บทที่ 1795 กลายเป็นหมา

เถาหรูเสวี่ย หัวเราะเย็นชา "ไอ้พวกสายตาหมา เรียกผู้คุมร้านของพวกแกมา!"

หญิงสาวคนนั้นกลอกตา "ผู้คุมร้านของเราน่ะ แกได้เจอเหรอ?"

อู๋เป่ย เริ่มรู้สึกไม่พอใจ เขาพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า "เรียกผู้คุมร้านมา!"

เสียงนี้มีพลังแฝงเล็กน้อย ทำให้ทั้งร้านสั่นสะเทือน ผู้คุมร้านรีบวิ่งออกมา พอเห็นอู๋เป่ยก็รีบโค้งคำนับทันที "คุณชายมีอะไรจะสั่ง?"

เสียงของอู๋เป่ยนั้นไม่ใช่เสียงที่คนธรรมดาจะส่งออกมาได้ เขาเป็นคนที่มีพลังมหาศาล ซึ่งผู้คุมร้านตัวเล็กๆ อย่างเขาไม่อาจไปกวนได้

หญิงสาวที่ขายของถึงกับชะงัก มีความรู้สึกไม่ดีแวบขึ้นในใจ

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "พนักงานของพวกแก มีสายตาดูถูก บอกว่าฉันซื้อขนมของพวกแกไม่ได้ พวกแกปฏิบัติต่อลูกค้าแบบนี้หรือ?"

ผู้คุมร้านเหงื่อแตก รีบพูดทันที "ท่านขออภัยจริงๆ ฉันจะลงโทษนางอย่างหนัก และไล่ออกจากร้านทันที ไม่รับเข้ามาทำงานอีกเลย!"

หญิงสาวรีบคุกเข่าลง "ท่านผู้คุมร้าน ฉันผิดไปแล้ว อย่าลงโทษฉันเลย!"

ผู้คุมร้านหน้าตึงพูดว่า "คนมา ลากนางออกไป!"

ชายฉกรรจ์สองคนวิ่งออกมา ลากหญิงสาวออกไปเหมือนลากสุนัขตาย จากนั้นผู้คุมร้านก็หันมายิ้ม "ท่านต้องการอะไร เลือกได้ตามสบาย ฉันจะให้ส่วนลดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์"

เซียนเอ๋อ ยังเลือกขนมที่ชอบต่อไป ผู้คุมร้านก็คอยรับใช้ด้วยความระมัดระวัง

ในขณะนั้น มีเสียงดังเหมือนฟ้าผ่ามาจากนอกร้าน "ใครฆ่าน้องสี่ของฉัน? ออกมานี่เดี๋ยวนี้!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ผู้คุมร้านก็ตกใจ "นี่เป็นเสียงของนายท่านตระกูลฉ่ง ใครกล้าหาเรื่องกับตระกูลฉ่ง?"

อู๋เป่ยพูดขึ้น เสียงไม่ดังนัก แต่กลับกลบเสียงจากภายนอก "แกมากลิ้งเข้ามานี่"

ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างนอก เมื่อได้ยินเสียงของอู๋เป่ย กลับทำตามโดยการกลิ้งเข้ามาในร้าน และกลิ้งไปจนถึงหน้าอู๋เป่ย

เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้คุมร้านก็ตกตะลึง มองชายรูปร่างสูงใหญ่บนพื้นอย่างไม่เชื่อสายตา

ชายร่างใหญ่มีเคราสีฟ้าอ่อน ดวงตาสีม่วงแดง เขาพยายามลุกขึ้น แต่ไม่สามารถทำได้ ต้องนอนคว่ำหน้ากับพื้น และยกหัวขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อมองอู๋เป่ย ตอนนี้เขาถึงรู้ถึงความต่างชั้นระหว่างเขากับคนผู้นี้!

สีหน้าของเขาไม่สู้ดี ความหยิ่งยโสและความอวดดีหายไปหมด เขาหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า "สหาย ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา ขอให้ฉันลุกขึ้นได้ไหม?"

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่ว่าแกตระกูลฉ่งแย่งขนมหวานของลูกสาวฉันไป แย่งก็แย่งไป แต่อยู่ๆ ก็ลงมือทำร้ายคน ลงมืออย่างโหดเหี้ยม อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ก็ควรมีคนสอนสั่งให้รู้จักความถูกต้องบ้าง แต่คนในตระกูลของแกไม่เพียงไม่ขอโทษ ยังทำท่าทางโหดร้ายมาฆ่าฉัน ฉันจัดการหนึ่งคนเล็กๆ ไปแล้ว ก็มีแกใหญ่โตอีกคนกระโดดออกมา ฉันไม่รู้ว่าหลังจากฉันฆ่าแกไปแล้ว จะมีคนเฒ่ากระโดดออกมาอีกหรือเปล่า?"

ชายคนนั้นก็คือบุตรชายคนโตของตระกูลฉ่ง เขาหายใจลึกๆ รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลและไม่สามารถต่อสู้ได้ของอู๋เป่ย รีบพูดขึ้นทันที "ท่าน เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเรา ขอท่านให้อภัยพวกเราด้วยเถิด"

ผู้คุมร้านกลืนน้ำลาย หน้าเริ่มซีด ถ้าตอนนั้นตัวเองไม่สุภาพพอ ตอนนี้คงต้องคุกเข่าขอชีวิตเหมือนกันแล้วล่ะ?

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "ให้อภัยแก? ถ้าฉันไม่มีพลังเพื่อต้านทาน พวกแกตระกูลฉ่งจะปล่อยพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกหรือ? ในหัวของพวกแก กำลังคือเหตุผล ดังนั้นฉันจะใช้กำลังอธิบายเหตุผลให้พวกแกฟัง!"

เขาเหยียบหลังของชายคนนั้น ร่างของเขาบิดเบี้ยว หดเล็กลง และกลายเป็นสุนัขสีดำตัวใหญ่ ถูกต้อง เขากลายเป็นสุนัขดำตัวใหญ่!

อู๋เป่ยพูดว่า "อยากกลับคืนร่างเดิม ก็เตรียมเงินสองล้านล้านเต้า (สกุลเงิน) มาให้พร้อม! แน่นอน ถ้าไม่พอใจ จะส่งผู้เชี่ยวชาญมาอีกก็ได้ ฉันพร้อมต้อนรับเสมอ!"

สุนัขสีดำตกตะลึง ร้อง "โฮ่งโฮ่ง" แล้ววิ่งออกไปทันที

ผู้คุมร้านร้านข้างๆ เช็ดเหงื่อพูดว่า "ท่าน ที่ชั้นบนยังมีขนมหวานหายากอยู่ สนใจขึ้นไปดูไหม?"

อู๋เป่ยถามเซียนเอ๋อ "เซียนเอ๋ออยากไปดูไหม?"