บทที่ 1766 หุ่นเชิดนับล้าน

แม่ทัพปีศาจวัวตะลึงไปเลย พลังที่อู๋เป่ยปลดปล่อยออกมาทำให้มันหวาดกลัว แขนทั้งสองข้างของมันผสานกันแล้วทำการป้องกัน แต่หลังจากที่เสียงดังสนั่นหนึ่งที มันถูกเหยียบเป็นเนื้อบดจริงๆ เหลือผิวหนังเพียงชิ้นเดียวบนพื้น

เหยียบแม่ทัพของอีกฝ่ายตายแล้ว อู๋เป่ยออกคำสั่ง ปืนใหญ่ของหยวนฉางฮ้าวยิงพร้อมกัน และธนูก็ยิงออกไปพร้อมกัน กองทัพบุกเข้าไปหาเผ่าปีศาจวัวทีละคน ภายในพริบตา กองทัพเผ่าปีศาจสูญเสียอย่างหนัก

ในเวลาเดียวกัน เรือรบก็ปล่อยลำแสงออกมา นักรบหุ่นเชิดหนึ่งล้านคนลงมาจากลำแสงสู่พื้น ถือดาบใหญ่แล้วลุยเข้าไปหากองทัพปีศาจวัว

นี่เป็นการต่อสู้ของฝ่ายเดียวเท่านั้น นักรบหุ่นเชิดเหล่านี้ ถูกสร้างขึ้นมาจากทองคำเซียน ฟันแทงไม่เข้า ต่อให้เป็นนักรบที่แข็งแกร่งของปีศาจวัวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน

เมื่อเห็นว่าการต่อสู้ได้รับการตัดสินแล้ว อู๋เป่ยถาม : “หยวนฉางฮ้าว ผมรู้สึกว่ายังมีช่องว่างที่ยังไม่ได้รับการปลดล็อค”

หยวนฉางฮ้าว : “ใช่แล้ว สิ่งเหล่านี้ เป็นเพียงนักรบหุ่นเชิดธรรมดา ข้างหลังยังมีทหารหุ่นเชิดชั้นยอด หน่วยองครักษ์หุ่นเชิด”

อู๋เป่ย : “ต้องอยู่ระดับไหน ถึงจะสามารถเปิดใช้งานทหารหุ่นเชิดชั้นยอดได้”

หยวนฉางฮ้าว : “อยู่ช่วงระหว่างราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์”

หลังจากผู้ศักดิ์สิทธิ์ ก็จะเป็นราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ หลังจากราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ ก็จะเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์

อู๋เป่ยรู้ว่าเขายังห่างจากราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก เขายิ้มเล็กน้อย พูด : “นักรบหุ่นเชิดเหล่านี้ถือว่าใช้ได้เลย เพียงแต่ยังคงน้อยไปหน่อย”

หยวนฉางฮ้าว : “มหาเทพ ภายในเรือรบมีการสร้างค่ายกลลึกลับ สามารถสร้างหุ่นเชิดได้อัตโนมัติ แต่จำเป็นต้องจัดหาวัสดุและพลังงาน”

อู๋เป่ยดีใจอย่างมาก : “จำเป็นต้องใช้วัสดุอะไร คุณบอกผมหน่อย ผมจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้”

หยวนฉางฮ้าวจึงบอกวัสดุที่ต้องใช้

ในเวลานี้ สงครามใกล้จะสิ้นสุดแล้ว อู๋เป่ยจึงส่งกองทหารนับล้านนายลงไป ใช้โอกาสในครั้งนี้ฝึกฝนทหาร

หลังจากสิบกว่านาที ทหารนับล้านของเผ่าปีศาจวัว ถูกสังหารทั้งหมด ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!

“ตุ้ม!”

ในเวลานี้ แผ่นดินไหว มีปีศาจวัวยักษ์ตัวหนึ่งวิ่งมาจากระยะไกล มันสูงหลายพันเมตร เขาทั้งสองเป็นสีเงิน ดวงตาเป็นสีม่วง และมีออร่าที่น่าสะพรึงกลัว

อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า กลายร่างเป็นคนยักษ์สูงหมื่นเมตร บินไปทางปีศาจวัวยักษ์

“บูม!”

ตอนที่ปะทะกัน เขาเตะปีศาจวัวยักษ์หนึ่งทีจนล้มลงกับพื้น การเตะครั้งนี้ เตะจนอีกฝ่ายตีลังกา หลังจากนั้น เขานั่งอยู่บนตัวปีศาจวัวยักษ์ตัวนี้ แล้วตีอย่างดีร้าย หมัดของเขาหนักอย่างมาก ทุกหมัดที่ต่อยลงไป ปีศาจวัวยักษ์ล้วนแล้วเจ็บปวดอย่างมาก

เขาของมัน ล้วนแล้วถูกหมัดทั้งสองของอู๋เป่ยต่อยจนหัก ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ตาซ้ายก็ถูกต่อยออกมาเช่นกัน กระดูกแตกเป็นชิ้นๆ

“ไว้ชีวิตด้วย ท่านมหาเทพไว้ชีวิตด้วย!”

ปีศาจวัวยักษ์รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถูกทุบตายแล้ว ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูด

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา : “แกกล้ามากเลยนะ กล้าให้ปีศาจวัวมาฆ่าประชาชนของฉัน! วันนี้ ฉันจะเหยียบเผ่าปีศาจวัวของแกให้แบน!”

พลังของปีศาจวัวตัวนี้ แม้แต่ราชาเทพก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ แต่ในเวลานี้กลับถูกอู๋เป่ยทุบจนเงยหน้าไม่ขึ้น มันรีบพูด : “มหาเทพไว้ชีวิตด้วย เผ่าปีศาจวัวยินดีเป็นทาสรับใช้!”

หัวใจของอู๋เป่ยหวั่นไหว : “อ่อ แกบอกว่าพวกแกยินดีเป็นทาสรับใช้เหรอ”

ปีศาจวัวยักษ์พูด : “ใช่ เผ่าของผมยินดีเป็นทาสรับใช้!”

“แกชื่ออะไร” อู๋เป่ยถาม

ปีศาจวัวยักษ์ : “ผู้น้อยหนิวเจินเทียน”

อู๋เป่ยหัวเราะแล้ว : “แกแซ่หนิวเหรอ”

หนิวเจินเทียน : “ฝ่าบาท เผ่าปีศาจของพวกเราไม่มีแซ่ แต่เพื่อที่จะสื่อสารกับเผ่าอื่น จึงแซ่หนิว”

อู๋เป่ยถามอีกครั้ง : “อาณาเขตของพวกแกใหญ่ไหม”

หนิวเจินเทียน : “มีความยาวประมาณหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นไมล์จากตะวันออกไปตะวันตก และกว้างเก้าหมื่นแปดพันไมล์จากเหนือจรดใต้”

อู๋เป่ย : “นับแต่นี้เป็นต้นไป อาณาเขตของเผ่าปีศาจ เป็นของประเทศเทียนหวู่ เผ่าปีศาจวัวของพวกแก จัดตั้งกองทัพปีศาจวัว ปฏิบัติตามคำสั่ง”