บทที่ 1842 กลับสู่เกาะลับอีกครั้ง

หลังจากที่จักรวรรดิเทียนหวู่ผ่านการพัฒนามาหลายปี อาณาจักรก็แข็งแกร่ง รวมถึงได้รับยาอายุวัฒนะจำนวนมากที่อู๋เป่ยมอบให้ จึงทำให้มีทหารที่แข็งแกร่งมากมาย

ซือคงอวี่ยิ้มและพูดว่า ：“กราบทูลฝ่าบาท ปัจจุบันจักรวรรดิเทียนหวู่ มีนายทหารที่แข็งแกร่งแปดแสนห้าหมื่นคน นายทหารชั้นยอดหกล้านเก้าแสนคน และนายทหารฝึกหัดมากกว่าเก้าสิบล้านคน และจำนวนยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว”

เขากล่าวต่อว่า ：“ในหมู่ทหารแข็งแกร่ง มีนายทหารระดับที่หนึ่งจำนวนห้าหมื่นคน ทหารระดับที่สองสามแสนสี่หมื่นคน ส่วนที่เหลือคือทหารระดับที่สาม ในหมู่ทหารชั้นยอด มีนายทหารระดับที่หนึ่งสองล้านหกแสนคน นายทหารระดับที่สองสี่ล้านกว่าคน ส่วนที่เหลือคือนายทหารระดับที่สาม”

อู๋เป่ยเองก็รู้ดีว่า ความแข็งแกร่งของนายทหารระดับที่หนึ่งนั้นเสมือนอยู่ในระดับเซียนเทพ นายทหารชั้นยอดระดับที่หนึ่งเสมือนกับตี้เซียนขั้นสุดท้าย มีนายทหารที่แข็งแกร่งมากมายเช่นนี้ เห็นได้ว่าความแข็งแกร่งของจักรวรรดิเทียนหวู่นั้นไม่ธรรมดา

เขาพอใจมาก แล้วพูดว่า ：“มันไม่ไร้ประโยชน์ที่ข้าลงทุนทรัพยากรไปมากมาย แต่มีแค่นายทหารอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เรายังต้องอัพเกรดอุปกรณ์และอาวุธของพวกเขาด้วย”

ซือคงอวี่ ：“ก่อนหน้านี้เราได้มีการเพิ่มเรือรบและรถถังเป็นจำนวนมาก แต่โดยรวมแล้วยังไม่เพียงพอ”

อู๋เป่ย ：“ไม่เป็นไร เจ้าต้องการอะไร ก็ไปหาซื้อที่เครือข่ายเซียน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”

ซือคงอวี่ ：“รับทราบ！ ฝ่าบาท ในคลังของต้าซางมีของดีมากมาย แต่ว่าข้าไม่สามารถเปิดได้”

อู๋เป่ยนึกถึงข้อห้ามของคลังโลกเซียน แล้วพูดว่า ：“ข้ารู้สึกว่าข้อห้ามเหล่านั้น เราสามารถขจัดมันไปได้ ไป ข้าจะไปที่กับพร้อมกับเจ้า”

เมื่อมาถึงที่เกาะลับอีกครั้ง อู๋เป่ยก็นึกถึงเหม่ยหลาน แล้วถามว่า ：“บรรดาเผ่าราชวงศ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ยังสัตย์ซื่อหรือไม่?”

ซือคงอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า ：“จักรวรรดิเทียนหวู่สะเทือนโลกา รวมทวีปรกร้างเป็นหนึ่งเดียว ทางด้านเผ่าพันธุ์มังกรก็ไม่ค่อยมีการติดต่อกับพวกเข้าแล้ว อาจเป็นเพราะพวกเขากลัวว่าจะทำให้ฝ่าบาทท่านทรงพิโรธ ตอนนี้กษัตริย์แต่ละคนก็ยังคงสัตย์ซื่อ ข้าสั่งอะไรพวกเขาก็ทำตามทุกอย่าง และไม่กล้าทำอะไรลับหลัง”

อู๋เป่ย ：“เหม่ยหลานเป็นยังไงบ้าง?”

เหม่ยหลาน ก็คือผู้หญิงที่พาเขาไปที่เกาะลับ และเป็นเพื่อนคนแรกที่เขารู้จักที่นี่

ซือคงอวี่ ：“ดูเหมือนว่าเหม่ยหลานกำลังแต่งงานกับกงหยางหู่ ตอนที่ทั้งสองฝ่ายหมั้นหมายกัน ตระกูลกงหยางยังมาถามความคิดเห็นของข้าด้วย”

อู๋เป่ย ：“อ๋อ จะแต่งงานแล้วเหรอ?”

