ตอนที่ 1816
บทที่ 1820 หลงเสอเต้าจุน
October 21, 2026
ในร้านเทียนยี่ จินซวงเอ๋อร์และอู๋เหมยกำลังนั่งอยู่อยู่ที่โต๊ะน้ำชา กำลังดื่มชาที่อู๋เป่ยปรุง เจ้าของร้านอยู่เคียงข้างพวกเธอ และกล่าวชมว่า : “ชานี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ ”
จินซวงเอ๋อร์ : “แน่นอน นี่เป็นของที่ท่านพี่ฉันทำเอง”
ทั้งสามคนนี้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยไม่สนใจคนภายนอกเลย
เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงที่สวย เธอยิ้มแล้วพูดว่า : “คุณหนูใหญ่ทั้งสองคน ที่หน้าประตูคือหลานชายของเต้าจุน คุณต้องการความช่วยเหลือจากร้านเทียนยีของเราไหม？”
จินซวงเอ๋อร์ : “ไม่จำเป็น ไม่ต้องพูดถึงหลานชายของเต้าจุน แม้ว่าเต้าจุนจะมาเอง แต่อีกเดี๋ยวเขาก็ต้องขอโทษอย่างเชื่อฟัง”
หญิงสาวสวยยิ้ม : “คุณหนูใหญ่สองคนใช้เงินเป็นจำนวนมาก เพียงมองก็รู้ได้ว่าเป็นคนมีสถานะสูงส่ง”
จินซวงเอ๋อร์ยิ้มและพูดว่า : “ก็ไม่ได้สูงส่งอะไร ท่านพี่ของฉันเป็นบอสของร้านราชานักปรุงยา”
หญิงสาวสวยถึงกับตกใจเมื่อได้ยินเรื่องร้านราชานักปรุงยา เธอเคยได้ยินเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนแม้แต่ผู้บัญชาการทหาร พระแม่ และบุคคลสำคัญอื่น ๆ ก็มาร่วมแสดงความยินดีกับพวกเขา เห็นได้ชัดว่านายท่านของร้านยานั้นไม่ใช่คนธรรมดา ยิ่งกว่านั้น เขายังเป็นราชานักปรุงยาระดับหนึ่งด้วย ทันทีที่ร้านปรุงยาเปิดขึ้น ยาอายุวัฒนะราคาแพงเหล่านั้นก็ขายหมด ทำลายรายได้หลายร้อยล้านต่อวัน !
หญิงสาวสวยเริ่มแสดงความเคารพทันที และพูดว่า : “นายน้อยที่อยู่ข้างนอกท่านนี้ เกรงว่าจะแย่แล้ว”
อู๋เหมย : “ขึ้นอยู่กับว่าพี่ชายของฉันต้องการคุยกับเขาไหม”
“ถ้าพวกเธอยังไม่ออกมา ฉันจะบุกเข้าไปแล้วนะ เหตุผลที่ฉันยังไม่เข้าไปก็แค่เห็นแก่หน้าของร้านเทียนยี！”
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเขา จินซวงเอ๋อร์กล่าวว่า : “ปู่ของเขาชื่อว่าอะไรนะ พยัคฆ์มังกรเต้าจุน? ฮึ่ม ในตอนนั้นแม่ของฉันจัดงานเลี้ยง เขาไม่มีแม้แต่ที่นั่งด้วยซ้ำ หลานชายของเขายังกล้าที่จะหยิ่งผยองที่นี่อีก”
ในเวลานี้ อู๋เป่ยเดินเข้ามาแล้ว เขาเหลือบมองชายอ้วนคนนั้น ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า : “เพื่อน อะไรที่ให้อภัยได้ก็ให้อภัยไป ทำไมถึงต้องทำให้ทั้งสองสาวลำบากด้วยล่ะ？”
ชายอ้วนโกรธมาก : “แกเป็นใครกัน คุณมีคุณสมบัติที่จะพูดกับฉันด้วยเหรอ？”
