บทที่ 177 จ้าวหวังซุน

เมื่อทั้งสองเข้ามา เย่เทียนจงก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง: "เคารพรุ่นพี่!"

ชายหนุ่มลืมตาขึ้น พวกเขาเป็นแววตาที่ชัดเจนและว่องไวมากคู่หนึ่ง ดูเหมือนว่ามีเปลวไฟสองดวงลุกโชนอยู่ในดวงตาของเขา ซึ่งทำให้หัวใจของอู๋เป่ยนั้นถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ

แน่นอนว่ามีเพียงดวงตามิติของอู๋เป่ยเท่านั้นที่มองเห็นภาพที่เหมือนเปลวไฟนี้ ซึ่งหมายความว่าความแข็งแกร่งของพลังงานของจิตวิญญาณของบุคคลนี้แข็งแกร่งมาก!

“เย่เทียนจง อาจารย์ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง” เขาถาม การออกเสียงของเขาแข็งมากเพราะเขาไม่ได้พูดกับใครมานาน

เย่เทียนจงรีบพูดว่า: "ท่านอาจารย์สบายดี"

“คุณบรรลุถึงขั้นเซียนปบพีหรือยัง” เขาถามอีกครั้ง

เย่เทียนจง: "ยังไม่บรรลุ"

เขาถอนหายใจเบา ๆ : "หากคุณยังไม่สามารถบรรลุได้ น่าเสียดายที่มีความหวังเพียงน้อยนิดเท่าัน้น..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง: "ฉันขอให้คุณมา เพราะฉันมีเรื่องจะถามคุณ"

เย่เทียนจงรีบพูดว่า: "มิอาจเลย! หากคุณเพียงบอกมา ฉันยินดีมากที่จะช่วเหลือทุกอย่างตามที่คุณต้องการ!"

จ้าวหวังซุนยิ้ม "หึหึ" และพูดว่า "ก็ไม่ขนาดนั้นหรกนะ แค่อยากให้คุณช่วยฉันเตรียมยาที่กระตุ้นศักยภาพร่างกาย ฉันต้องการใช้มัน"

เย่เทียนจงตกตะลึง: "คุณต้องการยานี้เพื่ออะไร"

้จ้าวหวังซุนพูดอย่างเฉยเมย: "กลุ่มคนโง่พวกนั้นใช้หุ่นปีศาจมาแลกกับความตาย เราเสียเปรียบกับข้อตกลงนี้ ดังนั้น ก่อนที่ฉันจะตาย ฉันจะฆ่าไอ้สารเลวโหยวกวงตายให้ได้ แล้วก็จะถือโอกาสฆ่าคนที่ตงผู่อีกสักหน่อย เพื่อล้างแค้นเลือดและความเกลียดชังต่อผู้บริสุทธิ์ที่เสียชีวิตในปีนั้น!"

เย่เทียนจงตกใจ: "อย่านะรุ่นพี่!"

จ้าวหวังซุนมองไปที่เขาและพูดว่า "อายุขัยของฉันเหลทอน้อยกว่าปีแล้ว ถ้าฉันสามารถทำหน้าที่เพื่อประเทศและประชาชนก่อนที่ฉันจะตาย ฉันคงจะตายตาหลับ"

ทันใดนั้น เย่เทียนจงก็คุกเข่าลงบนพื้น: "รุ่นพี่ โปรดให้เวลาเราอีกสักหน่อย เราจะหายาอายุวัฒนะและรักษารุ่นพี่ได้อย่างแน่นอน..."

จ้าวหวังซุนโบกมือ: "ไม่จำเป็น ยาอายุวัฒนะหาง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง นอกจากนี้ แม้ว่าฉันจะพบยาอายุวัฒนะ มันอาจจะไม่สามารถรักษาฉันได้ก็ได้ ฉันถูกพิษร้ายกัดกร่อนมาเกือบร้อยปีแล้ว ร่างกายของฉันกำลังทรุดโทรม วิญญาณของฉันเองก็ติดเชื้อ ไม่มียาใดรักษาได้หรอก"

"ไม่จำเป็น!"

ทันใดนั้น อู๋เป่ยก็พูดขึ้น เขาจ้องมองที่เจ้าหวังซุนด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

จ้าวหวังซุนชำเลืองมองเขา: "อะไรกัน หรือว่าแกมีวิธีรักษาฉัน?"

อู๋เป่ยกำหมัดแน่นและโค้งคำนับ: "รุ่นน้องอู๋เป่ย ขอทำความเคารพแก่รุ่นพี่ ฉันมีวิธีรักษา"

เย่เทียนจงแนะนำอย่างเร่งรีบ: "รุ่นพี่ นี่คือพี่น้องของฉัน เป็นศิษย์ที่เพิ่งรับเข้ามา เขามีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม ฉันพาเขามาที่นี่เพราะฉันต้องการให้เขาเห็นสภาพของรุ่นพี่ในตอนนี้"

จ้าวหวังซุนหัวเราะ: "เด็กน้อย หมอที่มีชื่อเสียงจากทั่วทุกมุมโลกมารวมตัวกันที่นี่เมื่อวานนี้เอง ไม่มีใครทำอะไรได้ แกจะบอกว่าแกรักษาฉันได้อย่างนั้นเหรอ? แกจะรักษาฉันได้อย่างไร"

อู๋เป่ยยิ้มเล็กน้อย เขาเดินไปข้างหน้าจ้าวหวังซุนและกล่าวว่า "รุ่นพี่มีการฝึกฝนระดับสูงและมีวิธีการป้องกันร่างกายดังนั้นแม้ว่า ร่างกายจะติดเชื้อจากวิญญาณชั่วร้าย แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่และสามารถคงอยู่ได้เกือบร้อยปี”

“ในความคิดของฉัน การบ่มเพาะของผู้อาวุโสนั้นอยู่ในระยะเริ่มต้นของร่างเทพเท่านั้น หากเขาสามารถทะลวงผ่านได้ในเวลานี้ พิษร้ายเพียงพิษนี้มีประโยชน์อะไร?”

จ้าวหวังซุนตกตะลึง: "บรรลุอย่างนั้นเหรอ?" จากนั้นเขาก็ส่ายหัว

“เป็นไปไม่ได้ ดินแดนที่สองของอมตะพิภพนั้นลำบากแสนเข็ญมาก นับประสาอะไรกับร่างกายของฉันที่เสียหาย แม้ว่าฉันจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะบรรลุผ่านได้หรือไม่”

อู๋เป่ย: "นั่นเป็นเพราะรุ่นพี่ยังไม่เคยเจอผมนะสิ"

จู่ ๆ จ้าวหวังซุนก็สนใจและพูดว่า "เด็กน้อย คุณไม่ได้ใจร้าย และคุณบอกว่าคุณช่วยฉันทะลวงได้ ถ้าอย่างนั้นบอกฉันสิ คุณจะช่วยฉันบรรลุไปได้อย่างไร"

อู๋เป่ยหยิบเห็ดสีเลือดและคางคกหยกสามขาออกมา และพูดว่า: "เห็กสีเลือดสามารถทดแทนร่างกายที่ขาดหายไปของรุ่นพี่ได้ คางคกกสามขาสามารถซ่อมแซมอาการบาดเจ็บได้ หลังจากนั้นผมจะใช้ เข็มวิเศษย้อนกลับขนาดใหญ่เพื่อกระตุ้นศักยภาพของคุณ แล้วบังคับให้บรรลุขั้นต่อไปให้ได้"