บทที่ 1819 จิตรกรปรุงยา

เมื่อเห็นงานฝีมือของอู๋เป่ย อวี๋ชิ่งซูก็อ้าปากด้วยความตกใจ และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาพึมพำ : “นี่เป็นงานฝีมือที่เหนือกว่านักวาดภาพคู่ศักดิ์สิทธิ์ คุณเป็นใครกันแน่？”

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “ ฉันคือพี่ชายคนโตของหงหลิง”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อวี๋ชิ่งซูก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เขาทำ หากก่อนหน้านี้เขายอมรับหงหลิง บุคคลนี้เป็นไปได้ก็สามารถทำงานให้เขาได้ใช่ไหม？

ในขณะนี้ เต้าจวินสองคนก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกเขามัดผู้หญิงที่ชื่อเหม่ยจือไว้ และพูดอย่างเย็นชา : ”ตามคำสั่งของเฟิงเซียนตู ให้พาตัวนางกลับมา！”

ผู้หญิงคนนั้นโกรธมาก : “พวกคุณกล้ามากนะ ฉัน……”

อย่างไรก็ตามวินาทีต่อมาเธอไม่สามารถพูดได้แล้ว และถูกเต้าจวินทั้งสองคนพาตัวออกไป

สีหน้าของอวี๋ชิ่งซูดูแย่ เขาอยากจะอ้อนวอนอู๋เป่ย แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าพูด

อู๋เป่ยยิ้มให้เย่ซิงจู๋และพูดว่า : “บอสเย่ ไว้มีโอกาสเราจะพบกันใหม่” หลังจากพูดจบ เขาก็วาดเรือลำใหญ่ขึ้นมา นั่งบนเรือกับหงหลิง ออกจากโลกแห่งจื่อหยวน

เรือลำใหญ่กระโดดขึ้นสู่อวกาศ และบินเร็วมาก ภายในครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็กลับมาถึงโลกแห่งศูนย์กลาง

หลังจากทริปนี้ อาคารราชานักปรุงยาทุกอย่างเป็นไปตามปกติ เพียงแต่ว่าอายุวัฒนะขายเร็วเกินไป และการปรุงยาไม่สามารถตามทันได้

เมื่อกลับมา อู๋เป่ยก็พบหลัวหนิงตันและพูดว่า : “พี่หญิงหลัว ผมได้รับมรดกจากมหาเทพแห่งจิรกรรมเต้าผู้ยิ่งใหญ่ และทันใดนั้นฉันก็มีความคิดขึ้นมา”

หลัวหนิงตัน ยิ้มแล้วพูดว่า : “นั่นเป็นเรื่องที่ดี นายมีความคิดเห็นอย่างไร？”

อู๋เป่ย : “ด้วยความช่วยเหลือของแส้ร้อยสมุนไพรและพู่กันนี้ ในอนาคตผมจะสามารถวาดยาอายุวัฒนะออกมาได้”

หลัวหนิงตันตกตะลึง : “วาดยาอายุวัฒนะเหรอ？”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “อย่างไรก็ตาม ระดับพลังยุทธปัจจุบันของฉันยังไม่ถึงระดับ เมื่อฉันกลายเป็นราชาศักดิ์สิทธิ์ ยาอายุวัฒนะที่ฉันวาด จะมีผลเหมือนกับยาอายุวัฒนะที่ฉันสกัด”

หลัวหนิงตันยิ้มแล้วพูดว่า : “ถ้าอย่างนั้น ในอนาคตคุณจะวาดยาอายุวัฒนะเป็นชุดได้แล้ว？”

อู๋เป่ย : “ถึงแม้จะเป็นการวาดภาพ แต่จริง ๆ แล้วต้องใช้วัตถุดิบที่เป็นยา แต่มีประสิทธิภาพมากกว่า แต่ในตอนนี้เรายังต้องทำงานอย่างหนักเพื่อปรับปรุงยา”

หลัวหนิงตัน : “ในช่วงสองวันที่ผ่านมามีคนซื้อยาอายุวัฒนะน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ยอดขายในอนาคตจะมีเสถียรภาพมากขึ้น คุณและฉันจะได้ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้แล้ว”