อู๋เป่ย : “พูดแบบนี้ คุณจะสร้างปัญหาให้พวกเธอ ไม่รู้จบเลยเหรอ？”
“ถูกต้อง ! ” ไม่เพียงแต่จะจัดการกับพวกเธอ ฉันยังต้องจะจัดการกับแกด้วย……”
“ถูกต้อง จัดการไปด้วยกันเลย ! ” หญิงสาวผู้มีเสน่ห์คนนั้นตะโกน
ทันใดนั้นสีหน้าของอู๋เป่ยก็เคร่งขรึมลง และเขาพูดอย่างใจเย็น : “ถ้าพูดเช่นนั้น นายจะต้องเป็นคนไร้ยางอาย ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับนายแล้ว”
หลังจากพูดจบ เขาก็ต่อยไปที่เอวของชายอ้วน ชายอ้วนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และกลิ้งไปบนพื้นไม่หยุด
อู๋เป่ย : “นายเป็นหลานชายของหลงเสอเต้าจุนไม่ใช่เหรอ? นายให้เขามาสิ แล้วฉันจะถามเขาว่าเขาสอนหลานชายอย่างไร”
หลังจากพูดจบ เขาก็เตะชายอ้วนอีกสองสามครั้ง แล้วเดินเข้าไปในร้านเทียนยี
หญิงสาวสวยจากร้านเทียนยีรีบเข้าไปเพื่อทักทายด้วยรอยยิ้ม : “ฉันได้พบราชานักปรุงยาแล้ว！”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “เกรงใจแล้ว”
จินซวงเอ๋อร์ยิ้มและพูดว่า : “ท่านพี่ พี่กล้าหาญมาก พี่ทำให้หลานชายคนนั้นล้มลงกับพื้นในคราวเดียว”
อู๋เป่ยกลอกตาแล้วพูดว่า : “คนนี้คือเจ้าของร้านเทียนยีสินะ？”
หญิงสาวสวยโค้งคำนับอีกครั้ง : “ฉันเป็นบอสของร้านเทียนยีนี้ สวี่เฟิงเหนียง”
อู๋เป่ย : “บอสสวี่ ฉันเคยไปที่ร้านเทียนยี่ของคุณที่อื่นบ่อย ๆ เสื้อผ้าของคุณถือว่าดีที่สุดในโลก”
สวี่เฟิงเหนียงยิ้มและพูดว่า : “ราชานักปรุงยาพูดเกินไปแล้วค่ะ อันที่จริงหลังจากที่ขอบเขตรอบโลกเปิดกว้างขึ้น ก็มีร้านทำเสื้อผ้าที่ยอดเยี่ยมจำนวนมากปรากฏตัวขึ้น และการแข่งขันก็ดุเดือดมาก”
อู๋เป่ยกล่าวว่า : “ ผมยังคงชอบร้านเทียนยีของพวกคุณอยู่ดี”
“ราชานักปรุงยายกย่องพวกเราแล้ว”
หลังจากพูดอย่างสุภาพไม่กี่คำ อู๋เป่ยก็ถามว่า: “เลือกเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง? ”
อู๋เหมย : “พี่ชาย เราเลือกเสร็จแล้ว พวกเรากำลังรอเสื้อผ้าตัวหนึ่งอยู่”
อู๋เป่ย : “รอเสื้อผ้าอยู่เหรอ ? ”
อู๋เหมยพยักหน้า : “เรื่องนี้ต้องถามบอสสวี่ค่ะ”
อู๋เป่ยมองไปที่สวี่เฟิงเหนียง ซึ่งยิ้มแล้วพูดว่า : “ราชานักปรุงยา ในร้านเทียนยีของเรามีสมบัติอยู่ของเรา ฉันส่งคนไปรับมันแล้ว ชุดนั้นเป็นโบราณวัตถุโบราณ และเดิมทีทอให้แก่จักรพรรดิแห่งสวรรค์เป็นสินค้ากึ่งสำเร็จรูป ต่อมาเราใช้เวลาหนึ่งพันเจ็ดร้อยปี จึงทำสำเร็จ แต่ยังไม่มีการประกาศต่อสาธารณะ เมื่อครู่นี้คุณหนูจินบอกว่า อยากจะให้ราชานักปรุงยาได้สวมใส่ ฉันจึงส่งคนไปเอาเสื้อผ้ามาให้คุณลอง”