ตอนที่ 1796
บทที่ 1800 ยุคสมัยยาอายุวัฒนะ
October 21, 2026
อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันจะชงให้คุณหลัวสักแก้ว”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ใช้มือขวาคว้า ในความว่างเปล่าห้าสายน้ำโผล่ออกมา เทลงในถ้วยชา เมื่อน้ำเต็มหนึ่งในสาม เขาก็โยนใบชาลงไปและเติมน้ำต่อ
จู่ๆ กลิ่นหอมก็โชยลอยออกมา
หลัวฉีอวิ๋นหยิบถ้วยชาด้วยมือทั้งสองข้างแล้วจิบ รู้สึกว่ากลิ่นหอมมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างแปลกประหลาดเมื่อสัมผัสกับริมฝีปากและฟัน และในไม่ช้ากลิ่นหอมก็ระดับที่สิบก็มาถึงอย่างรวดเร็ว
จากนั้นกลิ่นหอมก็กลั่นตัวและระเหิดเข้าสู่ขั้นใหม่แล้วให้กำเนิดกลิ่นหอมขั้นที่สิบเอ็ด กลิ่นหอมนี้สะท้อนกับเส้นทางแห่งฟ้าดิน ทำให้ทั้งร่างกายของเธอเปล่งประกาย แสดงออกถึงสีหน้าที่สบายอย่างยิ่ง
นี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด กลิ่นหอมยังคงเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งที่สิบสอง ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทำให้ทุกรูขุมขนของเธอส่งกลิ่นหอม ราวกับส่งสัญญาณกับฟ้าดิน
กลิ่นยังคงวิวัฒนาการต่อไป ด้วยถึงขั้นสิบสาม ขั้นสิบสี่ แทบไม่หยุดนิ่งจนถึงขั้นที่สิบห้า อีกนิดก็จะเข้าสู่ขั้นที่สิบหกแล้ว
อู๋เป่ยมองดูท่าทางของหลัวฉีอวิ๋นแล้วถามด้วยรอยยิ้ม: “แม่นางหลัวชานี้เป็นไงบ้าง?”
“ระดับสิบห้า!” เธอเปิดตาที่สวยงามของเธอแล้วอุทาน
หมิงหลันรู้สึกประหลาดใจ เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลัวฉีอวิ๋น ดังนั้นเธอจึงเข้าใจทันทีว่ากลิ่นของขั้นที่สิบห้าหมายถึงอะไร แม้แต่นักปราชญ์ชาสามารถไปถึงเพียงระดับสิบเท่านั้น แต่เขาไปถึงระดับที่สิบห้าได้อย่างไร?
อู๋เป่ยกล่าวว่า “สมุนไพรขาดไปสองสามอย่าง ไม่เช่นนั้นกลิ่นน่าจะถึงระดับที่สิบเจ็ดหรือสิบแปดก็เป็นได้ ถึงถือได้ว่าชาเทียนหยุนนี้สมบูรณ์แบบ”
หลัวฉีอวิ๋นรู้สึกตกใจอย่างมาก แต่ภายนอกกลับสงบลงและพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณชายหลี่เป็นอัจฉริยะจริงๆ น้องประทับใจจริงๆ!”
เธอพูดกับชายหนุ่ม: “อาสุ่ย ปิดร้านเถอะ”
ชายหนุ่มที่ชื่ออาสุ่ย ถามแปลก ๆ ว่า “คุณหนูเพิ่งตั้งแผงขายของทำไมถึงรีบปิดนักล่ะขอรับ?”
หลัวฉีอวิ๋นยิ้มและพูดว่า: “เพราะว่าตอนนี้ฉันจะดูแลเพียงคุณหลี่เท่านั้น”
อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า “แน่นางหลัว แบบนี้ไม่ดีหรอกกระมัง?”
หลัวฉีอวิ๋นพูดอย่างจริงจัง: “คุณเป็นคนมีเกียรติ เป็นเรื่องที่ฉันจะต้องดูแลคุณเป็นอย่างดี”
หลิวจือโหมวรีบขอถ้วยเทียนหยุนทันที เมื่อน้ำชาตกลงไปในลำคอ เขารู้สึกว่ากลิ่นอายได้กระจาย รู้สึกสบายตัวไปทั้งตัว และพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณชาย นี่ถือเป็นชาที่ดีที่สุดในใต้หล้าจริงๆ!”
หมิงหลันก็อยากลองดื่มเช่นกัน แต่อู๋เป่ยได้เก็บใบชาไปแล้ว เขาใช้วัตถุดิบอันล้ำค่ามากมายสำหรับเพื่อชากานี้ เขาจะให้ดื่มเปล่าๆได้อย่างไร?
หมิงหลันส่งเสียงฮึดฮัดพูดว่า “ไม่ดื่มก็ไม่ดื่ม ใครสนใจกัน!” จากนั้นเขาก็เดินจากไปพร้อมกับอีกสามคนด้วยความโกรธเคือง
หลังจากคุยกันเพียงไม่กี่คำ หลิวจือโหมว ก็พูดว่า “คุณชาย งานประมูลกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เราไปที่นั่นกันเลยดีไหม?”
อู๋เป่ยพูดว่า: “ดี”
หลัวฉีอวิ๋นกล่าวว่า “คุณชายต้องการซื้อของประเภทไหนกัน?”
อู๋เป่ย: “ไม่มีอะไรหรอก เป็นเพียงยาอายุวัฒนะน่ะ”
หลัวฉีอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า: “ถ้าอย่างนั้นน้อง จะไปกับคุณชายด้วย บางทีอาจจะช่วยได้บ้าง”
“ก็ดี”
พวกเขาทั้งสามมาถึงงานประมูลแล้ว และดูเหมือนว่าเธอก็ต้องการซื้ออะไรบางอย่างเช่นกัน
การประมูลครั้งนี้จัดขึ้นในที่โล่งแจ้งและใครๆ ก็สามารถเข้าร่วมได้
อู๋เป่ยหาที่นั่งรอสักพักหนึ่ง งานประมูลจึงได้เริ่มขึ้น
ยาอายุวัฒนะชนิดแรกใส่ในหม้อหยก(อ่างติ่ง) โดยมียายี่สิบสี่เม็ด แม้ว่ายาอายุวัฒนะ เหล่านี้จะผ่านมาไม่รู้กี่ยุคสมัยแล้ว แต่สีที่แท้จริงก็ยังไม่เปลี่ยนไปแถมยังเปล่งแสงอันลึกลับออกมา
อู๋เป่ยมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่ายายี่สิบสี่เม็ดนั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อกินครบถึงจะเกิดผล ยิ่งไปกว่านั้น หากรับประทานตามลำดับที่ถูกต้อง การรับประทานยานี้ก็ยิ่งจะให้ผลลัพธ์ที่น่าเหลือเชื่อ!
ผู้ประมูลกล่าวว่า “ยาอายุวัฒนะทั้งยี่สิบสี่เม็ดนี้ ผ่านมาอย่างน้อยสามยุคสมัย แต่สรรพคุณทางยายังไม่ลดลง จะประมูลพร้อมกันกับหม้อหยกใบนี้ในราคาเริ่มต้นที่ หนึ่งร้อยล้านเหรียญเต้า”
เมื่อพูดแบบนั้น หมิงหลันก็ยกกระดานเสนอราคาเสนอราคาหนึ่งล้านเหรียญเต้า
อู๋เป่ยพยักหน้า และหลิวจือโหมวก็ยกป้ายขึ้นทันทีและเสนอราคาที่หนึ่งร้อยสิบล้าน