บทที่ 1780 ตะวันออกสิบสอง

ซ่งหยวนคุนกล่าว "ฝ่าบาท สำนักจูหลิงของเรามีสมบัติ เพียงชิ้นเดียวคือ คัมภีร์จูหลิงได้เรียนรู้จากสิ่งนี้ อย่างไรก็ตามคัมภีร์จูหลิงนั้นลึกซึ้งมากและบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสำนักเท่านั้นที่เข้าใจเพียงหนึ่งในเก้า"

อู๋เป่ยกล่าว "นั่นเป็นสมบัติแบบไหนกันแน่"

ซ่งหยวนคุนกล่าว “จริง ๆ แล้วข้าน้อยไม่รู้ เพราะสิ่งนั้นลึกลับมาก และต่างคนต่างมองเห็นแตกต่างกัน เช่น สิ่งที่ข้าน้อยเห็นในตอนนั้นคือปลาตัวใหญ่ที่บินอยู่ในอากาศโดยมีลำตัวปกคลุมด้วยอักษรรูน แต่สิ่งที่อาจารย์ข้าเห็นคือจานทองคำที่หมุนไปในอากาศ เปล่งแสงเครื่องรางจำนวนนับไม่ถ้วน”

หัวใจของอู๋เป่ยสั่นไหว ทุกคนเห็นสิ่งที่แตกต่างออกไปงั้นหรือ ปรากฏการณ์นี้ค่อนข้างคล้ายกับวิทยายุทธระดับสวรรค์

ในตอนแรกเขาก็คิดว่ามันมหัศจรรย์ แต่ตอนนี้เขากลับไม่คิดว่ามันแปลก เหตุผลที่ทุกคนเห็นสิ่งที่แตกต่างก็เพราะว่าความรู้และความสามารถของผู้ที่เห็นแตกต่างกัน คนมีความสามารถไม่มากก็มองเห็นได้เพียงบางส่วนเท่านั้น เปรียบเสมือนการแอบดูผ่านท่อ เห็นเพียงจุดเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่สามารถมองเห็นภาพรวมทั้งหมดได้

เขาถามขึ้น "เหตุใดวิทยายุทธที่เจ้าฝึกฝนถึงเรียกว่าคัมภีร์จูหลิง"

ซ่งหยวนคุนกล่าว "ฝ่าบาท เพราะผู้ที่ฝึกฝนเทคนิคนี้ ตัวจะขยายใหญ่ขึ้น ตัวอย่างเช่น ในที่สุดอาจารย์ปู่ของข้าน้อยก็กลายเป็นยักษ์ที่มีความสูงถึง หนึ่งพันเมตร อย่างไรก็ตาม อาจารย์ปู่ก็เสียชีวิตในภัยพิบัติในที่สุด"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เอาล่ะ พาข้าไปดูสมบัตินั้นหน่อย"

ซ่งหยวนคุนเดินนำไปอย่างรวดเร็ว อู๋เป่ยใช้วิธีการหลบหนีไม่นานก็ปรากฎตัวในสำนักจูหลิง สำนักจูหลิงเป็นเจ้าผู้ครองเมืองของสถานที่แห่งนี้และไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย ดังนั้นทรัพยากรทั้งหมดที่นี่จึงเป็นของสำนักจูหลิง สำนักจูหลิงนั้นถูกสร้างขึ้นด้วยความยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ และน่าประทับใจยิ่งกว่าวังของอู๋เป่ยเสียอีก

เมื่อมาถึงภูเขาด้านหลังของสำนักจูหลิง ซ่งหยวนคุนฝ่ามือแห่งความว่างเปล่าสองสามครั้ง ม่านของม่านกั้นเปิดประตูแสงสีม่วงขึ้นเอง จากนั้นเขาก็เชิญอู๋เป่ยเข้ามา

หลังจากผ่านประตูแสงสีม่วงนี้ไปแล้ว อู๋เป่ยก็เข้าสู่โลกที่แปลกประหลาดพร้อมกับสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่บินอยู่บนท้องฟ้า ไม่มีผืนแผ่นดินในพื้นที่นี้ มันเป็นโลกสามมิติที่ปราศจากแรงโน้มถ่วง และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกระงับไว้

