บทที่ 1834 เขาศักดิ์สิทธิ์แสดงอิทธิฤทธิ์ จักรพรรดิเทียนเย่ว์

จุดแสงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และจุดแสงก็ขยายวงกว้าง ทำให้ผู้คนไม่สามารถลืมตาได้ จากนั้น ชายชราผมสีแดงร่างสูงก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางแสงสว่าง โดยถือไม่ค้ำหัวมังกร เขาถอนหายใจ แล้วพูดว่า ：“ไอ้สารเลวพวกนี้ ทำให้ข้าไม่สบายใจเลยจริงๆ”

เฉิงเหวยซานรีบคุกเข่าลงบนพื้น ：“บรรพบุรุษ！”

บุคคลนี้คือเฉิงเหยียน บรรพบุรุษตระกูลเฉิง เฉิงเหยียนส่ายหัวแล้วพูดว่า ซวินตู ：“เรื่องแค่นี้เอง มันคุ้มค่าที่จะฆ่าล้างตระกูลของข้าเลยหรือ?” ขณะที่พูด เขาก็มองไปที่อู๋เป่ย

บรรพบุรุษซวินตู หัวเราะ“หึๆ” ：“ลูกหลานตระกูลเฉิงของเจ้า ฆ่าล้างตระกูลศิษย์ลัทธิเซียนของข้า เจ้าจะว่าอย่างไร?”

เฉิงเหวยซานทำเสียงประชด“เชอะ” ：“คนก็ตายไปแล้ว เจ้าจัดการเองละกัน”

ทัศนคติเฉิงเหยียนคนนี้รุนแรงยิ่งกว่าเซียนกระจายแห่งห้าทะเลมาก ท่าทางราวกับว่าเจ้าจะสามารถทำอะไรข้าได้

บรรพบุรุษซวินตูพูดกับอู๋เป่ยว่า ：“ซวนเป่ย เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“บูม！”

อู๋เป่ยต่อยหมัดใส่เฉิงเหวยซาน เฉิงเหยียนเข้าไปยืนห้ามอยู่ระหว่างทั้งสอง ใช้มือขวาดันไปข้างหน้าเบาๆ มิติที่พับนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นกลางอากาศ หมัดแห่งปลายโลกของอู๋เป่ยชกขึ้นไปข้างบน ต่างถูกมิติเหล่านี้ดูดซับไปทั้งหมด

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ：“มีความสามารถอยู่บ้าง ไม่น่าแปลกที่เจ้าเย่อหยิ่งขนาดนี้”

อู๋เป่ย ：“เฉิงเหวยซานคนนี้ ข้าจำเป็นต้องฆ่า เจ้าปกป้องเขาไม่ได้”

เฉิงเหยียนนิ่งเงียบ เมื่อสู้กันตัวต่อตัว เขาไม่กลัว แต่เมื่อบรรพบุรุษซวินตูและอู๋เป่ยที่ไม่ทราบถึงความแข็งแกร่งรวมตัวกัน เขาก็ไม่มีโอกาสที่จะชนะ

หลังจากถอนหายใจยาว เฉิงเหยียนก็พูดว่า ：“คนก็ตายไปแล้ว ฆาตกรก็ถูกเจ้าฆ่าแล้ว ข้าคิดว่าเรื่องนี้ก็ควรจะจบลงเพียงเท่านี้”

อู๋เป่ย ：“จะจบลงเพียงเท่านี้หรือไม่ ไม่ใช่เจ้าเป็นคนตัดสิน”

เฉิงเหยียนขมวดคิ้ว ：“สหายตัวน้อย เจ้าต้องการอะไรอีก?”

อู๋เป่ย ข้ามีตัวเลือกสองตัวเจ้า ：“สู้กันให้ตายกันไปข้างหนึ่ง หรือยอมมอบทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลเจ้าเป็นค่าชดเชย！”

เฉิงเหยียนหรี่ตาลง ：“สู้กันให้ตายกันไปข้างหนึ่ง ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของตระกูลเหรอ? เชอะ เจ้าช่างกล้าพูด！ ข้าเฉิงเหยียนแม้จะไม่สร้างปัญหา แต่ก็ไม่กลัวปัญหา！”

อู๋เป่ย ：“ตอนนี้มันยากสำหรับข้าหากจะฆ่าเจ้า แต่ห้าปี สิบปีหลังจากนี้ เจ้าคิดว่าพลังยุทธ์ของเจ้าจะพัฒนาขึ้นอีกไหม?”

