บทที่ 1815 ถ้ำเสินหนง

บรรพบุรุษลูกท้อกล่าวว่า "เขาเป็นรุ่นน้องคนหนึ่ง ฉันเพียงแค่เคยได้ยินมา บนตัวคุณมีกลิ่นอายของเขา น่าจะเคยได้ทานแอปริคอทของเขา อืม และก็มีกลิ่นของผลท้อสวรรค์ นายก็เคยกินผลท้อสวรรค์ด้วย"

ขณะที่พูด อู๋เป่ยเดินไปข้างหน้า ก็ได้เห็นต้นลูกท้อเหี่ยวแห้งที่มีกลิ่นอายอันแรงกล้า ทว่ากิ่งและใบของต้นไม้หายไป มีเพียงแผ่กิ่งก้านทอดยาวออกไป โดยออกผลลูกท้อสิบกว่าลูกอยู่บนนั้น

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ทุกขเวทนาของบรรพบุรุษลูกท้อในตอนนี้ อู๋เป่ยก็ประหลาดใจ: "บรรพบุรุษลูกท้อ ท่านเป็นอะไรไป?"

บรรพบุรุษลูกท้อถอนหายใจ: "ไม่ใช่เพราะภัยพิบัติครั้งใหญ่ครั้งที่แล้วหรอกเหรอ ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่หายดีเลย" หลานชาย ต่อไปก็เรียกฉันว่าลุงลูกท้อเถอะ"

ในเวลานี้ เสียงของเทพวิลโลว์ดังขึ้น: "เจ้าลูกท้อ มากสุดคุณก็เป็นหลานชายของเขา"

ลำดับอาวุโสของบรรพบุรุษลูกท้อผู้นี้เล็กกว่าเทพวิลโลว์ พอได้ฟังก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย “เทพวิลโลว์ ไม่จำเป็นต้องเป็นหลานชายแล้วมั้ง? ไม่สู้ ฉันก็เป็นพี่ใหญ่ไหมล่ะ? ท้ายที่สุดฉันก็ยังไม่แก่ขนาดนั้นใช่ไหม?”

อู๋เป่ยพูดอย่างรวดเร็ว: “ไม่ ไม่ ผู้อาวุโสก็คือผู้อาวุโส ฉันจะกล้าเรียกท่านว่าพี่ใหญ่ได้อย่างไรกัน”

เทพวิลโลว์: "อย่าห่วงเลย นายก็เรียกเขาว่าพี่ใหญ่เลย เอาตามนี้ เจ้าลูกท้อก็ได้เปรียบแล้ว"

บรรพบุรุษลูกท้อหัวเราะ: "ใช่ใช่ใช่ เรียกฉันว่าพี่ลูกท้อก็พอ”

อู๋เป่ยคิดว่ามันแปลก ไม่เหมาะสมที่จะเรียกพี่ใหญ่กับผู้มีอำนาจที่มีชีวิตอยู่มาหลายยุคแล้ว? แต่เมื่อเทพวิลโลว์พูดเช่นนี้ เขาทำได้เพียงไอและพูดด้วยความเคารพ: "พี่ลูกท้อ"

บรรพบุรุษลูกท้อมีความสุขมาก เขาเรียกอู๋เป่ยว่าหลานชายในตอนแรก เพียงเพราะเขากลัวว่าเทพวิลโลว์จะให้เขาเป็นหลานชายของอู๋เป่ย ซึ่งตอนนี้ต่างฝ่ายต่างถอยหนึ่งก้าว แล้วเขาก็รู้สึกดีใจมากที่ได้เป็นพี่ใหญ่

“น้องพี่ กินลูกท้อก่อน ลูกท้อของฉันเป็นลูกท้อบรรพบุรุษ ซึ่งดีกว่าแอปริคอทของบรรพบุรุษแอปริคอทมาก ผลไม้ขยะประเภทนั้นกินน้อยหน่อย”

ท่าทางของอู๋เป่ยแปลกประหลาด แอปริคอทของบรรพบุรุษแอปริคอท ไม่ได้ด้อยกว่าผลท้อสวรรค์ แต่จากปากของเขามันกลับเป็นผลไม้ขยะ?