ซือคงอวี่ยิ้มและพูดว่า ：“การแต่งงานแบบนี้เป็นเรื่องปกติบนเกาะแห่งนี้ ตอนนี้เกาะลับอยู่ในสถานะกึ่งเปิด การร่วมมือแบบนี้จะยิ่งมากขึ้นในอนาคต”

อู๋เป่ย ：“อืม เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าจะไปพบเหม่ยหลานก่อน ในฐานะเพื่อน อย่างน้อยข้าควรจะใส่ซองให้นาง”

ยังคงเป็นลานเล็กๆลานเดิม เมื่ออู๋เป่ยมาถึง ในลานบ้านกลับมีแมวจำนวนมาก หญิงรับใช้ของเหม่ยหลานกำลังให้อาหารแมว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้า และเช็ดน้ำตาเป็นครั้งคราว

อู๋เป่ยเคาะประตู หญิงรับใช้รีบเงยหน้าขึ้น ทันทีที่เธอเห็นอู๋เป่ย ก็รีบเดินเข้าไปและคุกเข่าลงกับพื้น ：“คุณชาย ท่านโปรดช่วยองค์หญิงของข้าด้วยเถิด！”

อู๋เป่ยตกใจและถามอย่างรวดเร็วว่า ：“เกิดอะไรขึ้นกับเหม่ยหลาน?”

หญิงรับใช้ร้องไห้แล้วพูดว่า ：“คุณหนูของข้า ถูกบังคับให้กินยาสั่ง เพื่อให้นางยอมแต่งงานกับกงหยางหู่ ชื่อเสียงของกงหยางหู่นั้นไม่ดี ว่ากันว่าเขาเคยกินภรรยาและนางสนมของตัวเองทั้งเป็น ใครล่ะจะอยากแต่งงานกับเขา?”

หญิงรับใช้พูดว่า ：“พระราชาก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ลูกสาวก็เป็นแค่เครื่องมือในการแต่งงานเพื่อเชื่อมไมตรีของพวกเขา！”

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า ：“เจ้าพาข้าไปพบเหม่ยหลาน”

หญิงรับใช้พยักหน้าอย่างแรง ：“ได้！”

ในไม่ช้า อู๋เป่ยก็มาถึงจวนราชาหวู่เซียง ราชาหวู่เซียงคือหนึ่งในกษัตริย์บนเกาะแห่งนี้ และมีอำนาจยิ่งใหญ่มาก

ในขณะนี้ ราชาหวู่เซียงนั่งอยู่ที่ห้องทำงานของเขา และดูกังวลเล็กน้อย ความจริงแล้วเขาก็ไม่ต้องการให้ลูกสาวแต่งงานกับตระกูลกงหยาง เพราะกงหยางหู่มีชื่อเสียงเรื่องความชั่วร้าย การที่ให้ลูกสาวแต่งงานกับเขา ก็เหมือนกับผลักเธอเข้าไปในกองไฟ

แต่เขาก็ต้องทำเช่นนี้ เพราะตระกูลกงหยางมีอำนาจมากที่สุด มีนายทหารห้าแสนคน คราวนี้กงหยางหู่เป็นฝ่ายที่ต้องการแต่งงานกับเหม่ยหลาน เพื่อยึดครองอำนาจของดินแดนนี้

ทันใดนั้น พลังศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏขึ้น ราชาหวู่เซียงรีบลุกขึ้น แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า ：“ใครมานี่ที่?”

คนรับใช้คนหนึ่งรีบเข้ามาพูดว่า ：“ท่านอ๋อง จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเทียนหวู่มาถึงแล้ว！”

แม้ว่าอู๋เป่ยจะมาคนเดียว ไม่ได้มีผู้ติดตามมาด้วย แต่เกียรติยศของเขาก็ทำให้ราชาหวู่เซียงตกตะลึง และไม่กล้าสงสัยในตัวเขา จึงรีบออกไปต้อนรับเขา

“ถวายบังคมฝ่าบาท！” เขาคุกเข่าลงบนพื้น ด้วยร่างกายที่สั่นเทา

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า ：“ราชาหวู่เซียง เชิญลุกขึ้นเถิด”