บทที่ 179 ผู้นำผู้มีสติปัญญา

อาคารหมายเลขห้าของชุมชนแห่งหนึ่ง ทันทีที่มาถึงชั้นล่าง ก็เห็นหลี่เค่อรออยู่ที่ประตูหน่วยแล้ว เขาเดินไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับมือกับอู๋เป่ยอย่างแรง และพูดด้วยรอยยิ้ม: "เพื่อนรัก ขแบคุณที่มานะ!"

อู๋เป่ย: "ยินดีมาก ฉันขอความช่วยเหลือจากแกออกจะบ่อย"

"ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร ฉันจะไม่เกรงใจแกละนะอย่างนั้น" หลี่เค่อพูดด้วยรอยยิ้ม "ให้ฉันบอกแกเรื่องที่เกิดขึ้นก่อน พ่อของเจ้านายฉันอายุเจ็ดสิบห้าปี แกสติแตกจนตอนนี้ยังไม่หายดีเป็นปกติเลย ร่างกายซีกหนึ่งของเขาชา อัมพฤกต์ขยับไม่ได้ ถ่ายปัสสาวะไม่ได้ เจ้านายของฉันเป็นลูกชายที่ดี เขาใช้เสน้สายของเขาคอยหาแพทย์ที่มีชื่อเสียงหลายคนมารักษา แต่ผลการรักษาไม่เป็นที่พอใจ แกเชี่ยวชาญด้านการแพทย์มากนี่ แกช่วยฉันหน่อยสิ"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "เอาสิ เราขึ้นไปกันเลยไหม"

หลี่เค่อพยักหน้า และแล้วทั้งสองก็มาถึงชั้นที่เจ็ดของบ้านหลังหนึ่ง ไม่นานหลังจากกดกริ่งประตู ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งก็เปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่เค่อ เธอจึงพูดว่า "หลี่เค่อ นายมาที่นี่ทำไม"

หลี่เค่อยิ้ม "ฮิฮิ": "พี่สะใภ้ ฉันชวนเพื่อนมารักษาพ่อปู่ของพี่สะใภ้น่ะ"

เมื่อเธอได้ยินว่าหมอมาดูอาการ หญิงสาวก็ค่อนข้างใจร้อน และพูดเบาๆ: "ฉันว่าไม่ดีกว่านะ มีหมอมาดูอาการท่านเป็นสิบๆ คนแล้ว แต่ฉันก็ไม่เห็นจะมีใครรักษาท่านให้หายได้เลย"

หลี่เค่อไอแค่กๆ ก่อนจะพูดว่า "พี่สะใภ้ หมออู๋ผู้นี้นั้นมีความสามารถมาก บางทีเขาอาจหาทางรักษาท่านได้ก็ได้"

หญิงสาวมองไปที่อู๋เป่ย จากนั้นก้าวออกไปและพูดว่า "เข้ามาก่อนสิ"

เมื่อเขามาถึงห้องนั่งเล่นหญิงสาวขอให้คนใช้ของเธอรินน้ำหลี่เค่อ แต่หลี่เค่อปฏิเสธ บอกว่าขอไปดูผู้ป่วยก่อน

ผู้หญิงคนนั้นขอให้คนใช้พาไปที่นั่น คนใช้ผลักประตูห้องนอนและมีกลิ่นโชยออกมาซึ่งกลิ่นนั้นไม่เป็นที่พอใจมากนักเท่าไหร่

ข้างหน้าปรากฏให้เห็นชายชราคนหนึ่งนอนตะแคงข้างบนเตียงโดยมีผ้าห่มบางๆ คลุมตัว และมีถุงปัสสาวะห้อยอยู่ข้างใต้เตียง เขาใบหน้าซีดเซียว พร้อมกับสภาพจิตใจที่ย่ำแย่

หลี่เค่อไม่สนใจความแปลกประหลาดนั้น เขารีบเข้าไปทักทาย: "ท่านครับ ผมชื่อหลี่เค่อ ผมมาที่นี่เพื่อพบท่าน"

ชายชราลืมตาขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย แล้วถามว่า "คุณเป็นใคร"

หลี่เค่อยังคงต้องการที่จะพูด แต่อู๋เป่ยชิงกล่าวว่า "โรคที่ท่านเป็นไม่ใช่ปัญหาร้ายแรง ยังสามารถรักษาให้หายได้"

ชายชราเดินตากลม ซึ่งทำให้สมองขาดเลือด ทำให้เซลล์สมองบางส่วนได้รับความเสียหาย และทำให้ร่างกายเกิดอาการนี้ขึ้น

หลี่เค่อดีใจอย่างมาก: "จริงเหรอ อย่างนั้นก็ดีเลย เจ้านายของฉันกำลังจะมาเร็วๆ นี้ ออกไปรอข้างนอกกันเถอะ!"

