บทที่ 1845 ถังปิงอวิ๋นเลื่อนระดับขั้น

เมื่อเห็นชายคนนี้ อู๋เป่ยก็หรี่ตาลง เพราะเขารู้สึกว่าร่างกายที่ถูกเวทย์ปีศาจควบคุมนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ลมปราณนี้ทำให้เขารู้สึกเป็นมิตรและคุ้นเคยมาก

“ร่างของราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์！” อู๋เป่ยรู้สึกโกรธมากทันที “เจ้ากล้าดียังไง ร่างของราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งที่เจ้าสามารถแตะต้องได้เหรอ? ไปตายซะ！”

ด้วยความโกรธ เขาจึงลงมือโดยตรง และเคลื่อนตัวไปตรงหน้าชายคนนั้นทันที เขาคว้าคอชายคนนั้นด้วยมือซ้าย ก่อนที่ชายคนนั้นจะยกดาบที่อยู่ในมือขึ้น เขาก็ถูกกดด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้ร่างกายแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับตัวได้

ดวงตาของเขาส่องแสงสีม่วงออกมา และพุ่งไปทางอู๋เป่ย แสงสีทองพุ่งออกมาจากดวงตาของอู๋เป่ย และผลักแสงสีม่วงกลับไป จากนั้นก็พุ่งเข้าไปในลูกตาของคู่ต่อสู้

ชายคนนั้นกรีดร้องเสียงดัง และพ่นควันสีเทาออกมาจากรูจมูก อู๋เป่ยใช้แสงสีทองสลายเวทย์ปีศาจที่อยู่ในร่างราชาศักดิ์สิทธิ์โดยตรง

เมื่อร่างราชาศักดิ์สิทธิ์สูญสิ้นเวทย์ปีศาจ ร่างกายก็กลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง อู๋เป่ยว่างเขาลงบนพื้น จากนั้นก็โค้งคำนับพระศพของราชาศักดิ์สิทธิ์สามครั้งด้วยความเคารพ

แสงศักดิ์สิทธิ์สองดวง ส่องผ่านดวงตาของราชาศักดิ์สิทธิ์ และเขาก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

อู๋เป่ยไม่แปลกใจเลย แม้ว่าจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของราชาศักดิ์สิทธิ์จะสลายไป แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงมีสติสัมปชัญญะ

“ตอนนี้คือเวลาใด?” เขาถาม ด้วยภาษาโบราณชนิดหนึ่ง มีเพียงอู๋เป่ยเท่านั้นที่ฟังเข้าใจ

“ยุคสมัยของนักบุญนั้นผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้คือยุควิถีเซียน”

“เผ่าเทพล่มสลายหรือยัง?” เขาถาม

อู๋เป่ยส่ายหัว ：“เผ่าเทพยังคงแข็งแกร่งมาก”

ราชาศักดิ์สิทธิ์ ：“ลมปราณของเจ้าไม่ต่างจากราชาศักดิ์สิทธิ์นัก ดีมาก จิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของข้าถูกทำลายล้างแล้ว แต่ยังมีร่องรอยของพลังหลงเหลืออยู่ในร่างของข้า ตอนนี้ ข้าขอมอบพลังนี้ให้กับเจ้า เจ้าสามารถใช้มัน เพื่อสร้างคนที่แข็งแกร่งได้”

เมื่อพูดจบ ร่างของราชาศักดิ์สิทธิ์ก็ลุกไหม้ และกลายเป็นเถ้าถ่าน ท้ายที่สุด ก็มีลูกปัดขนาดใหญ่เท่าเม็ดถั่วลิสงปรากฏขึ้นบนพื้น และเปล่งพลังศักดิ์สิทธิ์ออกมา

อู๋เป่ยหยิบมันขึ้นมา แล้วถอนหายใจเบาๆ ：“ราชาศักดิ์สิทธิ์โปรดวางใจ ข้าจะทำตามอย่างแน่นอน”

อาจเป็นเพราะอู๋เป่ยได้สังหารผู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ของพวกเขา ทันใดนั้นแม่น้ำก็สงบลง และไม่มีเวทย์ปีศาจปรากฏตัวอีกต่อไป

