บทที่ 1794 เด็กซนที่อวดดี

เซียนเอ๋อจู่ๆ ก็เดินไม่ไหว เธอดูประหลาดใจและพูดว่า "ช่างเป็นลูกกวาดตุ๊กตาที่สวยจริงๆ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "เซียนเอ๋อชอบมัน พ่อจะซื้อให้"

เขาเดินมาที่แผงแล้วพูดว่า "เถ้าแก่ ลูกกวาดตุ๊กตาขายยังไงหรือ?"

เถ้าแก่ยิ้มแล้วพูดว่า “อันเล็กคือสามร้อยเหรียญมังกรเทพ และอันใหญ่คือสองพันเหรียญ”

แม้แต่ในเมืองหลวงจักรพรรดิ์ คนธรรมดาก็ใช้เงินเพียงสามหรือห้าเหรียญมังกรเทพสำหรับค่าอาหาร ลูกกวาดที่ขายสามร้อยนี้ ไม่ใช่ลูกของครอบครัวผู้บำเพ็ญธรรมดาสามารถซื้อได้

อู๋เป่ยพยักหน้าและพูดกับเซียนเอ๋อ: "ชอบอันไหน เลือกเองเลย"

เซียนเอ๋อขอสิงโตขาว ลูกเสือสีแดง และหญิงงามสี่คน ลูกหมาสองตัว นอกจากนี้ยังมีไก่เอย เป็ดเอย แกะเอย เอามารวมกันให้เป็นฟาร์ม

ในท้ายที่สุด เธอยังทำให้คนตัวเล็กอีกสามคน ได้แก่ พ่อ แม่ และเธอ ทั้งครอบครัวใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในฟาร์ม

เซียนเอ๋อต้องการลูกกวาดจำนวนมาก ครอบครัวทั้งสามคนจึงรออยู่ใกล้ๆ

ในเวลานี้ เด็กชายอายุเจ็ดหรือแปดขวบเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มคนรับใช้ เมื่อเขาเห็นตุ๊กตาลูกกวาด เขาก็ผลักฝูงชนออกไปทันที ผลักเด็กหลายคนล้มลงไปที่พื้น

เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เด็กๆ ก็วิ่งหนีทันทีราวกับเห็นปีศาจ

เด็กชายยืนอยู่ตรงหน้าเซียนเอ๋อแล้วพูดว่า "ปั้นสาวสวยที่ไม่สวมเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย"

คนทำขนมตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คุณชายน้อย สาวน้อยคนนี้กำลังรออยู่ ฉันจะปั้นของเธอให้เสร็จก่อน”

ใบหน้าของเด็กชายโกรธ: "แกกล้าให้ฉันรอเหรอ? เชื่อหรือไม่ว่าฉันทุบแผงลอยของแกทิ้ง!"

แม้ว่าคนทำลูกกวาดจะเป็นเซียนเทพ แต่ในเมืองหลวงถือได้ว่าเขาไม่ใช่อะไรเลย เขาพูดอย่างรวดเร็ว: "คุณชายน้อย ใจเย็นๆ อนุญาตให้ฉันถามก่อน”

เขามองอู๋เป่ย เพื่อขอความช่วยเหลือ

อู๋เป่ยไม่ใส่ใจ เขาก็แค่รอสักพัก และไม่อยากให้เจ้าของร้านต้องรู้สึกอึดอัด

เซียนเอ๋อพ่นลมหายใจเบาๆ เธอเกลียดเด็กคนนี้มาก ไม่มีมารยาทเลย เธอพูดว่า "พ่อคะ แค่ซื้ออันที่ปั้นเสร็จแล้วก็พอค่ะ ไม่รับที่เหลือแล้ว"

อู๋เป่ยยิ้ม: "ได้”

เธอกำลังจะหยิบลูกกวาดขึ้นมา แต่เด็กชายก็คว้าเสือตัวน้อยไป ซึ่งเป็นชิ้นที่เซียนเอ๋อจะเอาพอดี เขามองดูแล้วพูดว่า: "เสือตัวนี้ดูไม่ยำเกรงเลย ฉันจะกินมัน" พูดจบ เขาก็กัดหัวเสือไปหนึ่งคำ

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "เจ้าหนู นี่เป็นของลูกสาวฉัน ทำไมเธอถึงกินไปเรื่อยล่ะ?"

เด็กชายเบิกตากว้าง: "กินของแกแล้วยังไงล่ะ? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ไปให้พ้น!"

เมื่อเห็นว่าเขาไร้เหตุผลและถึงกับว่าพ่อ เซียนเอ๋อก็พูดอย่างโกรธๆ ว่า "นายนี่ไม่มีการศึกษาจริงๆ!"

เด็กชายโกรธมากจึงเตะเซียนเอ๋อ แม้ว่าเซียนเอ๋อจะยังเด็ก แต่เธอก็แข็งแกร่งมาก มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างว่องไว เธอถอยออกไปเล็กน้อยแล้วเตะเด็กชายถอยกลับไปสองสามก้าว

นี่ไม่ใช่เบาๆ จนเด็กชายก็กุมท้องด้วยความเจ็บปวด: "โอ้ย นี่กล้าตีฉัน ฉันจะให้พ่อของฉันฆ่าแก!"

ผู้ติดตามหลายคนที่อยู่ข้างหลังต่างตกใจ ยกมือตบจะทำร้ายเซียนเอ๋อ พวกเขาล้วนเป็นเซียนสุญญตา และเซียนเทพรัดับหนึ่ง พวกเขาถึงกับจะโจมตีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อายุไม่กี่ปี

อู๋เป่ยมีนิสัยที่ดี อดทนต่อสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ได้ แต่ถ้าใครกล้าทำร้ายลูกสาว นี่คือการกระตุ้นความโกรธของเขา และเจตนาฆ่าก็จะเกิดขึ้นทันที

"บูม!"

ในแสงสีขาววูบวาบ คนสองคนที่ลงมือก็หายไป เหลือเพียงกลิ่นไหม้จางๆ

คนที่เหลือต่างหวาดกลัว ตะโกน หันหลังกลับวิ่งหนี และดึงเด็กชายหนีไปด้วย

เจ้าของแผงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า: "คุณชาย ผมรู้จักเด็กคนนี้ เขาเป็นครอบครัวที่เพิ่งย้ายมาจากแดนวงกลม คนในตระกูลล้วนชอบวางตัวอำนาจบาตรใหญ่กดขี่ข่มเหง ตอนมาที่นี่ครั้งแรกก็เกิดความขัดแย้งกับตระกูลใหญ่หนึ่ง และตระกูลนั่นถูกกวาดล้างภายในวันเดียว ตั้งแต่นั้นมา ครอบครัวนี้ได้ครอบครองดินแดนจำนวนมาก และถนนหลายสายในบริเวณใกล้เคียงก็อยู่ภายใต้การควบคุมของครอบครัวของเขา"

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น “เจ้าของร้าน นี่เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ทำลูกกวาดของคุณต่อไป”