บทที่ 1717 มีสองทางเลือก

เมื่อเห็นแบบนี้ อู๋เป่ยก็ตกใจ เขาเอาผ้าปิดหน้าแล้วรีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นใครบางคนเข้ามา ทั้งสองก็ประหลาดใจเล็กน้อย หนึ่งในนั้นหัวเราะเสียงเย็น: “นายไม่ได้เป็นผู้ฝึกฝนด้วยซ้ำ รนหาที่ตายเปล่าๆ!” ขณะที่เขาพูด เขาก็ทักทายอู๋เป่ยด้วยฝ่ามือ

แต่อู๋เป่ยลดตัวลงและเลื่อนไปด้านข้าง จากนั้นชี้ไปที่จุดชีพจร ร่างกายของชายผู้นั้นสั่นสะท้าน จากนั้นเลือดก็ไหลออกมาจากทั้งเจ็ดทวาร พลังแสงสีแดงของอู๋เป่ยนั้นทรงพลัง ปลิดชีพของเขาในทันที

อีกคนตกใจ เตรียมหันหลังกลับวิ่งหนี อู๋เป่ยฟาดเขาขึ้นไปในอากาศ พลังของแสงสีแดงก็ควบแน่นเป็นรอยฝ่ามือสีแดงในอากาศ กระแทกเข้าที่ด้านหลังอย่างแรง จนกลายเป็นรอยมือเปื้อนเลือดที่ชัดเจน

ชายคนนั้นกรีดร้อง ล้มลงกับพื้น กระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะเสียชีวิตทันที

เขารีบช่วยจางติ่งอี้ขึ้นมา ใบหน้าของเขาซีดเซียวที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส: “ฉันจะรักษานายเดี๋ยวนี้!”

จางติ่งอี้ยิ้มอย่างขมขื่น: “มันไม่มีประโยชน์ ผู้หลอมรวมได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ นายไม่สามารถรักษามันได้”

อู๋เป่ยตกตะลึง: “อาการบาดเจ็บไม่สามารถรักษาให้หายได้หรือ?”

จางติ่งอี้: “ถึงจะรักษาให้หายขาดได้ แต่มันก็ยากมาก เพราะอย่างนั้นฉันคงไม่รอดแน่”

อู๋เป่ยพยายามซ่อมแซมอาการบาดเจ็บโดยใช้ทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์ เขาหน้าตาบิดเบี้ยวและพูดว่า: “สำนักหวงหลงนี้กำลังพยายามไล่ล่าเรา ให้ตายเถอะ!”

จางติ่งอี้ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า “พี่อู๋ ฉันหวังว่านายจะทำมันสำเร็จ อีกอย่างดูแลพ่อแม่ของฉันที่นี่ด้วย” หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เสียชีวิตลงทันที

อู๋เป่ยถอนหายใจยาว ใช้โทรศัพท์มือถือของจางติ่งอี้โทรไปที่หมายเลขพ่อแม่ของเขาและบอกที่อยู่ให้พวกเขาทราบ จากนั้นเขาก็ค้นสมาชิกสำนักหวงหลง ที่เสียชีวิตทั้งสองคน เจอเข้ากับแหวนจึงได้เก็บนำไปด้วย

เมื่อกลับถึงบ้าน ซู่ฮุ่ยเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดีจึงพูดว่า “เสี่ยวเป่ย เป็นอะไรหรือเปล่า? หิวไหม พี่จะทำอาหารให้เอง”

อู๋เป่ย: “ไม่เป็นไร พี่สะใภ้ ฉันเหนื่อยนิดหน่อย พี่ไปพักผ่อนเถอะ”

เมื่อกลับถึงห้องเขาก็ครุ่นคิด เหตุการณ์ของจางติ่งอี้ ทำให้เขาเข้าใจถึงความโหดร้ายของโลกนี้ มีคนจำนวนมากที่ต้องการฆ่าผู้หลอมรวมคนอื่นและสถานการณ์ของเขาตอนนี้เรียกได้ว่าอันตรายมาก!

“จางติ่งอี้พูดถูก ต่อไปต้องทำตัวไม่เป็นจุดสนใจ ไม่เช่นนั้นคนที่สนใจจะเจอเข้าได้ง่ายๆ พี่จาง ฉันจะล้างแค้นแทนนายอย่างแน่นอน!”