กองทัพทั้งสองตั้งประจำการอยู่ห่างจากแม่น้ำสามพันไมล์ โดยห่างกันประมาณหนึ่งร้อยไมล์

หลังจากสังหารเวทย์ปีศาจนับล้านตัว อู๋เป่ยก็รีบรายงานให้เบื้องบนทราบเรื่อง สงครามที่เกิดขึ้นในทวีปรกร้าง ย่อมหนีไม่พ้นการควบคุมของราชสำนักเซียน สถานการณ์ในสนามรบได้ถูกคนใช้วิชาเวทย์จดบันทึกไว้แล้ว

ในไม่ช้า รางวัลจากราชสำนักเซียนก็มาถึง และได้แต่งตั้งให้จี้รัวเฟยกับจินซวินไป๋เป็นนายพลผู้ว่าการทหาร และในขณะเดียวกันก็ให้รางวัลเป็นเงินจำนวนมากอีกด้วย

แน่นอนว่า อู๋เป่ยได้รับรางวัลมากกว่า ไม่เพียงแค่เงินทอง แต่ยังมีสมบัติมากมายอีกด้วย

ข่าวที่อู๋เป่ยนำทัพไปปราบเวทย์ปีศาจจนได้รับชัยชนะ ก็มาถึงหูของเซียนตูทั้งสามคน เซียนตูทั้งสามคนจึงรีบนัดพบกันทันที

สีหน้าของหลี่จั่นเซิน หลงเฉิงเต้า อวี่เทียนหลิง ต่างก็ดูไม่ค่อยดีนัก อวี่เทียนหลิงพูดว่า ：“พี่หลี่ พี่หลง แม่ทัพแห่งจตุรเทพไม่ต้องใช้ให้พวกเราลงมือ ก็สามารถสังหารเวทย์ปีศาจได้นับล้านตัว นี่เขาหมายความว่ายังไง?”

หลี่จั่นเซินถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า ：“เขาไม่ให้เราออกปฏิบัติการ เราก็จะไม่มีผลงาน นี่แค่รบเพียงครั้งเดียว เขาก็ได้เซียนตูถึงสองคน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เป็นไปได้ว่าจะมีเซียนตูคนที่สามสี่ห้า เมื่อถึงตอนนั้น พวกเราก็จะไม่มีประโยชน์อะไรอีกเลย！”

หลงเฉิงเต้า ：“เขาคงคิดว่าเราไม่ฟังคำสั่งการ ดังนั้นจึงเลือกที่จะใช้คนของตัวเอง ความแข็งแกร่งของแม่ทัพแห่งจตุรเทพนั้นน่ากลัวมาก ได้ยินมาว่าเขาสังหารคนที่ควบคุมร่างของราชาศักดิ์สิทธิ์ด้วย เฮ้อ ตอนนี้ต้าเทียนจุนทรงโปรดปรานเขามาก คาดว่าพวกเราทั้งสามคน คงไม่มีโอกาสทำผลงานอีกแล้ว”

อวี่เทียนหลิงเป็นกังวล ：“ไม่ได้นะ！ หากไม่มีผลงาน ทหารใต้บัญชาการของเราจะกินอะไร?”

หลงเฉิงเต้า ：“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธี พวกเราสามารถไปหาแม่ทัพแห่งจตุรเทพ ให้เขารู้ว่าเราคือกองกำลังทหารของเขา และเต็มใจที่จะเชื่อฟังคำบัญชาของเขา มีคนที่มีความสามารถอยู่รอบตัว ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่ต้องการเราหรอกมั้ง?”

หลี่จั่นเซิน ：“มันก็ไม่แน่นะ แต่พี่หลงพูดถูก เราต้องลองดู”

ในขณะนี้ อู๋เป่ยได้ออกจากค่ายทหารแล้ว เขากลับไปที่พระราชวัง และไปหาถังปิงอวิ๋น

ตอนนี้ถังปิงอวิ๋นรับผิดชอบดูแลกองทัพต้องห้าม ซึ่งรายล้อมไปด้วยทหารชั้นยอด อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของถังปิงอวิ๋นนั้นมีจำกัด ดังนั้นอู๋เป่ยจึงตัดสินใจมอบพลังที่หลงเหลืออยู่ของราชาศักดิ์สิทธิ์ให้กับถังปิงอวิ๋น เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเธอ