บทที่ 1880 สุนัขแดงแห่งความโกลาหล

ผืนแผ่นดินแห่งนี้เต็มไปด้วยความรกร้าง แต่ว่ายังคงมองเห็นสิ่งก่อสร้างมากมายที่ตั้งตระหง่านอยู่ สิ่งปลูกสร้างเหล่านี้สูงใหญ่ แต่ชำรุดทรุดโทรม ไม่ทราบว่าได้ผ่านกาลเวลาและยุคสมัยมานานแค่ไหน

ปานหยวนยืนอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ สายตามองจ้องอู๋เป่ยด้วยท่าทางอาฆาตพลางพูดอย่างช้าๆ ว่า "แกกล้ามาเจอกันจริงๆ ความกล้าหาญไม่น้อยเลยนะ"

อู๋เป่ยตอบว่า "จัดการแก ฉันคิดว่าฉันสามารถทำได้แน่"

ปานหยวนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "แกรู้ไหมว่าสิ่งที่ได้เปรียบที่สุดของสิ่งมีชีวิตจากความโกลาหลเช่นพวกเราคืออะไร? ในสายเลือดของเรามีความทรงจำของบรรพบุรุษอยู่ ที่ไหนในจักรวาลนี้อันตราย ที่ไหนมีสมบัติ เรารู้ชัดเจนทุกอย่าง"

อู๋เป่ยตอบว่า "แกหมายความว่า แกรู้จักแดนไท่อินนี้ดีอย่างนั้นหรือ?"

ปานหยวนตอบว่า "จะเรียกว่ารู้จักดีคงไม่ได้ แต่ฉันรู้มากกว่าแกเป็นแน่ เช่นทวีปแห่งนี้ ฉันมาที่นี่มากกว่าหนึ่งครั้ง และฉันยังได้เตรียมบางสิ่งไว้ที่นี่แล้ว"

ทันทีที่พูดจบ พื้นดินทั้งผืนก็เริ่มส่องแสงออกมา กลิ่นอายอันทรงพลังแผ่คลุมร่างของอู๋เป่ย กดทับจนเขาแทบขยับไม่ได้

ปานหยวนหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า "ทวีปนี้มีค่ายกลที่ผู้มีพลังยิ่งใหญ่ได้ทิ้งไว้ ฉันใช้เวลากว่าหมื่นปีในการควบคุมส่วนหนึ่งของค่ายกลนี้ แม้จะเป็นเพียงบางส่วน แต่พลังของมันก็รุนแรงมหาศาล การสังหารแกระดับนี้ ทำได้ง่ายดาย!"

อู๋เป่ยตอบว่า "แกเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหลถึงกับต้องพึ่งพาค่ายกลในการจัดการกับเผ่าเทพ เช่นนี้แกไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?"

ปานหยวนกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "ฉันรู้พลังของแกไม่เลว ดังนั้นการทำเช่นนี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่สุดแล้ว!"

อู๋เป่ยถามต่อว่า "คราวนี้ แกไม่ได้มาเพียงลำพังสินะ? คนจากวิหารจักรพรรดินักปรุงยามาด้วยหรือไม่?"

ปานหยวนตอบว่า "พวกเขารอข่าวจากฉันอยู่ข้างนอก เมื่อแกตาย ฉันจะแจ้งข่าวดีให้พวกเขาทราบ"

อู๋เป่ยกล่าวว่า "ปานหยวน แกคิดจริงๆ หรือว่าแค่ค่ายกลนี้จะกดขี่ฉันได้?"

ปานหยวนย้อนถามว่า "ไม่ใช่หรือ? แม้แต่นักปราชญ์แห่งเต๋าก็ยังไม่สามารถหลบหนีค่ายกลนี้ไปได้ ฉันไม่เชื่อว่าพลังของแกจะเหนือกว่านักปราชญ์แห่งเต๋า!"

อู๋เป่ยตอบว่า "หากเป็นเมื่อเดือนก่อน ฉันอาจไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ตอนนี้ ค่ายกลเล็กๆ นี้ไม่สามารถกักขังฉันได้แล้ว"

เมื่อพูดจบ เปลวไฟก็ลุกขึ้นจากเท้าของอู๋เป่ย และในพริบตาก็แผ่กระจายไปหลายหมื่นลี้ จากนั้นไฟก็เริ่มโอบล้อมทั่วทั้งทวีป

เปลวไฟเหล่านั้นไม่สนใจการกดขี่ของค่ายกล มันซึมเข้าสู่แก่นของค่ายกลอย่างรวดเร็วและเริ่มสลายจุดควบคุมค่ายกล

ปานหยวนตกใจมาก เขาตะโกนว่า "แกกำลังทำอะไร?"

อู๋เป่ยตอบว่า "ไฟวิญญาณของฉันเชี่ยวชาญในการหลอมค่ายกล ค่ายกลนี้ดีทีเดียว ตอนนี้ฉันจะหลอมมันให้หมด แล้วให้แกได้เห็นพลังที่แท้จริงของมัน!"

"โครม!"

ทวีปทั้งหมดกลายเป็นเถ้าถ่านทันที ลายค่ายกลนับพันล้านเส้นเปล่งแสงอยู่ในเถ้าถ่าน ลายค่ายกลเหล่านี้ถูกไฟวิญญาณห่อหุ้มและค่อยๆ หลอมรวมเป็นค่ายกลอันยิ่งใหญ่

ค่ายกลและเปลวไฟกลับคืนสู่ร่างของอู๋เป่ยและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังของเขา!

ทันใดนั้น กลิ่นอายรอบตัวอู๋เป่ยก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ทำให้เขาดูทรงพลังอย่างยิ่ง

ปานหยวนหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว เขาพูดด้วยเสียงสั่นว่า "แกหลอมค่ายกลได้จริงๆ หรือ?"

อู๋เป่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ค่ายกลนี้ชื่อว่า เทียนอุ่แก่นแท้ของมันคือไฟและสายฟ้า ดังนั้นฉันสามารถหลอมมันได้อย่างง่ายดาย"

ร่างกายของปานหยวนสั่นเทา เขาคุกเข่าลงทันทีและกล่าวว่า "ท่านเซียน โปรดเมตตา ฉันรู้ว่าตนเองทำผิดแล้ว!"

อู๋เป่ยจ้องมองเขาและพูดว่า "เมื่อครู่แกต้องการฆ่าฉัน แต่ตอนนี้กลับขอให้ฉันปล่อยแก แกคิดว่ามันเป็นไปได้หรือ?"

ปานหยวนรีบพูดว่า "ฉันเคยบอกไว้แล้วว่า สายเลือดของฉันมีความทรงจำมากมาย หากท่านไม่ฆ่าฉัน ฉันอาจเป็นประโยชน์ในอนาคต!"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "แกมันโง่เขลา ฉันจะเก็บแกไว้ทำไม?"

ปานหยวนพูดอย่างรีบร้อนว่า "ฉันจะออกไปฆ่าลู่หยางจีและพรรคพวกของเขาทันที เพื่อระบายความแค้นให้ท่าน!"

อู๋เป่ยกล่าวว่า "ฉันจำได้ว่า ลู่หยางจีเป็นคนของวิหารจักรพรรดินักปรุงยาใช่ไหม?"

ปานหยวนกล่าวว่า "ใช่แล้ว บุคคลผู้นี้เป็นหนึ่งในนักปรุงยาหลักของวิหารจักรพรรดินักปรุงยา และยังเป็นผู้อาวุโสของวิหารจักรพรรดินักปรุงยาด้วย"