ตอนที่ 1812
บทที่ 1816 ตระกูลอวี่แห่งจื่อหยวน
October 21, 2026
ตระกูลอวี่ไม่ได้อยู่ในโลกแห่งศูนย์กลาง แต่อยู่ในโลกแห่งจื่อหยวน โลกแห่งจื่อหยวนและโลกแห่งศูนย์กลางที่อยู่ติดกัน แม้จะไม่ดีเท่าโลกแห่งศูนย์กลาง แต่ก็เป็นสถานที่เจริญรุ่งเรืองมาก
ผู้นำตระกูลอวี่คนปัจจุบัน ยังแต่งงานกับลูกสาวของผู้ว่าการของโลกแห่งจื่อหยวนด้วย ด้วยความสัมพันธ์นี้ ตระกูลอวี่จึงมีสถานะสูงในโลกแห่งจื่อหยวนและมีกองกำลังเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้ายั่วยุตระกูลอวี่
อู๋เป่ยไม่ได้ปรุงยาต่อ เขาพาหงหลิงไปที่โลกแห่งจื่อหยวน ไปที่เมืองที่ตระกูลอวี่ตั้งอยู่ เมืองฮุ่ยเทียน
บ้านเรือนและทรัพย์สินหนึ่งในสามในเมืองฮุ่ยเทียนเป็นของตระกูลอวี่ ตระกูลอวี่เป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฮุ่ยเทียน แม้แต่เจ้าเมืองก็ยังต้องเชื่อฟังพวกเขา
ก่อนจะถึงประตูตระกูลอวี่ อู๋เป่ยมองดูและถามหงหลิงว่า “เราจะเข้าไปหาพ่อแม่ของคุณโดยตรงเลยไหม?”
หงหลิงส่ายหัว: “พี่ใหญ่ พี่อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนของพี่ แค่บอกว่าเป็นพี่ใหญ่ของฉันในปัจจุบัน ฉันอยากรู้ว่าพวกเขายังมีฉันอยู่ในใจหรือไม่ อยากรู้ว่าพวกเขาจะยอมรับฉันหรือไม่?”
อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้ ทำตามที่เธอต้องการ”
หงหลิงมาที่ประตูบ้านที่สูงใหญ่ ประตูบ้านหลังนี้ซึ่งมีความกว้างหลายร้อยเมตร มีรูปปั้นสัตว์ขนาดยักษ์ทั้งสี่บาน เป็นเรื่องพิเศษ
เมื่อพวกเขามาถึงประตู ยามเฝ้าประตูก็มองดูทั้งสองคนแล้วถามว่า "ทำอะไรหน่ะ ไม่รู้เหรอว่านี่คือประตูของจวนตระกูลอวี่ อยู่ห่าง ๆ ไว้เลย!"
หงหลิง: "ฉันคือคนของตระกูลอวี่ ในช่วงปีแรกๆ พลัดหลงกันตั้งแต่เด็ก ตอนนี้กลับมาพบญาติ”
“พบญาติ?” คนเฝ้าประตูสงสัย เขาเป็นคนระดับต่ำ บุคคลที่ไม่สามารถตัดสินใจได้ หลังจากคิดๆ ดูแล้ว เขาก็ถามว่า "คุณมีหนังสือรับรอง”
หลงหลิง:”ไหล่ของฉันมีตราสัญลักษณ์ของตระกูลอวี่"
ยามพยักหน้า: "บนตัวของสมาชิกตระกูลอวี่มีตราสัญลักษณ์อยู่จริง เช่นนั้นรอสักครู่ เดี๋ยวผมจะไปรายงานให้พ่อบ้านทราบ”
ในขณะนี้ ในคฤหาสน์ของตระกูลอวี่ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กที่อายุไม่กี่ปี จับพู่กันไว้ในมือขวาแล้ววาดภาพบนผนัง ภาพวาดของเขาอาจดูเหมือนเป็นเพียงเส้นบางเส้น แต่มีความมหัศจรรย์อย่างไม่อาจพรรณนาได้ คือได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตการวาดภาพระดับสูงแล้ว
หลังจากวาดรูปม้า ชายคนนั้นก็ยกพู่กันขึ้น และม้าก็เริ่มเคลื่อนไหว โดยวิ่งในโลกภาพวาด และส่งเสียงร้องออกมา
เด็กชายปรบมือ: "คุณพ่อวาดได้เยี่ยมมากเลย ผมก็อยากเรียนมันเหมือนกัน"
ในเวลานี้ ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดกงจวงเดินเข้ามา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉิ่งซู ฝานเอ๋อร์ยังเด็ก เขาจะเข้าใจทักษะการวาดภาพขั้นสูงของคุณได้อย่างไร?”
