บทที่ 1836 ซาลาเปาไข่ปูกับชาวประมงแก่

ปลาตัวนี้แรงเยอะมาก แต่น่าเสียดายเวลาอยู่ในมือของอู๋เป่ย มันก็เหมือนกับกุ้งตัวเล็กๆ ที่ไม่สามารถต่อต้านได้

ปลาเริ่มกังวล และส่งข้อความว่า ปล่อยข้าไป ข้ายังต้องไปส่งข่าวให้กับองค์หญิงห้า！

อู๋เป่ยรู้สึกสงสัยมาก จึงถามว่า ：“องค์หญิงห้าอะไร?

ปลาตัวใหญ่พูดว่า ：“บุตรสาวคนที่ห้าของบรรพบุรุษแห่งทะเลเหนือ เจ้าไม่รู้จักเหรอ?”

อู๋เป่ย ：“อ๋อ ทะเลเหนือมีบรรพบุรุษปีศาจด้วยเหรอ?”

บรรพบุรุษปีศาจนั้นแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็อยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ที่ห้า และเป็นการดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งมาก

เขาถามว่า ：“ทำไมเจ้าถึงกระโดดขึ้นมาบนเรือข้า แทนที่จะไปส่งข่าว?”

ปลาตัวใหญ่ ：“เมื่อกี้มีไซเรนสองสามตัวไล่ล่าข้า ข้าน้อยไม่มีทางเลือกจึงต้องกระโดดขึ้นมาซ่อนตัว”

อู๋เป่ย ：“เจ้าเองก็เป็นไซเรนเหมือนกัน ทำไมพวกมันถึงไล่ล่าเจ้า?”

ปลาตัวใหญ่ ：“ข้าแอบได้ยินเรื่องที่พวกมันจะก่อการกบฏ พวกมันไม่ยอมปล่อยข้าไปแน่นอน ก่อนหน้านั้น ข้าเคยถูกฆ่ามาแล้วครั้งหนึ่ง เลยต้องฝากจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ไว้กับปลาตัวนี้ แต่ข้าไม่คิดว่าจะถูกพวกมันตามล่าอีก”

อู๋เป่ยเริ่มสงสัย และถามต่อว่า ：“คนที่ก่อการกบฏเป็นคนของใคร ใช่บรรพบุรุษปีศาจหรือเปล่า?”

ปลาตัวใหญ่ ：“แน่นอนว่าพวกมันคือลูกน้องของปีศาจทะเลเหนือ พวกมันติดต่อกับปีศาจปลาหมึกของทะเลเหนือ และต้องการฉวยโอกาสตอนที่บรรพบุรุษปีศาจได้รับบาดเจ็บและกำลังเข้าฌาน เพื่อสังหารองค์หญิงห้า และยึดครองถ้ำปีศาจ”

อู๋เป่ยพบประเด็นสำคัญทันที เขาจึงถามว่า ：“ถ้ำปีศาจนี้มีความสำคัญกับพวกมันมากเลยเหรอ?”

ปลาตัวใหญ่ ：“แน่นอนสิ เหล่าบรรพบุรุษส่วนใหญ่ของทะเลเหนือ ล้วนถือกำเนิดที่ถ้ำปีศาจ ขอเพียงควบคุมถ้ำปีศาจได้ ก็จะสามารถควบคุมปีศาจในทะเลเหนือทั้งหมดได้”

ทันใดนั้นเอง ลมปราณอันทรงพลังทั้งหลายก็พุ่งลงมา และกักตัวอู๋เป่ยและปลาตัวใหญ่ไว้ทันที มีเสียงหนึ่งดังขึ้นรอบตัวพวกเขา เป็นเสียงที่เย็นชาและฟังดูโหดร้ายมาก ：“เผ่าพันธุ์มนุษย์ ขอแนะนำว่าอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน！ ออกไปจากที่นี่ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า！”

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ ：“กุ้งอย่างเจ้า ทำไมพูดมากจังเลย?”

