บทที่ 1817 ภาพลับราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์

หลังจากออกจากตระกูลอวี่แล้ว หงหลิง ก็อารมณ์ไม่ดี เธอเงียบและเดินไปข้างหน้าด้วยความเงียบ

อู๋เป่ยพูดอย่างอบอุ่นว่า “หงหลิง เราแค่มาดูพ่อแท้ๆ ของเธอ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ต้องเสียใจ”

หงหลิงส่ายหัว “ฉันไม่ได้เศร้าหรอก แค่ผิดหวังนิดหน่อย ตอนเด็กๆ ฉันมักจะจินตนาการว่าพ่อของฉันเป็นคนซื่อสัตย์ มีความรักใคร่ แต่เมื่อฉันเห็นเขาจริงๆ ฉันตระหนักได้ว่าจินตนาการก็เป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น”

อู๋เป่ยลูบหัวแล้วพูดว่า “ยังมีฉันเป็นพี่ใหญ่ไม่ใช่เหรอ? ไป เรากลับกันเถอะ”

หงหลิงเหลือบมองไปที่ถนนข้างหน้าเธอแล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ ตอนนี้เราก็มาถึงแล้ว ก็ไปเดินเล่นในเมืองฮุ่ยเทียนกันเถอะ"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ได้ พี่ใหญ่จะพาเธอไปเดินดูรอบๆ เมือง"

ทั้งสองฝั่งถนนคนส่วนใหญ่เป็นหอศิลป์ คนส่วนใหญ่เป็นคนนอกและมาเพียงเพื่อซื้อภาพวาด

อู๋เป่ยไม่สนใจการวาดภาพเลย แต่เมื่อเดินผ่านหอศิลป์ จู่ๆ เขาก็หยุดและพูดกับหงหลิง ว่า "เข้าไปดูกันเถอะ"

ในหอศิลป์มีแขกสิบกว่าคนกำลังเลือกภาพวาด อู๋เป่ยมองดูคร่าวๆ ก็พบว่าภาพวาดเหล่านี้ดีกว่าภาพวาดในยุคโลกปัจจุบันหลายร้อยเท่า ผลงานไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

เถ้าแก่เนี้ยของหอศิลป์เป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสวยงามและอารมณ์ดี เธอสวมกระโปรงสีม่วง และพูดว่า “คุณลูกค้าคะ คุณอยากดูภาพวาดอะไรคะ?”

อู๋เป่ยพูดว่า: "ฉันแค่มาดูๆ มีงานเขียนพู่กันและภาพวาดของศิลปินชื่อดังบ้างไหม?"

เถ้าแก่เนี้ยพยักหน้า: "มีค่ะ เชิญขึ้นไปชั้นสอง"

เมื่ออู๋เป่ยมาถึง เขาพบว่าที่นี่มีภาพวาดน้อยลงมาก และมีลูกค้าเพียงไม่กี่รายเท่านั้น ในไม่ช้าเขาก็สังเกตเห็นว่าภาพวาดม้วนที่วางอยู่บนโต๊ะดูเหมือนจะไม่ได้รับการสนใจ

เขาดูภาพเขียนหลายภาพและสุดท้ายก็เลือกภาพเขียนทิวทัศน์สองภาพ ผู้แต่งภาพเขียนล้วนเป็นบุคคลมีชื่อในโลกแห่งภาพวาดร่วมสมัย และเขายังเลือกภาพเหมือนสองภาพด้วย

หลังจากเลือกภาพวาดแล้ว เขาก็พูดว่า "เถ้าแก่เนี้ย ขอดูรูปนั้นหน่อยได้ไหม"

เถ้าแก่เนี้ยบอกว่า "แน่นอนค่ะ"

เธอคลี่ภาพวาดที่มีความยาวสามเมตร กว้างสองเมตรออกมา มีลายเส้นเป็นหมื่นเส้น เส้นวาดมีบางมีหนา ดูไม่เป็นระเบียบ ดูไม่เหมือนภาพวาด

อู๋เป่ยมองแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "นี่คือภาพวาดอะไรหรือ? รู้สึกเหมือนถูกวาดลวกๆ"

เถ้าแก่เนี้ย: "ภาพวาดนี้มีประวัติอันยาวนาน น่าจะมาจากยุคนักบุญ นี่เป็นภาพวาดลับๆ ฉันรู้สึกว่ามันพิเศษมาก น่าเสียดาย พลังจักษุของฉันนั้นมีขีดจำกัด และฉันมองไม่เห็นความลึกลับในนั้น”

อู๋เป่ยถาม : “ภาพวาดลับคืออะไร?”

เถ้าแก่เนี้ย: “ภาพวาดมีความลับซ่อนอยู่ เฉพาะเมื่อเจอคนที่ถูกลิขิตเท่านั้นจึงจะเปิดออก และเห็นความจริงในภาพวาดได้”

อู๋เป่ย: "น่าสนใจ ภาพวาดนี้ ยกให้เป็นของขวัญเถอะ"

ภาพวาดทั้งสี่ที่เขาซื้อมานั้นมีมูลค่านับสิบล้านเต้าเลยทีเดียว เถ้าแก่เนี้ยกล่าวทันทีว่า: "ได้"

หลังจากเก็บภาพวาดแล้ว เถ้าแก่เนี้ยก็ส่งอู๋เป่ยไปที่ประตูหอศิลป์ พูดว่า “คุณชาย วันหน้ามาอุดหนุนอีกนะคะ”

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "แน่นอน"

เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็เห็นชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตามอย่างรีบร้อน ชายคนนั้นเลิกคิ้วและเงยหน้าขึ้นเยาะเย้ย: "เย่ซิงจู๋ คิดดีๆ หรือยัง?”

เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ เถ้าแก่เนี้ยก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณชายอวี่ คุณมาหาฉันมีธุระอะไรอีกล่ะ”

ชายคนนั้นก็หัวเราะเยาะ: “คุณแกล้งโง่เหรอ? ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันหมดความอดทนแล้ว ดังนั้นวันนี้ฉันจะพาคุณไป คอยรับใช้ฉันซะดีๆ!”

หลังจากพูดก็โบกมือ ยอดฝีมือทั้งสองก็จับตัวเย่ซิงจู๋

เย่ซิงจู๋พูดด้วยความโกรธ: "คุณชายอวี่ ฉันเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของตระกูลอวี่ของคุณ คุณทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง?"

ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า: "ในเมื่อเราเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ ทำไมคุณถึงปฏิเสธฉันครั้งแล้วครั้งเล่าล่ะ? เอาตัวไป วันนี้ฉันต้องนอนกับเถ้าแก่เนี้ยคนสวยคนนี้ให้ได้!”

เมื่อเห็นการปล้นคนบนถนน ทำเรื่องไม่มีความยำเกรงต่อสิ่งใดๆ อู๋เป่ยก็เดินย้อนกลับไป ตบไหล่เขาเบาไ

จู่ๆ ชายคนนั้นก็หันกลับมามองอู๋เป่ยแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “แกกล้าตบไหล่ฉันเหรอ?”