บทที่ 1833 บดเป็นเนื้อเละ

หญิงผู้นั้นตกตะลึง คนคนนี้จะไปสู้กับบรรพบุรุษตระกูลเฉิงได้อย่างไร เขาช่างมีความมั่นใจเหลือเกิน!

ไม่นานนัก เฉิงเหวยซานก็มาถึงพร้อมกับผู้บำเพ็ญหนุ่มคนหนึ่ง เฉิงเหวยซานมองหญิงที่นอนอยู่บนพื้น เขาประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า "เฉิงเหวยซานแห่งตระกูลเฉิงมาเยือนลัทธิเซียนไท่ชิง ท่านผู้มีเกียรติ ฉันไม่ทราบว่าภรรยาของฉันทำผิดสิ่งใด ท่านถึงได้ปฏิบัติกับนางเช่นนี้?"

อู่เป่ยมองเฉิงเหวยซานแล้วกล่าวว่า "หญิงชั่วคนนี้ ปล่อยให้หลานของนางอาละวาดข่มเหงและรังแกครอบครัวของศิษย์น้องฉัน ศิษย์น้องฉันออกมาลงโทษ แต่หญิงชั่วคนนี้กลับกล้าบุกมาที่ลัทธิเซียนไท่ชิงของฉัน ฮึ! ถึงลัทธิเซียนไท่ชิงของฉันจะมีอารมณ์ดีเพียงใด แต่ก็ไม่ยอมให้นางมาสร้างความวุ่นวายเช่นนี้ได้หรอก"

เฉิงเหวยซานกล่าวว่า "นั่นเป็นความผิดของภรรยาฉันโดยแท้ บรรพบุรุษตระกูลของฉันกับบรรพบุรุษซวินตูนั้นเป็นสหายเก่าแก่กันมานาน ขอท่านได้โปรดเห็นแก่ความสัมพันธ์ของผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสอง ปล่อยภรรยาของฉันไปเถิด"

อู่เป่ยกล่าวว่า "การจะปล่อยนางไปก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ครอบครัวศิษย์น้องฉันอาศัยอยู่ในโลกอันกว้างใหญ่ของโลกห้าทะเลสาบ พวกแกตระกูลเฉิงต้องให้คำมั่นว่าจะรับประกันความปลอดภัยให้พวกเขา"

เฉิงเหวยซานยิ้มแล้วกล่าวว่า "เรื่องเล็กน้อย ตระกูลเฉิงของฉันจะไม่เพียงแค่รับประกันความปลอดภัยให้พวกเขาเท่านั้น แต่ยังสามารถมอบที่ดินจำนวนมากให้แก่พวกเขาได้ ท่านเห็นเป็นอย่างไร?"

เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงบรรพบุรุษซวินตู อู่เป่ยก็ไม่สามารถไม่ให้หน้าได้ เขาจึงกล่าวว่า "ถ้าเช่นนั้น แกก็พานางกลับไปเถิด"

เฉิงเหวยซานกำลังจะพาคนกลับไป แต่ทันใดนั้นชิงเอ๋อที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมา

อู่เป่ยตกใจแล้วถามว่า "ศิษย์น้อง เป็นอะไรไป?"

ชิงเอ๋อร้องไห้แล้วพูดว่า "ศิษย์พี่ พ่อแม่ของฉันถูกฆ่าตายแล้ว!"

สีหน้าอู่เป่ยเปลี่ยนไปทันที ในฐานะผู้บำเพ็ญพลังยุทธ์ เมื่อมีญาติพี่น้องถูกทำร้ายก็จะรู้สึกได้ในทันที เขาโกรธจัด จ้องมองเฉิงเหวยซานแล้วถามว่า "เป็นฝีมือตระกูลเฉิงของแกหรือ?"

เฉิงเหวยซานหน้าถอดสีแล้วกล่าวว่า "เรื่องเป็นมาอย่างไร ฉันเองก็ไม่ทราบ ฉันจะกลับไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้!"

