บทที่ 1881 โลกที่ทรงพลัง

อู๋เป่ยเปิดใช้ "ดวงตาแห่งมิติ" และพบว่าภายใต้หมอกสีม่วงนั้น มีโลกที่งดงามดั่งสวนสวรรค์ซ่อนอยู่ เป็นโลกที่มีเอกลักษณ์ของตนเอง มีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวเคลื่อนที่ไปมา ในพื้นดินมีน้ำและหญ้าอุดมสมบูรณ์ ทิวเขาและสายน้ำสวยงาม สถานที่เช่นนี้จะมีอันตรายได้อย่างไร?

อู๋เป่ยถามปานหยวนว่า "แกลงไปสำรวจที่นั่นหรือยัง?"

ปานหยวนตอบว่า "ยังไม่เคยลงไป แต่จากความทรงจำในสายเลือดของฉัน เมื่อยุคก่อน มีเทพผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าเทพเข้าไปและได้รับประโยชน์มหาศาล ภายหลัง เขากลายเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าเทพ"

อู๋เป่ยถามต่อว่า "ผู้บำเพ็ญคนอื่นคงจะมาเยือนที่นี่ไม่น้อยใช่ไหม?"

ปานหยวนตอบว่า "ใช่แล้ว ทุกช่วงเวลาจะมีผู้บำเพ็ญจำนวนมากเฉันมาที่นี่ แต่เท่าที่ฉันทราบ ไม่มีใครรอดชีวิตกลับขึ้นมาเลย ไม่ว่าจะเป็นเผ่าเทพ เผ่าพันธุ์มนุษย์ หรือแม้แต่เผ่าปีศาจและเผ่าสัตว์อสูร ทุกคนล้มเหลวทั้งสิ้น"

หลังจากพูดจบ ปานหยวนรีบเตือนอู๋เป่ยทันที "นายท่าน ท่านควรระมัดระวัง ฉันคิดว่าท่านไม่ควรลงไป"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "แกคงหวังให้ฉันลงไปใช่ไหม?"

ปานหยวนตกใจ รีบตอบกลับว่า "ฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้น!"

อู๋เป่ยกล่าวว่า "ไม่เป็นไร ฉันมาถึงที่นี่แล้ว ฉันจะลงไปสำรวจดูเอง" พูดจบ เขาก็คว้าตัวปานหยวนลงไปพร้อมกัน เข้าสู่หมอกสีม่วง

ปานหยวนไม่คาดคิดว่าอู๋เป่ยจะพามันลงไปด้วย จึงร้องตะโกนว่า "นายท่าน พวกเราไม่ควรไปเลย..."

แต่ก็สายเกินไปแล้ว ทิวทัศน์รอบข้างเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานทั้งสองก็ลงสู่พื้นดิน

ทันทีที่เท้าแตะพื้น อู๋เป่ยรู้สึกว่าร่างกายและจิตใจของเขาถูกกดดันอย่างมหาศาล หากเขาไม่แข็งแกร่งพอ ป่านนี้คงล้มลงไปนอนหมดสภาพแล้ว

ส่วนปานหยวนก็อยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก มันตัวสั่นเทิ้ม ไม่สามารถยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง

อู๋เป่ยกล่าวว่า "โลกใบนี้แข็งแกร่งมากจริงๆ!"

ปานหยวนตอบว่า "ใช่แล้วนายท่าน ฉันรู้สึกไม่สบายเลย!"

อู๋เป่ยมองไปรอบๆ พบว่ามันเป็นทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่มาก ไม่ไกลนัก มีสัตว์ที่คล้ายม้ากำลังกินหญ้าอยู่ แต่ไม่ใช่ม้าทั่วไป มันมีสี่กีบ แต่มีเกล็ดปกคลุมทั้งตัวและมีเขาใหญ่สองข้างคล้ายกวาง

ปานหยวนระมัดระวังตัวอย่างมาก มันมองไปรอบๆ ไม่หยุด ขณะนั้นเอง หนูตัวใหญ่สีเทาเหลืองขนาดเท่ากับแมวบ้านตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากใต้ดิน

มันดมกลิ่นเล็กน้อยแล้วพุ่งตรงมาที่ปานหยวน

ปานหยวนอ้าปากคำรามเพื่อขู่ไม่ให้มันเข้ามาใกล้ แต่หนูตัวนั้นไม่สนใจ มันพุ่งเข้ามาแล้วกัดที่เท้าของปานหยวน

ปานหยวนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วพยายามกัดตอบ แต่หนูตัวนั้นมีกำลังมหาศาล มันหันศีรษะเหวี่ยงปานหยวนจนกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกพื้นอย่างแรง

อู๋เป่ยตกใจมาก คิดในใจว่า แค่หนูตัวเดียวก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วหรือ?

เขาเดินเข้าไปเตะหนูตัวนั้นกระเด็น แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่แรงเตะนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่หนูธรรมดาจะรับไหวได้ แต่หนูกลับพลิกตัวในอากาศแล้วลงมายืนได้อย่างมั่นคง

มันจ้องอู๋เป่ยด้วยดวงตาเล็กๆ อย่างแน่วแน่ สุดท้ายก็กรีดร้องเสียงดัง ดวงตาของมันกลายเป็นสีแดงเลือดทันที แล้วพุ่งโจมตีใส่อู๋เป่ยอย่างบ้าคลั่ง

"จะไม่หยุดใช่ไหม?" อู๋เป่ยหัวเราะเยาะแล้วจับตัวหนูเอาไว้

หนูตัวนั้นพยายามดิ้นรนในมือของเขา แต่ยิ่งดิ้นยิ่งถูกบีบแน่นขึ้น สุดท้ายมันก็หยุดเคลื่อนไหว

อู๋เป่ยพิจารณาหนูตัวนั้นอย่างละเอียด พบว่าร่างกายของมันแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ แม้แต่เทพแกผู้ยิ่งใหญ่ก็คงมีร่างกายที่สู้หนูตัวนี้ไม่ได้

"นายท่าน นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! แค่หนูตัวเดียวก็มีพลังมหาศาลขนาดนี้!"

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ปานหยวน แกก็เคยบอกแล้วว่าแดนไท่หยินแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลอันทรงพลัง และที่นี่ผ่านการเปลี่ยนแปลงมาหลายยุคสมัย สิ่งมีชีวิตที่นี่จะทรงพลังขนาดนี้ก็ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะพวกมันเคยผ่านการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยมาแล้ว"

ปานหยวนกล่าวด้วยความตกใจ "ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้แข็งแกร่งมากมายถึงตายในที่แห่งนี้ สิ่งมีชีวิตที่นี่น่ากลัวเกินไป!"

อู๋เป่ยตอบ "แต่มันก็เป็นสถานที่ที่ดีในการฝึกฝนทั้งร่างกายและจิตใจ"