ตอนที่ 1825
บทที่ 1829 ขัดเกลาหุบเขาหยินหยาง
October 21, 2026
เซียนจื่อหลีเมิ่งพูดอย่างไม่แยแส : “คุณชายทั้งสามเป็นใคร มาที่สำนักอวี่นวี่ของฉัน ต้องการคำแนะนำอะไรเหรอ”
ชายในชุดคลุมสีม่วงพูดด้วยรอยยิ้ม : “สาวงามมากมายอย่างพวกคุณอยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่มีผู้ชายอยู่เป็นเพื่อน พวกเราสามคนมีจิตใจเมตตา มาที่นี่เพื่อช่วยคลายความเหงาให้กับทุกท่าน”
พูดจบ ทั้งสามคนต่างหัวเราะออกมา
สีหน้าของผู้หญิงในสำนักอวี่นวี่ต่างเปลี่ยนไป สามคนนี้หยิ่งผยองเกินไปแล้ว
ติงโหรวพูดอย่างเย็นชา : “อย่ามาทำตัวโอหังที่นี่ รีบไสหัวออกไปจากที่นี่สะ ไม่อย่างนั้นจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำ!”
ชายในชุดคลุมสีเหลืองหัวเราะออกมา ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าติงโหรวทันที ยื่นมือออกไปเตรียมจะลูบคางสวยของเธอ อย่างไรก็ตาม มือของเขาเพิ่งยื่นออกมา อู๋เป่ยก็จับข้อมือของเขาเอาไว้
ภายใต้การจับนี้ ชายในชุดคลุมสีเหลืองเจ็บข้อมืออย่างรุนแรง เสียงกระดูกล้วนแล้วส่งเสียงดังแกร๊กแกร๊ก สามารถแตกได้ตลอดเวลา
เขาทั้งตะลึงและโกรธ ตะโกน : “ปล่อยมือ!”
“ตูม!”
อู๋เป่ยสะบัดมือหนึ่งที ชายในชุดคลุมสีเหลืองล้มหัวคว่ำลง หัวปักเข้าไปในพื้นดิน ขาทั้งสองข้างของเขาเตะสองสามที ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว
อีกสองคนตกใจอย่างมาก พลังของพวกเขาทั้งสามคนใกล้เคียงกัน คนผู้นี้สามารถจัดการคนๆหนึ่งได้อย่างง่ายดาย แข็งแกร่งอย่างมาก!
ชายในชุดคลุมสีม่วงพูดเสียงลึก : “เพื่อนเป็นใคร รู้ประวัติความเป็นมาและตัวตนของพวกเราไหม”
อู๋เป่ยพูด : “รีบไสหัวออกไปสะ ไม่อย่างนั้นพวกแกก็จะมีจุดจบเหมือนกับเขา”
ชายในชุดคลุมสีม่วงฮึอย่างเย็นชา : “เพื่อน พวกเรามาจากหุบเขาหยินหยาง......”
“ตูม!”
เขายังพูดไม่จบ อู๋เป่ยก็ปรากฏตัวที่ข้างกายเขาแล้ว หัวของเขาก็ปักเข้าไปในพื้นเหมือนกัน
คนสุดท้ายตกใจอย่างมาก หันหัวแล้ววิ่งออกไปเลย
ผู้หญิงมากมายของสำนักอวี่นวี่มองเห็นความหยิ่งผยองของสามคนนี้ ภายในพริบตาก็ถูกจัดการไปสองคนแล้ว อีกคนหนึ่งหนีด้วยความตระหนก อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความปลอดภัยที่แข็งแกร่งภายในใจ
หลังจากการรวมตัวของทวีปรกร้าง พวกเธอมีความหวาดกลัวภายในใจมาโดยตลอด ไม่มีวันไหนที่ปลอดภัย ต่อมา ต่อให้สั่งสอนสำนักจวี่ยหลิงไปแล้ว พวกเธอยังคงไม่มีความปลอดภัย
เหมือนกับกองกำลังอย่างสำนักอวี่นวี่แบบนี้ สุดท้ายแล้วยังคงต้องหาผู้สนับสนุนรายใหญ่มาดูแล ปัจจุบัน หลังจากเห็นความแข็งแกร่งของอู๋เป่ย ในที่สุดพวกเธอก็วางใจแล้ว
เซียนจื่อหลีเมิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม : “ฝ่าบาท จะจัดการสองคนนี้ยังไงดี”
อู๋เป่ย : “ไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้พวกเขาอยู่แบบนี้แหละ ถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด หุบเขาหยินหยางยังจะส่งคนมาอีก”
ติงโหรว : “ฝ่าบาท หุบเขาหยินหยางแห่งนี้มียอดฝีมือไม่น้อย พวกเราจำเป็นต้องเตรียมการล่วงหน้าไหม เชิญยอดฝีมือบางส่วนมา”
อู๋เป่ย : “เพียงแค่หุบเขาหยินหยางแห่งเดียวเท่านั้น ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง”
เซียนจื่อหลีเมิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม : “ไม่ผิด ไม่ต้องสนใจเขา”
อู๋เป่ยนั่งสักพักหนึ่ง เซียนจื่อหลีเมิ่งพูดถึงประเด็นสำคัญ : “ฝ่าบาท ติงโหรวมีความเสน่หาต่อฝ่าบาทมาโดยตลอด เพียงแต่ไม่สะดวกที่จะพูดออกมา วันนี้ อาจารย์อย่างฉันคนนี้ขอเอ่ยปากพูดแทนเธอ ถ้าหากฝ่าบาทมีความเมตตา ก็ให้เธอไปเป็นนางสนมที่วังด้วยเถอะ ไปรับใช้ท่านเป็นยังไง”
วังของอู๋เป่ยไม่ขัดผู้หญิง เขานั้นไม่ได้คิดอะไร ด้วยเหตุนี้จึงมองไปทางติงโหรว : “แม่นางติง คุณคิดยังไง”
ใบหน้าของติงโหรวแดงทันที ตอนที่อู๋เป่ยยังไม่มา เธอยังมีความลังเลเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานะผู้หญิง มีใครบ้างที่ไม่มีจินตนาการที่สวยงาม อย่างไรก็ตาม ตอนที่อู๋เป่ยมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ แรงดึงดูดที่รุนแรงแบบนั้น ทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้
เธอแทบจะพูดอย่างไม่ลังเล : “ข้าน้อยยินดีรับใช้ฝ่าบาท”
อู๋เป่ยพูด : “คุณไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง ผู้ฝึกพลังยุทธ์อย่างพวกเราจำเป็นต้องทำตามใจตัวเอง”
ติงโหรวยิ้มทันที : “นี่ก็คือความต้องการของตัวฉันเอง”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “ดี ผมจะมอบตำแหน่งกุ้ยเฟยให้คุณ”
ผู้หญิงทุกคนดีใจอย่างมาก หลังจากติงโหรวเข้าไปในวัง ในอนาคตพวกเธอก็จะได้รับการสนับสนุนเช่นกัน
ผ่านไปสักพักหนึ่ง แสงดาบสีดำและสีขาวสองดวงปรากฏตัวเหนือท้องฟ้าของสำนักอวี่นวี่ พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวนั้นปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงอันเย็นชาดังเข้ามา
“คนที่อยู่ข้างใน ออกมารับความตาย ไม่เช่นนั้น ฉันจะเหยียบสำนักอวี่นวี่ให้แบน!”