บทที่ 1832 บรรพบุรุษแห่งตระกูลเฉิง

ขณะนั้นเอง ศิษย์หญิงคนหนึ่งรีบเข้ามารายงานว่า "เทียนจุน แย่แล้วค่ะ ศิษย์น้องหลงชิงเอ๋อ ทำรัชทายาทตระกูลเฉิง บาดเจ็บสาหัส ตระกูลเฉิงได้ติดตามมาที่นี่แล้วค่ะ!"

เซียนหญิงผู้เลือนลางเอามือแตะหน้าผาก ดูเหมือนจะเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้บ่อยครั้ง นางถามว่า "หลงชิงเอ๋ออยู่ที่ไหน?"

"ท่านอาจารย์ ชิงเอ๋ออยู่ที่นี่ค่ะ"

เด็กสาวสวยในชุดขาวอายุประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีคนหนึ่งเดินออกมา นางก้มศีรษะ รูปร่างสูงโปร่ง ผมถูกรวบเป็นมวยคู่อย่างสวยงาม

เซียนหญิงผู้เลือนลางหน้าบึ้งเล็กน้อย "หลงชิงเอ๋อทำไมเจ้าถึงออกไปก่อเรื่องข้างนอก อาจารย์บอกให้เจ้าปิดประตูบำเพ็ญ ครึ่งเดือน เจ้าหนีออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หลงชิงเอ๋อก้มศีรษะลงและพูดว่า "ท่านอาจารย์ หนูชิงเอ๋อผิดเองค่ะ เป็นเพราะครอบครัวของหนูถูกคนรังแก หนูจึงกลับไป"

เซียนหญิงผู้เลือนลางลดความโกรธลงเล็กน้อยและถามว่า "ที่บ้านเจ้าเกิดอะไรขึ้น?"

หลงชิงเอ๋อน้ำตาคลอและพูดว่า "พี่สาวของฉันไปที่ร้านผ้าเพื่อซื้อผ้า แต่ถูกพวกอันธพาลในท้องที่เห็นเข้า จึงจับตัวพี่สาวของฉันไปที่บ้านของมันและพยายามจะรังแกพี่สาวของฉัน แต่พี่สาวของฉันมียันต์ลัทธิเต๋า อยู่บนตัว ในช่วงเวลาวิกฤต นางจึงบดยันต์และฉันก็รีบกลับไปทันที"

"ฉันสั่งสอนอันธพาลพวกนั้นไปหนึ่งยก และแจกจ่ายทรัพย์สินของพวกมันให้แก่ชาวบ้านที่ยากจน แต่ใครจะรู้ว่าอันธพาลนั้นมีเส้นสาย มันจึงไปตามผู้ดูแลของตระกูลเฉิง มา และส่งผู้เชี่ยวชาญมาเล่นงานฉัน ฉันจัดการกับคนชุดแรกได้ ก็มีคนชุดที่สองมาเพิ่ม สุดท้ายรัชทายาทตระกูลเฉิง ก็ปรากฏตัว ฉันจึงทำร้ายเขา"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู่เป่ยก็หัวเราะและพูดว่า "ศิษย์น้องทำถูกแล้ว คนชั่วแบบนี้ต้องถูกสั่งสอนอย่างหนัก"

เซียนหญิงผู้เลือนลางจ้องอู่เป่ยด้วยสายตาดุ "ในเมื่อเจ้าปกป้องนางถึงเพียงนี้ เจ้าก็จัดการกับเรื่องนี้ไปเถอะ"

อู่เป่ยยิ้มและพูดว่า "ได้ ฉันจะไปกับศิษย์น้องสักรอบ"

หลานซิน ยิ้มและพูดว่า "ศิษย์น้องหลง นี่คือศิษย์พี่หลี่ของเจ้า"

หลงชิงเอ๋อมองดูอู่เป่ยตาโตแล้วพูดว่า "ท่านคือศิษย์พี่หลี่ งั้นหรือ? ศิษย์พี่ ฉันในที่สุดก็ได้พบกับท่านแล้ว!"

ที่แท้ ไม่ว่าท่านอาจารย์หรือพี่สาวศิษย์ทั้งหลายต่างก็ชมเชยอู่เป่ยอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ภาพลักษณ์ของอู่เป่ยในใจของหลงชิงเอ๋อกลายเป็นคนที่สูงส่งมาก

อู่เป่ยยิ้มและพูดว่า "ศิษย์น้อง เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจนะ ว่าแต่ว่า คนของตระกูลเฉิง มาถึงแล้วหรือ?"

หลงชิงเอ๋อพยักหน้าและพูดว่า "พวกเขาไม่กล้าเข้ามาในโลกใหญ่ แต่กำลังด่าทออยู่ที่ทางเข้าโลกแห่งไท่ชิง "

อู่เป่ย: "ไปกันเถอะ ศิษย์พี่ จะไปจัดการเรื่องนี้กับเจ้า"

พูดจบ ทั้งสองก็หายตัวไป

หลานซิน กล่าวว่า "ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องคนนี้มีอารมณ์ร้อน เขาไปครั้งนี้ ตระกูลเฉิง คงจบเห่แล้ว"

เซียนหญิงผู้เลือนลางหัวเราะเยาะ "คนของสำนักดาบไท่ชิง ของฉัน ไม่มีทางให้ใครมาแกล้งได้ ต้องสั่งสอนตระกูลเฉิง ไปสักหน่อย จะกำจัดไปเลยก็ไม่มีปัญหา!"

หลานซิน ส่ายศีรษะ นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อสมัยก่อน ท่านอาจารย์ของนางนั้นมีนิสัยที่ร้อนแรงยิ่งกว่าศิษย์น้องซวนเป่ยเสียอีก!

อู่เป่ยและหลงชิงเอ๋อมาถึงหน้าประตูภูเขาของลัทธิเซียนไท่ชิง ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังด่าทออยู่ ที่นำกลุ่มคือหญิงคนหนึ่ง นางมีรูปร่างสูงใหญ่ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ศิษย์เฝ้าประตูหลายคนโกรธจัด เตรียมที่จะรายงานเรื่องนี้ ทันใดนั้น พวกเขาเห็นอู่เป่ยก็ถอยออกไป

หญิงคนนั้นเมื่อเห็นหลงชิงเอ๋อปรากฏตัวขึ้นก็ตะโกนด้วยความโกรธว่า "นังสารเลว! ทำร้ายลูกชายของฉัน เจ้าจะหนีไปถึงขอบฟ้าก็เถอะ ฉันก็จะจับเจ้ามาทำให้เจ้าอยู่อย่างทรมาน!"

หลงชิงเอ๋อจ้องมองนางด้วยความโกรธแล้วพูดว่า "ลูกชายของเจ้าเป็นคนเริ่มเล่นงานฉันก่อน!"

หญิงคนนั้นโบกมือสั่งว่า "จับตัวนังสารเลวนี่ไว้!"

"เพี้ยะ!"

อู่เป่ยปรากฏตัวขึ้นข้างหน้านางทันทีและฟาดนางปลิวไปด้วยฝ่ามือเดียว พูดเสียงเย็นชา "ระวังปากของเจ้าหน่อย! ฉันคิดว่าเจ้านั่นแหละคือพวกสารเลว!"

คนอื่นๆ เมื่อเห็นนายหญิงถูกทำร้ายก็เข้ามาโจมตีอู่เป่ยทันที