อู่เป่ยคว้าตัวชิงเอ๋อไว้ และฉีกเปิดห้วงเวลาในพริบตา ปรากฏตัวขึ้นในโลกอันกว้างใหญ่ของอู่หูที่บ้านของชิงเอ๋อ

ขณะนี้ คู่สามีภรรยากลางคนคู่หนึ่งนอนอยู่บนพื้น ร่างหนึ่งถูกตัดขาดออกเป็นสองท่อน ส่วนอีกร่างหนึ่งหัวถูกฟันออกไปครึ่งหนึ่ง ใกล้ ๆ กันยังมีชายชราอีกคนที่ถูกฆ่าตายอย่างอนาถ

เมื่อพวกเขามาถึง มีชายคนหนึ่งกำลังสั่งให้คนรับใช้ที่ชั่วร้ายลากตัวหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยงามวัยประมาณยี่สิบปีออกไปข้างนอกอย่างรุนแรง

หญิงสาวร้องไห้จนเลือดไหลออกจากดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะ "น้องสาวของแกมันร้ายกาจมากไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ฉันจะฆ่าทั้งครอบครัวของนาง แล้วนอนกับพี่สาวของนาง ฮ่า ๆ ฉันจะดูว่านางจะทำอย่างไร!"

เมื่อเห็นภาพนั้น ชิงเอ๋อก็ตะโกนร้องออกมาและพยายามจะเข้าทำร้าย แต่ถูกอู่เป่ยดึงไว้ เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่ต้องรีบ ศิษย์พี่อยู่ที่นี่แล้ว มันหนีไปไหนไม่รอดหรอก"

"ไอ้สารเลว!"

ในตอนนั้น เฉิงเหวยซานกับพรรคพวกก็มาถึง เมื่อเห็นการกระทำอันชั่วร้ายของชายหนุ่ม หัวใจของเขาก็เต้นแรง รู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว เขาจึงรีบตะโกนด่าออกไป

ชายคนนั้นคือบุตรชายของเฉิงเหวยซาน และเป็นบุตรชายของหญิงชั่วผู้นั้น ชื่อว่าเฉิงเทียนอี้

เฉิงเทียนอี้เห็นเฉิงเหวยซานมาถึง เขาก็หัวเราะแล้วพูดว่า "พ่อ ท่านมาทำไม? ครอบครัวแซ่หลงนี้มันไม่รู้คุณดี ลูกชายจึงฆ่าล้างโคตรมันเสีย..."

“เพียะ!”

เฉิงเหวยซานตกลงมาที่พื้นและตบเฉิงเทียนอี้จนล้มลงกับพื้น แล้วด่าทอว่า "ไอ้โง่! แกคนโง่เขลา!"

หญิงผู้นั้นกรีดร้องว่า "เฉิงเหวยซาน ท่านทำไมต้องตบตีลูกด้วย?"

เฉิงเหวยซานถอนหายใจและประสานมือคารวะอู่เป่ยที่มีใบหน้าราวกับน้ำแข็ง "ฉันผู้แซ่เฉิงสอนลูกไม่เข้มงวด ขอท่านผู้มีเกียรติโปรดระงับโทสะ!"

อู่เป่ยไร้ความรู้สึกและถามเสียงเย็นชา "หัวหน้าตระกูลเฉิงคิดจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?"

เฉิงเหวยซานสีหน้าเคร่งเครียด เขาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "คนตายไปแล้ว ย่อมไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ ฉันตระกูลเฉิงยินดีจะชดใช้ด้วยเงินจำนวนมาก"

ชิงเอ๋อเตะฉันรับใช้ไม่กี่คนกระเด็นไปกอดพี่สาวของนางไว้ เมื่อได้ยินคำพูดของเฉิงเหวยซาน นางก็กล่าวด้วยความโกรธว่า "ฆ่าคนแล้วจะชดใช้ด้วยเงินก็จบเรื่องได้หรือ?"