เขานำแหวนที่เก็บมา ตรวจดู พบหินจิตวิญญาณและอาวุธเวทย์ระดับต่ำเก็บไว้ข้างในแหวน เขาไม่สนใจอาวุธเวทย์ ดังนั้นเขาจึงหยิบหินจิตวิญญาณออกมาเพื่อฝึกฝนทันที

เส้นทางนี้เสร็จสมบูรณ์แล้ว หินจิตวิญญาณมีค่ามากเมื่ออยู่ในโลกวงกลม และมีประสิทธิภาพมากสำหรับผู้ฝึกฝน

เขาดูดซับพลังหินจิตวิญญาณสองสามก้อนอย่างรวดเร็ว และในที่สุดพลังที่แท้จริงในร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้น แต่ก็ยังห่างไกลจากพลังของจี้หมิง

ในขณะนี้ เขารู้สึกว่ามีความคิดทางจิตวิญญาณสองประการแทรกเข้ามาใกล้ เขากลั้นหายใจทันที แสดงท่าทีเป็นคนธรรมดาและนอนอยู่บนเตียงโดยไม่เคลื่อนไหว ในไม่ช้าความคิดทางจิตวิญญาณก็ครอบงำเขา และเขารออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ต้องเป็นคนจากสำนักหวงหลง ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉัน มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะฆ่าเซียนแห่งโลก แต่มันจะลำบากแน่ ถ้าฉันเจอกับคนที่แข็งแกร่งกว่า ช่างมันเถอะ ค่อยๆ ฝึกฝนก่อน เมื่อฉันได้ระดับสองของพลังจี้หมิงเมื่อไหร่ เมื่อนั้นฉันจะไปที่สำนักหวงหลงเพื่อแก้แค้นทันที!”

จากนั้นอู๋เป่ยจึงไปรับอวิ๋นเฉิงจากโรงเรียนทุกวัน ทบทวนหลักสูตรมัธยมปลายเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเข้าเรียนในมหาลัยเดียวกับลัวเฟยเฟย

ซู่ฮุ่ยได้งานทำเป็นแผนกแคชเชียร์ใกล้บ้าน เธอทำงานหกชั่วโมงต่อวัน แม้ว่าเงินเดือนจะไม่สูงนัก แต่ก็เป็นงานสบาย

นอกจากนี้ เขายังซื้อรถยนต์มูลค่ากว่าสี่แสนหยวนให้กับซู่ฮุ่ย เพื่อให้เธอไปทำงานได้ง่ายขึ้น เวลาที่เหลือ เขาใช้เวลาทั้งหมดในการฝึกฝน หวังว่าจะผ่านระดับที่สองของพลังจี้หมิงโดยเร็วที่สุด

ครึ่งเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา ขณะที่เขากำลังฝึกซ้อมที่บ้าน ลัวเฟยเฟยได้โทรมาและบอกว่าคุณชายรุ่นที่สองที่ยืมเงินมาต้องการพบตัวเธอ

อู๋เป่ยรู้จักชายคนนั้นที่มีนามสกุลคือโจวและชื่อคือโจวอี่ พ่อแม่ของเขาค่อนข้างร่ำรวย เขาไล่ตามจีบผู้หญิงหน้าตาดีทุกคนในมหาลัย เขาใช้ชีวิตเสเพล หลังจากไปนอนกับคนอื่น ไม่กี่วันเขาก็เบื่อหน่ายก่อนจะเลิกราไป เปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น

โจวอี่เต็มใจที่จะให้ลัวเฟยเฟยยืมสองล้าน ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจ แม้ว่าโจวอี่จะรวย แต่เขาคงจะไม่ทุ่มเงินสองล้านเพื่อให้ใคร เพราะจำนวนเงินโดยเฉลี่ยที่เขาใช้กับผู้หญิงแต่ละคนคือประมาณหนึ่งแสนหยวน

เขามาหาลั่วเฟยเฟยกำลังรอเขาอยู่ที่หน้ามหาลัย เธอพูดอย่างเป็นกังวล: “เสี่ยวเป่ย โจวอี่อยู่ในโรงแรม เขาให้ฉันเข้าไป”

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น: “แค่คืนเงินให้เขา ไม่ต้องห่วง พวกเราไปด้วยกัน”