เขาพูดว่า: "พี่ลูกท้อ ตอนนี้ลูกท้อมีไม่เยอะแล้ว ถ้าผมกินไป จะไม่มีผลกระทบอะไรใช่ไหม?"

บรรพบุรุษลูกท้อพูดพร้อมยิ้มว่า "มันจะมีผลกระทบอะไรได้เล่า? นายกินลูกท้อของฉัน และหาที่ปลูกเมล็ดมัน ก็สามารถขึ้นต้นลูกท้อเซียน นี่นับว่าเป็นการช่วยฉันหว่านเมล็ดขยายรุ่นต่อๆ ไป”

อู๋เป่ยพูดว่า: "นั่นไม่ก็ไม่ใช่ปัญหา"

บรรพบุรุษลูกท้อให้เขาเก็บลูกท้อไม่กี่ลูก อู๋เป่ยมองดูลูกท้อกระจัดกระจายที่มีแค่จำนวนสิบเจ็ดหรือแปดลูกนั้น เขาก็รู้สึกเกรงใจ เลือกเอาแค่แปดผล

บรรพบุรุษลูกท้อ: "น้องซวนเป่ย ฉันก็มีเรื่องจะขอให้ช่วยด้วย"

อู๋เป่ย : "พี่ลูกท้อเชิญพูดมาได้"

บรรพบุรุษลูกท้อ: "ดูฉันตอนนี้สิเหมือนตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว" เพราะในร่างกายของฉันภัยพิบัติแห่งยุคสมัยยังไม่ถูกกำจัดออกไป หากฉันต้องการกำจัดเคราะห์ร้ายนี้ ฉันจะต้องหา 'น้ำพุใต้ธรณี' ให้เจอ”

อู๋เป่ยถามทันที: “พี่ลูกท้อ น้ำพุใต้ธรณีนี้อยู่ที่ไหนหรือ?”

บรรพบุรุษลูกท้อ: “เรื่องนั้น ฉันก็ไม่ชัดเจน เลยขอความช่วยเหลือจากนาย”

อู๋เป่ยพูด: “ถ้าเช่นนั้น น้องชายก็ทำได้แค่ค่อยๆ ตามหามันแล้ว”

และบรรพบุรุษลูกท้อพูดว่า: "นายเป็นคนมีโชคมาก ถ้านายตามหามัน ต้องได้ผลลัพธ์อย่างแน่นอน"

หลังจากพูดคุยกับบรรพบุรุษลูกท้อได้สักพัก สุดท้ายอู๋เป่ยก็ไปเยี่ยมบรรพบุรุษโสม บรรพบุรุษโสมผู้นี้เติบโตบนก้อนหินขนาดใหญ่ รากของมันถูกเผยออก เหมือนกับต้นไม้เก่าแก่ แต่มีใบเพียงไม่กี่สิบใบเท่านั้น

ทันทีที่อู๋เป่ยมาถึง ชายแปลกหน้าที่มีหนวดเคราสีแดง สูงไม่เกินสามฟุตก็ปรากฏตัวขึ้น เขาสวมรองเท้าสีเขียว ใส่เสื้อผ้าสีเหลือง และหมวกสีแดง เหมือนกับนักร้องในละครเพลง

หนวดแดงยิ้มแล้วพูดว่า: "เพื่อนตัวน้อย ฉันคือบรรพบุรุษโสม"

อู๋เป่ยรีบทักทายเขา: "รุ่นน้องขอคารวะท่านบรรพบุรุษโสม"

บรรพบุรุษโสมโบกมือ: "เฮ้ นายเรียกบรรพบุรุษลูกท้อว่าพี่ชาย เช่นนั้นก็เรียกฉันว่าพี่โสมเถอะ”