บทที่ 1818 ถ่ายทอดศิลปะการวาด

ใบหน้าของร่างนั้นคลุมเคลือไม่ชัดเจน เขาพยักหน้าเล็กน้อยไปทางอู๋เป่ย: "ตัวข้าทั้งชีวิตชอบวาดภาพมาโดยตลอด จากวาดภาพกลายเป็นนักบุญ ภาพวาดลับนี้ถือเป็นมรดกของข้า ในวันนี้ ข้าจะมอบมันให้กับผู้ถูกกำหนดไว้”

หลังจากพูดจบ ร่างมนุษย์นั้นก็ยื่นมือออกไป ถ่ายทอดประสบการณ์และภูมิปัญญาในการวาดภาพทั้งหมดให้กับอู๋เป่ย

อู๋เป่ยหลับตาลง หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ที่แท้การวาดภาพ ก็มีหลักเหตุผลมากมายเช่นนี้ด้วย"

จากนั้น บุคคลในภาพ ก็กลายเป็น สิบพู่กันสีแล้วบินไปอยู่ในมือของอู๋เป่ย จากนั้นม้วนกระดาษก็หายไปและกลายเป็นเถ้าถ่าน

เย่ซิงจู๋ตกตะลึงและพึมพำ: "นี่คือภาพวาดของราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์เหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้าและถามว่า: "คุณเย่ ในโลกภาพวาดพวกคุณเรียกราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ว่าอะไร?

"ราชาแห่งภาพวาด ภาพวาดนี้ไม่เคยปรากฏเลย ถ้ามี ก็คงจะเป็นมหาจักรพรรดิในภาพวาดเท่านั้น"

อู๋เป่ยยิ่ม และถาม: "มีม้วนกระดาษวาดไหม?"

เย่ซิงจู๋ตอบอย่างรวดเร็ว "มี"

ขณะพูด กระดาษที่ดีที่สุดแผ่นหนึ่งก็แผ่ออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะข้างๆ

อู๋เป่ยหยิบพู่กันออกมา ปลายพู่กันปลิวไสว และความแวววาวทั้งสิบสีก็ไหลออกมา และเขาก็วาดภาพร่างอย่างรวดเร็ว บุคคลในภาพวาดดูเหมือนเย่ซิงจู๋ทุกประการ โดยมีผมยาวในชุดสีแดง คิ้วเหมือนพริ้วดั่งฤดูใบไม้ผลิ และใบหน้าทีระเรื่อเหมือนลูกพีชและลูกพลัม อารมณ์ของบุคคลในภาพวาดได้รับการถ่ายทอดออกมาในงานวาดเขียนของอู๋เป่ย ทำให้อารมณ์ของเธอดูสง่างามบริสุทธิ์มากยิ่งขึ้น

อู๋เป่ยวาดภาพนี้ในชั่วเวลอันสั้น เย่ซิงจู๋ก็หน้าแดงเมื่อเห็นความงามในภาพวาด ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่ารูปลักษณ์และรูปร่างของเธอได้รับการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเช่นกัน ความงดงามในภาพวาดนั้นยังคงสม่ำเสมอ สวยงามทวีกว่าเดิม แลดูมีบุคลิกดูดียิ่งนัก การเปลี่ยนแปลงนี้ดูละเอียดอ่อน แต่จริงๆ แล้วทำให้ความงามของเธอเพิ่มสูงขึ้น

หากความงามของเธอในก่อนหน้านี้เป็นสิบแต้ม ตอนนี้ก็เท่ากับสิบสองแต้มแล้ว

“ภาพวาดของคุณชายได้เข้าถึงขอบเขตของการวาดภาพเสมือนจริงแล้ว!”

อู๋เป่ยได้รับการสืบทอดจากราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ รู้ว่าการวาดภาพเสมือนจริงเป็นวิธีการวาดที่มีอิทธิพลต่อความเป็นจริง แต่มีเพียงจิตรกรระดับผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่ทำได้เท่านั้น

เขาเพิ่งวาดภาพเหมือนของเย่ซิงจู๋ ซึ่งทำให้เธอสวยขึ้น นี่คือวิธีการวาดภาพของเขา โดยใช้ภาพวาดมีอิทธิพลต่อความเป็นจริง!

“ภาพวาดนี้มอบให้เถ้าแก่เนี้ยเย่” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

เย่ซิงจู๋คารวะเขา: "ขอบคุณคุณชาย!"

ในเวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ชั้นล่าง และหนึ่งในนั้นคืออวี่เป่าหลง เขามองไปรอบๆ และพบอู๋เป่ยในร้านอาหาร จึงกล่าวอย่างเสียงดัง: “ถ้ากล้าพอก็ลงมา!”

อู๋เป่ยนั่งพิงราวบันไดแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “ไม่ต้องลงไปหรอก แกเรียกยอดฝีมือที่แกตามมาออกมา ฉันจะดูว่า เขาสู้ได้ไหม”

ด้านหลังอวี่เป่าหลง มีชายคนหนึ่งเดินออกมา เห็นได้ชัดว่าเขามี สายเลือดครึ่งเทพที่แข็งแกร่ง เขามีเกล็ดสีม่วงหลายชิ้นบนหัว ดวงตาของเขาเหมือนกับของกิ้งก่า

ชายคนนั้นพูดอย่างเย็นชา: "ลงมาตายซะ!"

อู๋เป่ยส่ายหัว: "แกอ่อนเกินไป ฉันจะวาดใครสักคนออกมาสู้กับแก หากแกไม่พ่ายแพ้ภายในสิบกระบวนท่า ถือว่าแกชนะ"

จากนั้นหยิบพู่กันออกมาวาดชายหนุ่มคนหนึ่ง สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร สวมชุดพอดีตัวสีน้ำเงิน มีผมสั้น รูปร่างกำยำ และมีพลังมาก

หลังจากวาดรูปชายหนุ่มแล้ว เขาก็สะบัดพู่กัน และชายหนุ่มก็กระโดดลงไปที่พื้น ยืนอยู่ตรงข้ามกับอีกฝ่าย

ครึ่งเทพจ้องไปที่ชายหนุ่มแล้วเยาะเย้ย “อะไรหลุดออกมาจากภาพวาด ฮ่าๆ ฉันจะต่อยแกกลับไปด้วยหมัดเดียว!”

เขาปล่อนหมัดชกออกไป ชายหนุ่มหันไปข้างหนึ่งหลบเบาๆ แล้วเตะเข้าที่คางของชายคนนั้น

คู่ต่อสู้คร่ำครวญ ถูกเตะจนกระเด็นถอยไป ชายหนุ่มกระโดดขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง เตะชายคนนั้นสิบครั้งทำให้ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นอย่างแรง

หลังจากล้มลงพื้น เลือดก็ไหลออกจากปากและจมูกของชายคนนั้น และเขาไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป

ทุกคนตกตะลึง คนเดียวสามารถเอาชนะยอดฝีมือของตระกูลอวี่ได้หรือนี่? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!