อู๋เป่ยพยักหน้า จากนั้นหยิบลูกท้อสองลูกจากบรรพบุรุษลูกท้อมามอบให้หลัวหนิงตัน และพูดด้วยรอยยิ้ม : “พี่สาวหลัว ช่วงนี้คุณทำงานหนักแล้ว โปรดกินลูกท้อ เพื่อทำให้ชุ่มคอ”

หลัวหนิงตันไม่ได้กิน เธอเก็บลูกท้อแล้วพูดว่า : “ลูกท้อของบรรพบุรุษลูกท้อนี้ พิเศษมาก ฉันจะกินมันได้อย่างไร ? เก็บไว้เพื่อปรุงยาอายุวัฒนะเถอะ”

อู๋เป่ย : “ไม่เป็นไร ฉันยังมีอยู่”

หลัวหนิงตัน : ”คุณมีแค่สิบเม็ดเท่านั้น อย่าสิ้นเปลืองเลย”

อู๋เป่ยพูดได้แค่ว่า : “ก็ได้”

หลังจากสกัดยาอายุวัฒนมาได้สักระยะหนึ่ง อู๋เป่ยก็วาดอีกคนที่ดูเหมือนเขามาจริง ๆ เอามาไว้ใต้ไม้ไผ่ที่ทาสี บุคคลนี้สามารถสกัดยาอายุวัฒนะธรรมดาได้บางส่วน ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถสร้างยาอายุวัฒนะในตำนานได้ แต่ระดับเกรดจักรพรรดิ ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

ด้วยวิธีนี้ เขาจึงวาด “อู๋เป่ย” ออกมาร้อยอันติดต่อกัน ซึ่งแต่ละอันสามารถสกัดยาอายุวัฒนะได้หลายชนิด คนร้อยคนกำลังสกัดปรุงยา และความเร็วนั้นก็เพิ่มขึ้นทันที ด้วยวิธีนี้ เขาและหลัวหนิงตันแค่ต้องสกัดปรุงยาอายุวัฒนะที่ยากบางอย่างเท่านั้น และปล่อยให้ส่วนที่เหลือเป็นหน้าที่ของ “ตัวแทนภาพวาด” เหล่านี้

อู๋เป่ยลองดูด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาสามารถควบคุมร่างภาพวาดได้มากสุดเพียงร้อยคนเท่านั้น ถ้ามากกว่านี้ก็คงต้องหยุดพักสักหน่อย ถึงแม้ว่าเป็นแบบนี้ ทุกสองสามชั่วโมง ร่างภาพว่างก็ต้องพักผ่อนสักหน่อยจึงจะสามารถปรุงยาต่อไปได้

หลังจากสกัดยาอายุวัฒนะได้สองวัน อู๋เป่ยก็ใช้พู่กัน วาดทหารศักดิ์สิทธิ์หนึ่งแสนคน อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่วาดออกมานั้นซับซ้อนกว่าอันก่อน ๆ อย่างน้อยก็มีรายละเอียดครบถ้วน ดีกว่าอันที่หยาบและเลอะเทอะเมื่อก่อนมาก

ตัวอย่างเช่น ในอดีตทหารศักดิ์สิทธิ์ของเขา ทั้งหมดดูเหมือนกันทุกประการ และมีสีหน้าแข็งทื่อ ตอนนี้มันแตกต่างออกไป เขามีความชำนาญในการวาดภาพทหารศักดิ์สิทธิ์แต่ละคนให้มีลักษณะที่แตกต่างกัน บางคนสูงหรือเตี้ย บางคนอ้วนหรือผอม และพวกเขาสามารถพูดและหัวเราะได้เหมือนกับมนุษย์ที่มีอารมณ์จริง

หลังจากวาดทหารศักดิ์สิทธิ์ได้หนึ่งแสนคน อู๋เป่ยก็รู้สึกอย่างคลุมเครือว่าเขาสามารถทะลุทะลวงไปยังอาณาจักรมหาเทพอีกขั้นหนึ่ง นั่นคืออาณาจักรอาวุธศักดิ์สิทธิ์!