อู่เป่ยกล่าวว่า "ศิษย์น้องของฉันพูดถูก ถ้าหากฉันฆ่าล้างโคตรตระกูลเฉิงของแก เงินก็จะชดใช้ให้เรื่องจบได้หรือไม่? ถ้าได้ ฉันมีเงินมากมาย ฉันจะฆ่าล้างโคตรตระกูลเฉิงของแกเป็นร้อยครั้งเลย!"

เขาโกรธมากในตอนนี้ คนตระกูลเฉิงช่างเหลือทนจริงๆ ไร้ศีลธรรมอย่างที่สุด!

เฉิงเหวยซาน ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า: "สหาย ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกแก แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว จะล้างแค้นไปเพื่ออะไร? สู้พวกเรามานั่งคุยกันอย่างสงบเสียดีกว่า..."

"โครม!"

อู่เป่ยจู่ๆ ก็ปล่อยฝ่ามือออกไป รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ตบเฉิงเทียนอี้ ลงกับพื้นจนกลายเป็นก้อนเนื้อเละ และภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เขาก็ถูกระเหยหายไปในอากาศ ไม่เหลืออะไรทิ้งไว้เลย

"แกกล้าดียังไง!" เฉิงเหวยซาน รีบช่วยไม่ทัน โกรธจนแทบกระอัก เลยต่อยหมัดใส่อู่เป่ยพลังหมัดที่เขาปล่อยออกมา ทำให้เกิดภาพลวงของดวงดาวนับพันปรากฏขึ้นด้านหลังเขา ดวงดาวนับพันดวงส่องแสงเจิดจ้า พลังอันน่ากลัวรวมตัวเข้าหากัน

อู่เป่ยเผชิญหน้ากับการโจมตีของเฉิงเหวยซาน โดยที่ไม่ได้มองตรงไปที่เขาด้วยซ้ำ เขาแบมือขวาออกห้านิ้ว คว้าอากาศแล้วมือขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางภาพลวงของดวงดาวนั้น บีบหมัดรวบกำเข้าในพริบตา ก็ทำให้ดวงดาวนับพันดวงระเบิดแตกออกทั้งหมด

เฉิงเหวยซาน ร้องครวญครางออกมา พ่นเลือดสดๆ ออกมา สีหน้าของเขาซีดขาวอย่างหมดหวัง

หญิงสาวคนหนึ่งกรีดร้องขึ้น: "ลูกชายของฉัน!" แล้วพุ่งตัวไปทางอู่เป่ยโดยไม่กลัวตาย

อู่เป่ยโบกมือหนึ่งครั้ง อวกาศบิดเบี้ยว มีหลุมดำปรากฏขึ้นด้านหลังหญิงสาวคนนั้น กลืนเธอเข้าไปทันที แปรสภาพเป็นอนุภาคพื้นฐาน

การลงมือของเขาครั้งนี้ ทำให้มีคนตายสองคน บาดเจ็บอีกหนึ่ง คนหนุ่มหน้าเปลี่ยนสีไปและพูดว่า: "ท่านช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว!"

"ใครเป็นเพื่อนแกกัน!" อู่เป่ยจ้องเขา "อย่าเสือกยุ่งเรื่องของฉัน มิฉะนั้นจะต้องรับโทษทั้งหมด!"

ชายหนุ่มร้องฮึดออกมาเสียงดัง: "ที่นี่คือโลกอันกว้างใหญ่แห่งห้าทะเลสาบไม่ใช่ที่สำหรับพวกคนนอกอย่างพวกแกมาอาละวาด!"

