บทที่ 1837 ชายชรานิรนาม

เขาสูดหายใจอย่างเย็นชา หยิบมีดออกมา และผ่าปลาทั้งสองตัวออกแล้วแปรรูปทันที เขานำปลาไปตุ๋นและเติมสมุนไพรเพื่อปรุงรส

ชาวประมงเฒ่าเพลิดเพลินกับซาลาเปาไข่ปูแสนอร่อยและพูดด้วยรอยยิ้ม: "นี่ก็อร่อยเหมือนกันนะน้องชาย ขอชามให้ฉันด้วยได้ไหม"

อู๋เป่ย (อู๋เป่ย): "เอาล่ะ ฉันจะให้คุณชามหนึ่ง"

ขั้นแรกเขาเติมชามสองสามใบแล้วส่งกลับบ้านให้พ่อแม่และครอบครัวได้เพลิดเพลิน ชามที่เหลือที่เขามอบให้ชาวประมงเฒ่า

ทั้งสองหยิบตะเกียบขึ้นมากินจนน้ำมันเต็มปาก ชาวประมงเฒ่าชมปลาชนิดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงรสชาติที่อร่อย

หลังจากจับปลาเสร็จแล้ว อู๋เป่ยก็เช็ดริมฝีปากแล้วพูดว่า “คุณชื่อตาเฒ่าว่าอะไร”

ตาเฒ่าหัวเราะ “ฮ่าฮ่า” “เจ้าหนุ่ม ฉันลืมชื่อไปนานแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็เรียกฉันว่าตาเฒ่า”

อู๋เป่ยหรี่ตาลง: "ตาเฒ่ามาที่นี่ ไม่ใช่เพียงเพราะกินเนื้อปลาแหรือลองซาลาเปาหรอกใช่ไหม?"

ชาวประมงเฒ่าพยักหน้า: “สิ่งที่คุณรวบรวมมาจากทะเลเรียกว่า โพไซดอน' มันเป็นหนึ่งในเจ็ดสมบัติที่ปรากฏในยุคนี้ เป็นสิ่งนี้ไม่ธรรมดา ใครได้รับจะเป็นผู้มีอำนาจแห่งยุค”

อู๋เป่ย: "คุณปู่มาที่นี่เพื่อสิ่งนี้งั้นเหรอ?"

ชาวประมงเฒ่ายิ้มและพูดว่า: "คุณไม่ต้องกังวล เนื่องจากคุณได้ขัดเกลามันแล้ว จะต้องมีคนที่แข็งแกร่งกว่าฉันอยู่ข้างหลังเพื่อช่วยคุณ ฉันคิดว่าฉันไม่สามารถขัดเกลาวัตถุวิเศษนี้ได้ ดังนั้นฉันจึงไม่กล้าแข่งขันกับคุณหรอก”

อู๋เป่ย : "อ้าว รุ่นพี่มาหาผมทำไมครับ?"

ชาวประมงเฒ่า: "ข้าหวังว่าน้องชายของข้าจะช่วยข้าได้สักครั้งน่ะ"

อู๋เป่ย: “มีอะไรให้ช่วยไหม?”

ชาวประมงเฒ่า: “เอาโพไซดอนไปวางไว้ในที่หนึ่ง มันจะปราบสิ่งชั่วร้ายที่นั่นได้ชั่วคราว แน่นอน ฉันจะไม่ยอมให้น้องของฉันลงมืออย่างเปล่าประโยชน์ และฉันจะมอบสิ่งนี้ให้กับคุณ”

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบไม้ชิ้นหนึ่งออกมาจากตะกร้าปลาที่มียันต์ลัทธิเต๋าติดอยู่เพื่อระงับความมีชีวิตชีวาของไม้

เมื่อเห็นไม้ชิ้นนี้ อู๋เป่ยรู้สึกว่ากิ่งวิลโลว์บนตัวของเขาสั่นเล็กน้อย เขาเข้าใจทันทีว่าไม้ชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เทพวิลโลว์กำลังมองหา!

