บทที่ 1799 สูงกว่าระดับที่สิบ

หลัวฉีอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่คิดว่าคุณชายหลี่นอกจากพิธีการชงชาจะเก่งกาจแล้วเท่านั้น แต่ยังมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมและน่าชื่นชมอีกด้วย!”

หมิงหลันฮึดฮัดอย่างเย็นชา: “บางทีเขาอาจระงับความเจ็บปวดไว้ได้ชั่วคราว เช่นเดียวกับที่เขาทำเมื่อสักครู่”

เฟิงกู่เจียนพูดอย่างจริงจัง: “คุณหมิงโปรดอย่าพูดเช่นนั้น ทักษะทางการแพทย์ ของคุณชายหลี่นั้นไม่ธรรมดา ด้วยร่องรอยไฟลามทุ่งที่สะสมในร่างกายของฉัน ถูกกำจัดออกไปจนหมดแล้ว ฉันรู้สึกได้!”

มิ่งหลันสะดุ้งเล็กน้อย “ขับออกจนหมด? เหตุใดเขาถึงบอกว่าอยากให้คุณปรุงยาฟื้นฟูให้? นี่ไม่ชัดหรือว่าเขาอยากให้คุณปรุงยาให้เขาเฉยๆ น่ะ?”

เฟิงกู่เจียนส่ายหัวไปมา: “ไม่ได้เป็นเช่นนั้น แม้ว่าคุรชายหลี่จะช่วยฉันกำจัดไฟลามทุ่งที่มีอยู่ออกไป แต่หลายปีที่ผ่านมา ไฟลามทุ่งได้ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อร่างกายและจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ ถ้าหากไม่รีบรับการรักษาให้ทันถ่วงที เกรงว่าฉันก็ไม่อาจมีชีวิตได้นานนัก ที่คุณชายหลี่ให้ฉันปรุงยา จริงๆ แล้ว เป็นการเพื่อรักษาตัวฉันเอง”

ด้านหลังหมิงหลัน มีชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า: “ในเมื่อเขามีพลังมาก ทำไมไม่รักษาคุณเองโดยตรงล่ะ?”

หลิวจือโหมวยิ้มเย็น: “ไม่รู้ว่า! ปรมาจารย์ยาเฟิงกู่เป็นนักปรุงยาระดับสี่ดาว ไม่เคยเห็นหมอเทวดาที่ไหนแบบนี้ ลองถามเขาดูสิว่ามีหมอเทวดาที่ไหนบ้าง ที่สามารถกำจัดไฟลามทุ่งออกไปได้ และใครจะกล้าพูดว่าเขาสามารถรักษาความเสียหายที่เกิดจากไฟลามทุ่งได้?”

เฟิงกู่เจียนถอนหายใจเบา ๆ : “นั่นก็จริง ฉันได้รักษามานับครั้งไม่ถ้วนและไปเจอกับหมอเทวดามาไม่น้อย แต่ก็ไม่มีใครสามารถกำจัดเอาไฟลามทุ่งออกได้ ไม่ต้องพูดถึงช่วยรักษาความเสียหายที่เกิดจากไฟลามทุ่งได้ แปลกใจมากที่ปรมาจารย์ยาหลี่ สามารถช่วยปรุงยาช่วยฉันรักษาได้ ฉันรู้สึกประหลาดใจมากไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน!

ใบหน้าของผู้พูดเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาพูดว่า “เขาบอกว่ามันสามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเขาจงใจพูดจาโกหกหรือเปล่า!”

อู๋เป่ยเดิมทีไม่ต้องการสนใจคนเหล่านี้อยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมรามือ เขาก็เย้ยยันทันที: “ทั้งร่างคุณเองก็ถูกไฟลามทุ่งลามไปหมด ไม่สังเกตหรือไง?”

คนที่พูดนั้นเป็นปรมาจารย์นักปรุงยาแต่ระดับของเขามีขีดจำกัดและเขาไม่ถึงปรมาจารย์ระดับดาวด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นนี่เลยเป็นเหตุผลที่เขามาติดตามหมิงหลัน

เขายอมทำทุกอย่างตามที่ตระกูลหมิงชี้แนะ

“คุณ...พูดไร้สาระ!” เขาตกใจและพูดติดอ่าง

อู๋เป่ยเยาะเย้ย: “ฉันไม่ได้พูดจาไร้สาระ คุณเองก็รู้ดีแก่ใจในช่วงตลอดสามปีที่ผ่านมา ที่คุณมักตกอยู่ในฝันร้าย ? จริงหรือไม่ที่ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวงในใจคุณจะรู้สึกบ้าคลั่ง อยากฆ่าใครสักคนหรือแม้แต่ตัวเอง? กดหน้าอกกับศีรษะจนรู้สึกเจ็บปวดทรมานหรือเปล่า?”

ใบหน้าของชายคนนั้นดูน่าบิดเบี้ยวยิ่งขึ้นปีก เขากดหน้าอกแล้วปล่อยเสียงกรีดร้องออกมา หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็กดด้านหลังศีรษะอีกครั้งและปล่อยเสียงกรีดร้องอีกครั้ง

มีเหงื่อตามกรอบหน้าของเขา ก่อนที่เขาจะพึมพำ: “นี่ฉันติดเชื้อไฟลามทุ่งมาแล้วจริงๆหรือ?”

อู๋เป่ยกล่าวว่า “ไฟลามทุ่งของคุณแย่กว่าเฟิงกู่เจียนเสียอีก แม้ว่าเขาจะเจ็บปวดทรมาน แต่เขายังมีหนทางมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ส่วนคุณป่วยหนักแล้ว ไม่มีทางรักษาได้ คุณควรรีบไปจัดงานศพดีกว่า!”

ชายคนนั้นตัวสั่นไปทั้งตัว และทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับอ้อนวอน: “คุณชายหลี่ โปรดช่วยชีวิตฉันด้วย ฉันยอมทำทุกอย่าง!”

อู๋เป่ยถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า: “อาการป่วยของคุณ ฉันไม่สามารถทำอะไรได้ เหตุผลที่คุณพุ่งเป้ามาฉันเมื่อกี้ก็เพราะจิตวิญญาณของคุณได้รับผลกระทบจากไฟลามทุ่ง จนเกือบจะอยู่ในภาวะที่บ้าคลั่ง”

ชายคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมา เขาหยุดพูดและรีบไป เขามีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน เขาต้องอธิบายให้ครอบครัวของเขาทราบโดยเร็วที่สุด

คนจากไปหนึ่งคน หมิงหลันก็อยู่ในภาวะตะลึง ทักษะการแพทย์ของเขาแข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ?

หลิวจือโหมวยิ้มยัน: “น่าสงสารเสียจริง คนจนมักถูกเกลียดชัง!”

หมิงหลันแค่นเสียง: “นอกจากมีทักษะทางการแพทย์ที่ดี แต่ยังมักทักษะปรุงยาจะอยู่ในระดับสูงด้วย อะไรจะน่าถึงได้ขนาดนั้น!”

หลัวฉีอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า “หมิงหลัน คุณคิดผิดแล้ว นักปรุงยาไม่ได้แบ่งแยก ทักษะทางการแพทย์ของคุณชายหลี่นั้นดีมาก ทักษะการปรุงยายังยอดเยี่ยมอีกด้วย ทั่งความเข้าใจเรื่องพิธีชงชา แถมมีความรู้เรื่องยาอายุวัฒนะอีกนั้น ก็ถือได้ว่าเหนือกว่าคนทั่วไปแล้ว”