พูดจบ ร่างของเขาค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นยักษ์สูงหมื่นเมตร มีแขนงอกออกมาแปดแขน แต่ละแขนถืออาวุธไว้

อู่เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "แกเลือกที่จะหาความตายเอง ก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน"

เขาปล่อยหมัดออกมา เป็นท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักรศิลปะการต่อสู้ศักดิ์สิทธิ์ หมัดแห่งปลายโลก เมื่อหมัดถูกปล่อยออกไป ฟ้าดินสั่นไหว ดวงดาวและดวงจันทร์หมดแสง กลิ่นอายของปลายโลกปกคลุมคนหนุ่ม ทำให้เขารู้สึกเหมือนเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่แห่งยุค

"อะไรนะ? แกแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้ยังไง!" เขาตกใจสุดขีด พยายามหนีอย่างสุดกำลัง แต่เวลานี้ เขาถูกพลังอันมหาศาลล็อคไว้ ขยับไม่ได้เลย!

"สหาย ฉันขอให้แกปล่อยเขาไป!"

ในตอนนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นชายชราเคราขาวคิ้วขาว ปรากฏตัวขึ้นระหว่างชายหนุ่มกับอู่เป่ย

อู่เป่ยหรี่ตาลง: "แกเป็นใคร?"

ชายชราเคราขาวยิ้มแล้วพูดว่า: "ฉันคือเซียนกระจายแห่งห้าทะเลสาบเป็นเพื่อนเก่าของซวินตู ผู้อาวุโส"

อู่เป่ยพูดว่า: "คนผู้นี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่ถามไถ่ก่อนจะเข้ามายุ่งเรื่องของฉัน! เขาคงไม่ใช่ศิษย์ของแกหรอกนะ?"

เซียนกระจายแห่งห้าทะเล ถอนหายใจและพูดว่า: "เขาชื่อ ตู้จินอิง เป็นศิษย์ของฉัน ฉันขอร้องสหายปล่อยเขาไปสักครั้ง"

ขณะนั้นเอง ซวินตู ผู้อาวุโสก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกันและพูดว่า: "สหายห้าทะเล แกศิษย์ของแกช่างไร้สายตายิ่งนัก"

เซียนกระจายแห่งห้าทะเลสาบยิ้มขมๆ : "ฉันไม่ได้สอนเขาดี ซวินตู พี่ชาย พวกเราเป็นสหายกันมานาน ปล่อยเขาไปสักครั้งเถอะ"

ซวินตู ผู้อาวุโสพูดว่า: "ทุกสิ่งมีเหตุผลและผลลัพธ์ ฉันไม่อาจตัดสินแทนซวนเป่ยได้"

แม้จะพูดเช่นนี้ เขาก็ยังหันไปหาอู่เป่ยและพูดว่า: "ซวนเป่ยสหายห้าทะเลเป็นเซียนพเนจรที่ซื่อตรงมาก"

อู่เป่ยจึงเก็บหมัดแห่งปลายโลก กลับมา จ้องไปที่ตู้จินอิง และพูดว่า: "ในใจแกไม่มีการแบ่งแยกดีชั่ว ฉันไม่สนใจ แต่เมื่อแกมายุ่งเรื่องของฉัน แกก็ต้องมีความสามารถพอ ครั้งหน้าหากฉันเห็นแกอีก ฉันจะลบแกออกไปจากโลกนี้ทันที!"

ใบหน้าของตู้จินอิงซีดเผือด เขากัดฟันโดยไม่พูดอะไร

เซียนกระจายแห่งห้าทะเลสาบ ประสานมือคำนับ: "ขอบคุณสหาย ฉันจะหาโอกาสไปขอบคุณที่บ้านอีกครั้ง" พูดจบ ก็ลากตู้จินอิงออกไปจากที่นั่น

เฉิงเหวยซาน นั่งอยู่บนพื้น การโจมตีของอู่เป่ยครั้งนั้นทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส เขาพูดด้วยเสียงหนักแน่นว่า: "ซวินตู ผู้อาวุโส คนธรรมดาไม่กี่คนตายไป จะถึงกับต้องมาทำลายความสัมพันธ์กันเชียวหรือ? ตระกูลเฉิง ไม่ใช่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ!"

ซวินตู ผู้อาวุโสไม่สนใจเขาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "เฉิงเหยียน แกยังไม่ออกมาอีกหรือ?"

บทที่ 1833 บดเป็นเนื้อเละ