ซ่งหยวนคุนชี้ไปที่แสงและเงาตรงหน้าเขาแล้วพูดขึ้นว่า "ฝ่าบาท นั่นคือสมบัติของสำนักจูหลิงของเรา"

อู๋เป่ยถามขึ้น "มีใครรู้เรื่องนี้อีกไหม"

ซ่งหยวนคุนรู้สึกกังวลทันทีเมื่อได้ยินคำถามนี้ "ครั้งหนึ่งใต้เท้าเคยรู้เรื่องนี้จึงเข้ามาดู แต่สิ่งที่แปลกก็คือหลังจากที่พวกเขาเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็เดินจากไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วถามขึ้นว่า "เจ้าบอกว่าพวกเขาไม่ใส่ใจใยดี เพราะเหตุใดล่ะ"

ซ่งหยวนคุนพูดอย่างลำบากใจ "ข้ามาถามทีหลัง และพวกเขาบอกว่าสมบัติที่ข้าพูดถึงนั้นเป็นเพียงของเล่นที่มีค่าไม่มาก แม้จะให้ฟรีพวกเขาก็ไม่ต้องการด้วยซ้ำ"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไปดูกันเถอะ"

ทั้งสองเข้าใกล้แสงและเงามากขึ้น เมื่ออู๋เป่ยมองไปรอบ ๆ เขาเห็นหญิงสาวสวยเต้นรำอยู่ในอากาศ มันวิเศษมาก นางถือปี่ในมือแล้วส่งเสียงอันไพเราะ

อู๋เป่ยมองดูมันสักพักหนึ่งแล้วจึงเปิดดวงตาแห่งมิติขึ้นมา ทันใดนั้นภาพตรงหน้าเขาก็เปลี่ยนไป หญิงสาวงามคนนั้นหายไป แทนที่ด้วยลูกปัดทองคำขนาดใหญ่เท่ากำปั้น แต่ละชั้นแสดงอักขระยันต์

เขาค้นพบว่าอักขระยันต์ด้านนอกสุดสามารถได้รับวิชาอันทรงพลังได้ ซึ่งคล้ายกับคัมภีร์จูหลิงที่ซ่งหยวนคุนกล่าวถึงมาก

อย่างไรก็ตาม ในความเห็นของเขา อักขระยันต์ระดับแรกนี้เป็นเพียงผิวเผิน และมรดกที่แท้จริงนั้นอยู่ภายในลูกปัด

ในเวลานี้ ซ่งหยวนคุนจ้องไปในอากาศอย่างว่างเปล่าแล้วพูดว่า "ฝ่าบาท สิ่งที่ข้าเห็นครั้งนี้แตกต่างไปจากครั้งที่แล้ว ช่างเป็นนกตัวใหญ่ที่สวยงามจริง ๆ ! "

อู๋เป่ยไม่ได้พูดอะไรและพูดว่า: "ซ่งหยวนคุน เพื่อเห็นแก่ใต้เท้า วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปแต่ข้าจะเอาสิ่งนี้ออกไปด้วย ถ้ามันยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป มันก็ไม่มีประโยชน์"

เขาพูดความจริง ซ่งหยวนคุนรู้ดีว่าสำนักจูหลิงจะไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ จากมัน ดังนั้นเขาจึงรีบพูดขึ้น "ขอรับ สิ่งนี้จะเป็นของฝ่าบาทนับจากนี้ไป"

อู๋เป่ยกล่าว "อืม" "ตั้งแต่นี้ไป สำนักจูหลิงของเจ้าจะต้องปฏิบัติตามกฎในจักรวรรดิเทียนหวู่ และเจ้าห้ามรังแกชาวบ้าน ห้ามกระทำชั่ว ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ! "

“ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า ! ” ซ่งหยวนคุนพูดซ้ำ ๆ ด้วยความกลัว