จู่ๆเฉิงเหยียนก็เงียบไป เป็นเรื่องจริง บุคคลนี้ยังหนุ่มและแข็งแกร่งมาก ถ้าให้เวลาเขาอีกไม่กี่ปี ตนเองอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

สีหน้าของเฉิงเหยียนดูแย่มาก เขาคิดทบทวนอยู่นาน และพูดว่า ：“เรื่องนี้เป็นความผิดของตระกูลเฉิงของข้า ดังนั้น ข้ายินยอมมอบสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งให้เจ้า”

อู๋เป่ย ：“ก็ต้องดูว่าคือสมบัติล้ำค่าอะไร”

เฉิงเหยียน ：“ในตอนนั้น ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา เหตุผลที่สามารถก้าวสู่เส้นทางแห่งการฝึกพลังยุทธ์ได้ ล้วนมาจากความช่วยเหลือของสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้”

หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด อู๋เป่ยก็เริ่มสนใจ ：“สมบัติล้ำค่าอะไร?”

เฉิงเหยียน ：“เชิญตามข้ามา”

อู๋เป่ยพูดกับหลงชิงเอ๋อว่า ：“ศิษย์น้อง(ผู้หญิง) เจ้าจัดการฝังศพครอบครัวเจ้าก่อน ดูแลพี่สาวเจ้าให้ดี ข้าไปประเดี๋ยวก็จะรีบกลับมา เจ้าไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ ศิษย์พี่จะทวงความเป็นธรรมให้แก่เจ้าเอง！”

หลงชิงเอ๋อหลั่งน้ำตาราวสายฝน เธอคุกเข่าลงบนพื้นและก้มกราบอู๋เป่ย ：“ศิษย์พี่ ขอบคุณน้ำใจของท่าน นับจากนี้ไป ชีวิตของหลงชิงเอ๋อเป็นของศิษย์พี่”

อู๋เป่ยและบรรพบุรุษซวินตูตามเฉิงเหยียนเข้าไปในมิติลึกลับแห่งหนึ่ง มิติแห่งนี้ลี้ลับมาก มีเพียงเฉิงเหยียนเท่านั้นที่หามันเจอ เมื่อเข้าไปข้างใน อู๋เป่ยก็เห็นเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ เขาศักดิ์สิทธิ์นั้นเปล่งแสงประกายห้าสี มีกลิ่นอายที่น่าทึ่งมาก

เมื่อเห็นเขาศักดิ์สิทธิ์ อู๋เป่ยก็รู้สึกถึงพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่ และมันคือสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง！

เขาใจสั่นและถามว่า ：“นี่คืออะไร?”

เฉิงเหยียน ：“ในตอนนั้น เมื่อข้าเห็นมัน มันก็เป็นแค่ภูเขาธรรมดา ข้าในตอนนั้น เป็นเด็กเลี้ยงวัวที่ยากจน นอนอาบแดดอยู่บนภูเขาทุกวัน วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า เมื่อข้าอายุสิบห้าปี ก็รู้สึกว่าร่างกายของข้าดีกว่าคนทั่วไปมาก จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่หนทางแห่งการฝึกฝนพลังยุทธ์”

อู๋เป่ย ：“เจ้าหมายความว่า ภูเขานี้สามารถทำให้สภาพร่างกายของเจ้าดีขึ้นได้?”

เฉิงเหยียน ：“ใช่แล้ว ต่อมา ข้าประสบความสำเร็จในการฝึกฝน จึงได้ย้ายมันมาที่นี่ ขุดเปลือกผิวของมันออก และเผยให้เห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมของมัน แต่ช่างน่าเสียดาย ตั้งแต่นั้นมา เขาศักดิ์สิทธิ์นี้ก็ไม่สามารถพัฒนาสภาพร่างกายของข้าได้อีก สิ่งที่แปลกไปกว่านั้นคือ ข้าพาคนอื่นเข้ามา ก็ไม่สามารถพัฒนาสภาพร่างกายของพวกเขาได้เช่นกัน”

อู๋เป่ย ：“ถ้าอย่างนั้น ทำไมเจ้าถึงทำได้ล่ะ?”

เฉิงเหยียนส่ายหัว ：“ข้าก็ไม่รู้ บางที อาจจะมีเพียงไม่กี่สิ่งมีชีวิตเท่านั้น ที่จะได้รับการยอมรับจากเขาศักดิ์สิทธิ์”