พวกกลับมาที่ห้องนั่งเล่น หญิงสาวกำลังดูละครที่น่าเบื่อนั้นอย่างเพลิดเพลิน

อู๋เป่ยไม่ประสงค์ที่จะอยู่ในห้องต่อ ดังนั้นทั้งสองจึงใช้การสูบบุหรี่เป็นข้ออ้างเพื่อจะไปที่บันได

หลังจากจุดบุหรี่แล้ว เขาถามหลี่เค่อ: "เจ้านายของแกคือหัวหน้าข่าวกรองใช่ไหม"

หลี่เค่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "มีระบบข่าวกรองสี่ระบบ เรามีหน้าที่รับผิดชอบในการรวบรวมข่าวกรองภายในประเทศ เราจัดการร่วมกันโดยกระทรวงความมั่นคงสาธารณะและกรมความมั่นคงแห่งชาติ ภายนอก เรียกว่า 'แผนกข่าวกรอง' "

“อีกสามแห่งคือหน่วยข่าวกรองทางทหารหนึ่ง หน่วยข่าวกรองทางทหารสอง และสำนักงานสอบสวนและสถิติภายนอก พูดตามตรงเลยนะ หน่วยงานที่มีทรัพยากรมากที่สุดคือสำนักงานสืบสวนและสถิติภายนอก เรียกว่าสำนักงานสืบสวนและสถิติ กระบวนการนี้มีสายลับอยู่ทั่วโลกกว่าเป็นสิบๆ เท่าเลย"

"บ่อยครั้งมากที่หน่วยข่าวกรองของเราต้องรับใช้หน่วยงานอีกสามหน่วยงาน รวมทั้งความมั่นคงของชาติและความมั่นคงสาธารณะก็ด้วย ถ้าจะให้พูดตามตรงก็คือ พวกเราคือเราทำงานเลี้ยงชีพกันเป็นกลุ่ม"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ข้อมูลของแกก็รวดเร็วมาก ก่อนหน้านี้ข่าวของแกช่วยฉันไว้อยู่หลายครั้งเลยนะ"

หลี่เค่อพยักหน้า: "แน่นอนสิ หน่วยข่าวกรองภายในประเทศขึ้นอยู่กับแผนกข่าวกรองของเราทั้งหมดแหละ"

เมื่อพูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออกและชายร่างอ้วนในเสื้อเชิ้ตสีขาวก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม จริง ๆ แล้วเขาคนนั้ยังเป็นหนุ่ม อายุประมาณสามสิบห้าปี ที่แต่งตัวอย่างสบายๆ

“ผู้จัดการหัน” หลี่เค่อรีบยืนตัวตรง และเห็นได้ชัดว่าเขากลัวเจ้านายคนนี้มากๆ

ชายร่างอ้วนพยักหน้า มองไปที่อู๋เป่ย และยื่นมือออก: "คุณคือหมออู๋ ใช่ไหม ฉันชื่อฮันไป่ คุณทำงานหนักมาก"

อู๋เป่ย: "ผู้จัดการหันไม่ต้องเกรงใจ ผมและหลี่เค่อเป็นเพื่อนกันเอง"

หันไป๋กล่าวว่า "ขอบคุณคุรมาก จริงสิ คุณเห็นอาการป่วยของพ่อผมหรือยัง"

อู๋เป่ย: "ผมเห็นแล้ว อาการนี้มันสามารถรักษาได้"

หันไป๋ตื่นเต้นมาก: "จริงเหรอ เยี่ยมมาก!"

เขาเชิญอู๋เป่ยและหลี่เค่อไปที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ก่อนที่จะชงชาให้พวกเขาด้วยตัวเอง