ชายคนนั้นกล่าวว่า “วิถีการวาดภาพ สามารถนำไปสู่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ได้ ฉันจะกลายเป็นนักวาดภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยุคใหม่อย่างแน่นอน ลูกชายของฉัน แน่นอนจะด้อยกว่าไม่ได้ ต้องคุ้นชินตั้งแต่เด็ก ฝึกฝนให้มากๆ”
ในเวลานี้ ผู้ที่แลดูเหมือนพ่อบ้านเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "นายท่าน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างนอก ซึ่งน่าจะอายุยี่สิบต้นๆ เธออ้างว่าเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลอวี่ที่พลัดหลงไปหลายปีแล้ว"
ชายที่ชื่อฉิ่งซูขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ตระกูลอวี่เราเคยมีคนพลัดหลงที่ไหนกัน นายไปดูหน่อยสิ ถ้าอยากได้เงินก็ให้เงินเธอหน่อยล่ะกัน”
พ่อบ้าน: “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ด้านนอก อู๋เป่ยและหงหลิงหลังจากรอนานกว่าสิบนาที พ่อบ้านก็ออกมา พ่อบ้านเงยหน้าขึ้นมองหงหลิง แล้วพูดว่า "คุณบอกว่าคุณเป็นคนของตระกูลอวี่ เช่นนั้นช่วยแสดงตราสัญลักษณ์ของคุณให้ดูหน่อย"
อู๋เป่ย: "ไหล่ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง คุณจะมาขอดูได้ยังไงล่ะ?”
พ่อบ้าน:: “เจ้าหนู แล้วนายเป็นใคร?”
หงหลิง: “เขาเป็นพี่ใหญ่ของฉัน”
พ่อบ้านทำเสียงเย็นชา: "หึ ถ้าไม่ได้ดูตราสัญลักษณ์ ฉันจะถือว่าพวกคุณเป็นนักต้มตุ๋น"
อู๋เป่ย : “ถ้าต้องการก็ดูได้ แต่ให้ญาติที่เป็นผู้หญิงของตระกูลอวี่มาตรวจสอบ”
พ่อบ้านขมวดคิ้ว:” เจ้าหนูแกกล้ามาก กล้ามาพูดจาโต้ตอบพ่อบ้านอย่างฉัน มานี่ ตบปากเขาสามที!”
คนรับใช้ที่อยู่ข้างหลังรีบวิ่งเข้ามา อยากจะตบอู๋เป่ยทันที
อู๋เป่ยไม่ขยับ หงหลิงโบกมือหยกของเธอเบาๆ แล้วคนเหล่านี้ก็ถูกแสงดาบซัดถอยไป เธอพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา: "ตบพี่ใหญ่ของฉัน พวกแกเป็นใคร หลีกไป!”
พ่อบ้านตกใจเพราะพลังที่หงหลิงปล่อยออกมานั้นน่ากลัวเกินไปเธอเป็นเต้าจวินไหมนะ?
ทันใดนั้น พ่อบ้านก็เปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มและพูดว่า: "สาวน้อย ฉันแค่ล้อเล่น อย่าโกรธเลยนะ เรามาทำเอาอย่างนี้เถอะ ฉันจะไปพบนายท่านอีกครั้ง ขอให้เขาตัดสินใจ"