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า: "ผู้อาวุโส ไม้ท่อนหนึ่งมีค่าเท่าไหร่หรือครับ?"

ชาวประมงเฒ่ายิ้มแล้วพูดว่า: "มันเป็นที่มาของผู้มีอำนาจแห่งยุคและคุณค่าของมันช่างไม่ธรรมดา"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า: "ที่คุณพยายามจะกำจัด เป็นวิญญาณร้ายอะไรหรือครับ?"

ชาวประมงเฒ่า: “นัยน์ตาปีศาจเมื่อห้ายุคก่อนสามารถควบคุมจิตใจของทุกสิ่งได้มันจัดการได้ยาก สิ่งนี้จะฆ่าไม่ได้ ทำได้เพียงการผนึกไว้เท่านั้น ตอนนี้สถานที่ที่ผนึกไว้ได้คลายออกแล้ว ต้องการท่านเทพอย่างโพไซดอนมาปราบปรามเท่านั้น”

อู๋เป่ย: "รุ่นพี่หาฉันเจอได้ยังไง?"

ชาวประมงเฒ่ายิ้มแล้วพูดว่า “เมื่อตอนที่คุณได้รับเหล็กไพโซดอน ฉันก็อยู่ใกล้ ๆ แล้ว”

อู๋เป่ยแอบถามเขาศักดิ์สิทธิ์ว่า "คุณเชื่อสิ่งที่ชายชราคนนี้พูดหรือเปล่า?"

เขาศักดิ์สิทธิ์: "เหล็กโพไซดอนได้รับการขัดเกลาโดยคุณแล้ว เขาไม่สามารถที่จะขัดเกลามันได้แม้ว่าคุณจะรับไปก็ตาม มันจึงสามารถให้เขายืมชั่วคราวได้"

อู๋เป่ยกล่าวว่า "ในเมื่อผู้อาวุโสพูดเช่นนั้น งั้นผู้น้อยก็ทำได้เพียงเห็นด้วยเท่านั้น"

ชายชราที่ไม่รู้จักยิ้มและพูดว่า: "น้องชาย คุณเป็นคนโชคดีมาก การตัดสินใจของคุณในวันนี้จะช่วยชีวิตคนได้มากมายเลยเชียวล่ะ!"

อู๋เป่ย: "ผู้อาวุโส ขอไม้นี้ก่อนเถอะ"

ชายชราไม่ทราบชื่อยื่นต้นหลิวให้อู๋เป่ย และอู๋เป่ยก็หยิบเหล็กโพไซดอนที่หดตัวแล้วพูดว่า "ท่านผู้อาวุโส เมื่อใช้มัน ให้พูดว่า 'ลุกไป' มันจะใหญ่ขึ้นและปราบปรามสิ่งชั่วร้ายได้ครับ”

ชายชราไม่ทราบชื่อหยิบเหล็กโพไซดอนด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "เพื่อนตัวน้อย เแล้วเรามาเจอกัน"

หลังจากที่ชายนิรนามจากไปแล้ว อู๋เป่ยก็ยิ้มและพูดว่า "ตอนนี้ฉันสามารถตอบเทพวิลโลว์ได้แล้ว"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ฉีกเครื่องรางบนต้นวิลโลว์ออก กิ่งวิลโลว์ก็บินออกไปทันที ปลายก็หยั่งรากบนต้นวิลโลว์

ในขณะนี้ เสียงของเทพวิลโลว์ดังขึ้นในใจของเขา: "ซวนเป่ยขอบคุณที่ช่วยฉันค้นหาต้นกำเนิดนะ!"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ป้าหลิวขอให้หายไว ๆ นะครับ แล้วยังไงก็ขอกิ่งวิลโลว์ที่ทรงพลังกว่านี้มาให้ผมทีหลังด้วยนะ"