล้าและดุร้าย ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ช่วงวัยรุ่นมีปัญหาเสเพล รู้จักพวกใต้ดินหลายคนในมณฑล

ในช่วงปีแรกๆ ค้าขายดินและทราย ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เริ่มตั้งโรงงานเพื่อดำเนินการด้านโลจิสติกส์ มีรายได้หลายสิบล้านต่อปี ทุกวันนี้หลิวซื่อหยง เป็นผู้ทรงอิทธิพลที่เผด็จการอันดับต้น ๆ ในเมืองไป๋หยางไม่มีใครกล้าวุ่นวายกับเขา แม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ต้องการปฏิบัติต่อเขาเหมือนเครือญาติพร้อมทั้งให้เกียรติเขา บางครั้งมีการทำร้ายกันในเมือง เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สามารถทำอะไรได้ มีเพียง หลิวซื่อหยงเท่านั้นที่สามารถควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้

หลิวซื่อหยงมีภรรยาเจ็ดคน แต่ละคนมีบ้านขนาดใหญ่ บ้านที่เขาอาศัยอยู่ตอนนี้มีพื้นที่มากกว่าสามพันตารางเมตร มีห้องหลายขนาดในนั้น ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาหลายคน กิน ดื่มอาศัยอยู่ที่นี่ ทั้งยังเล่นไพ่ ฝึกซ้อมมวยด้วย

หลิวซื่อหยงมีอันธพาลหลายสิบคนภายใต้การบังคับบัญชาของเขา บางคนเก่งศิลปะการต่อสู้ บางคนแทบไม่มีตัวตน ว่ากันว่าพวกเขาก่อเหตุฆาตกรรมและลี้ภัยมาอาศัยอยู่กับคนโหดเหี้ยมอย่างหลิวซื่อหยง

ในปีที่ผ่านมา โรงงานของหลิวซื่อหยงผลประกอบการไม่ค่อยดีนัก เขาเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักการบริหาร เพื่อลดความสูญเสีย เขาจึงเริ่มไม่จ่ายค่าจ้างคนงาน จนล่วงเลยไปสามเดือน

ในที่สุดคนงานก็ทดไม่ไหว อยากจะขอคำอธิบายจากเขา ผลก็คือเขาก็ทำร้ายผู้นำอย่างอู๋เฉิงจนตาย

หลิวซื่อหยงรู้สึกยุ่งยาก เพราะการทำร้ายอู๋เฉิงจนตาย ทำให้ชีวิตตกอยู่ในความเสี่ยง เพราะเรื่องนี้อาจส่งผลกระทบต่ออาชีพของเขา ดังนั้นเขาจึงส่งเคราเหลืองกับคนสนิทหลายคนมาเพื่อจัดการกับเรื่องนี้

ในขณะนี้หลิวซื่อหยงกำลังรอเคราหวงและคนอื่น ๆ ในบ้านหลังใหญ่ เขาหวังว่าจะมีข่าวดีรออยู่

ในที่สุด รถก็มาหยุดที่หน้าบ้าน คนแรกที่ออกมาคือชายที่มีหนวดมีเคราแต่มีใบหน้าบวมเป่งจนกลายเป็นหัวหมู มือหัก กระดูกซี่โครงหักหลายซี่ ภายในเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทันทีที่เขาเห็นหลิวซื่อหยง เคราเหลืองก็ส่งเสียงร้องทันที: “พี่สาม ไอ้เด็กคนนั้นโหดเหลือเกิน!”

อู๋เป่ยลงจากรถในเวลาเดียวกัน เขาจ้องมองไปที่หลิวซื่อหยงแล้วถามว่า “คุณใช่คนที่ใช้คนให้ไปทำร้ายพี่ผมจนตายหรือเปล่า?”

หลิวซื่อหยงที่เห็นโลกมามาก เมื่อเขาเห็นพี่น้องของเขาตกอยู่ในสภาพนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าอู๋เป่ยไม่ง่ายที่จะรับมือ เขายิ้มทันทีและพูดว่า: “น้องชาย อย่าตื่นตระหนกสิ พี่ชายของนาย ได้รับบาดเจ็บจากการทำงาน...”

“ปั๊ก!”

อู๋เป่ยตรงมาหาหลิวซื่อหยงในทันที ก่อนจะต่อยเขาที่หน้าอกหลิวซื่อหยงไม่ทันได้แม้แต่จะกรีดร้อง ก่อนจะถูกกระแทกออกไปมากกว่าสิบเมตรแล้วกระแทกกำแพงอย่างแรง