ขณะที่พูด เขาก็ยกมือขึ้นกลางอากาศ และผิวน้ำที่อยู่ไม่ไกลก็ระเบิด กุ้งยาวห้าเมตรตัวหนึ่งก็โผล่ออกมา แล้วหล่นลงบนเรือ

อู๋เป่ยหยิบมีดออกมา แล่เนื้อกุ้งเป็นชิ้นๆ และวางลงบนเตาถ่าน รสชาติค่อนข้างดีเลยทีเดียว

“เจ้า.....เจ้ากล้ากินแม่ทัพของพวกเรา ช่างบังอาจนัก！” ไซเรนอีกตัวตะโกน

“อืม ตอนนี้เป็นฤดูกาลกินปูแล้ว” หลังจากพูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปที่น้ำแล้วคว้าตัวใหญ่ขึ้นมาหนึ่งตัว จากนั้นเขาก็แกะเปลือกปูออก แล้วหยิบไข่ปูที่ราวกับคริสตัลออกมา

ดวงตาของเขาเป็นประกาย และพูดว่า ：“กินคู่กับหมูสามชั้น แล้วก็ทำซาลาเปาไข่ปู”

อยากกินซาลาเปาไข่ปู เขาก็ปล่อยร่างอวตารออกมา และส่งวัตถุดิบนี้ไปที่ตำหนัก ให้คนที่บ้านรีบทำอาหารให้เขา

“แม่ทัพปูและแม่ทัพกุ้งถูกตีตายแล้ว รีบหนีเร็ว！”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกน ผิวทะเลก็ซัดขึ้น ไซเรนจำนวนมากก็รีบหนีออกจากที่เกิดเหตุ

เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยฆ่าแม่ทัพไซเรนสองตัวได้อย่างง่ายดาย ปลาตัวใหญ่นี้ก็รู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง และพูดว่า ：“ข้าน้อยเปินหลิวแม่ทัพชั้นล่างใต้บัญชาของบรรพบุรุษปีศาจ ขอขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยชีวิต！”

อู๋เป่ย ：“เจ้าจะไปที่ไหน ข้าจะไปส่งเจ้าเอง”

แม่ทัพชั้นล่างเปินหลิวคนนี้รีบพูดว่า ：“หากเดินไปตามทิศทางนี้ อีกสามแสนไมล์ก็จะถึงตำหนักน้ำทะเลเหนือ”

อู๋เป่ย ：“ไป！”

ทันทีที่เขาพูดจบ แสงหนึ่งก็พยุงปลาตัวนี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า บินสามแสนไมล์ในอึดใจเดียวก่อนจะร่อนลงในน้ำ ปลาตัวนี้ดีใจมาก จากนั้นมันก็ว่ายน้ำต่ออีกสองสามชั่วโมง ก็มาถึงตำหนักน้ำทะเลเหนือ

หลังจากช่วยเหลือไซเรนตัวนั้นแล้ว ในเวลานี้เขาศักดิ์สิทธิ์ก็พูดว่า ：“มันจะออกมาแล้ว！”

ต่อมา อู๋เป่ยก็เห็นฟองโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ จากนั้นกระบองโลหะสีเงินแท่นหนึ่งก็ค่อยๆลอยออกมาจากผิวน้ำ มีอักขระยันต์ลี้ลับอยู่บริเวณผิวเสาโลหะ ซึ่งน่าอัศจรรย์มาก

เมื่อกระบองแท่นนี้ลอยสูงขึ้นถึงหนึ่งหมื่นเมตร มันก็เปล่งแสงระยิบระยับออกมา พลังอันยิ่งใหญ่นั้นทำให้อู๋เป่ยรู้สึกว่าตัวเองนั้นเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เล็กมาก ราวกับว่ามันสามารถทำลายท้องฟ้าและโลกได้อย่างง่ายดายในคราวเดียว