บทที่ 189 ความเสียใจที่ไม่มีสิ้นสุด

ลู่จิ้งปัวตกใจมาก “อะไรนะ? ตระกูลชั้นนำระดับโลก? ชนชั้นสูง? ทำไมผมไม่รู้?”

ลู่จั่งซิ่งอนหายใจ “ฉันเพิ่งรู้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วและกำลังวางแผนที่จะบอกแกเร็วๆนี้ ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าในเวลาเพียงไม่กี่วัน แกจะทำหายนะครั้งใหญ่เช่นนี้!”

หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ลู่จั่งซิ่งใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อเข้าใกล้ทายาทของตระกูลชั้นนำระดับโลก จากการสนทนาของพวกเขา เขาได้เรียนรู้ภูมิหลังบางอย่างของเยี่ยเสวียน

ลู่จิ้งปัวโกรธและสิ้นหวังและพูดว่า “ให้ตายเถอะเยี่ยเสวียน เขาซ่อนพลังที่แท้จริงของเขาไว้อย่างดี!”

ลู่จั่งซิ่งส่ายหัวและถามว่า “แกรู้จักคนชื่ออู่เป๋ยไหม? ภูมิหลังของเขาเป็นอย่างไร”

ลู่จิ้งปัวก้มหน้าด้วยความสิ้นหวัง “ผมโทรถามลี่ไป่ชวงและเขาบอกว่าอู่เป๋ยเป็นผู้สืบทอดของตงฟ๋อซึ่งเป็นบุคคลในตำนานในโลกของศิลปะการต่อสู้และไม่มีใครกล้าที่จะยั่วยุเขา”

หลูชางซิงพยักหน้า “นั่นอธิบายว่าทำไมเยี่ยเสวียนถึงช่วยเขา จิ้งปัวบางครั้งผู้คนต้องเรียนรู้ที่จะก้มหัว ตอนนี้รับเช็คการโอนและขอโทษเยี่ยเสวียนและอู้เป๋ย”

ลู่จิ้งปัวกัดฟัน “พ่อ ผมกลืนความขมขื่นนี้ไม่ได้!”

“แกต้องกลืนมันเข้าไปไม่ว่าแกจะชอบหรือไม่ก็ตาม!” ลู่จั่งซิ่งตะโกน “แกต้องเข้าใจว่าตระกูลลู่ของเราเป็นเพียงน้ำหยดหนึ่งในมหาสมุทรในเทียนจิง ไม่คุ้มที่จะกล่าวถึง หลายปีมานี้ แกหยิ่งยโสเกินไป และฉันรู้ว่าแกจะต้องสร้างปัญหาไม่ช้าก็เร็ว แต่ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้!”

แม้ว่าตระกูลลู่ จะมีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ แต่พวกเขาก็ถือว่าเป็นตระกูลชนชั้นสองในเทียนจิง อย่างไรก็ตาม มีคนร่ำรวยมากเกินไปในเทียนจิง โดยเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ของมหาเศรษฐีทั้งประเทศและหนึ่งส่วนเจ็ดของบริษัทจดทะเบียนในเมืองนี้ ดังนั้นตระกูลลู่จึงไม่โดดเด่นเป็นพิเศษในเทียนจิง

ลู่จิ้งปัวหลับตา หายใจเข้าลึกๆ และพูดด้วยความเจ็บปวดว่า “ตกลง ผมจะไป!”

พวกเขาดื่มกันจนถึงตีสอง และเยี่ยเสวียนได้รับโทรศัพท์จากลู่จิ้งปัว

หลังจากวางโทรศัพท์แล้ว เยี่ยเสวียนก็ยิ้มและพูดว่า “ปรมาจารย์ซู ลู่จิ้งปัวไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เขาบอกว่าเขาจะมาเร็ว ๆ นี้”

อู่เป๋ยหัวเราะเยาะ “ผมคิดว่าเขาคงอยู่ได้ถึงพรุ่งนี้"

เยี่ยเสวียนแตะจมูกของเขา “ เมื่อเขามา อย่าแสดงความเมตตาใดๆแก่เขา เราปล่อยให้เขาหนีไปด้วยเงินน้อยกว่าห้าพันล้านไม่ได้ นอกจากนี้ ผมต้องการซื้อกิจการสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์วิดีโอของเขาด้วย”

อู่เป๋ยเลิกคิ้วขึ้น “เขาจะขายไหม”

เยี่ยเสวียนตอบว่า “เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขาย ถ้าเขาไม่ขายตอนนี้ ตระกูลลู่คาดว่าจะล้มละลายในไม่ช้า!”

กว่างไห่พูดว่า “ผมได้ยินมาว่าลู่จิ้งปัวลงทุนห้าหมื่นล้านหยวนในเว็บไซต์วิดีโอนั้น และสถานีโทรทัศน์ทั้งสามแห่งก็มีเงินกว่าหนึ่งแสนล้านหยวนเช่นกัน หนึ่งล้านล้านหยวนเป็นเงินกู้จากธนาคาร”

เยี่ยเสวียนพยักหน้า “เว็บไซต์วิดีโอนั้นมีศักยภาพมาก แต่มันถูกเผาผลาญด้วยเงินจำนวนมากในช่วงแรก สถานีโทรทัศน์ทั้งสามแห่งทำกำไรได้ทั้งหมด แต่กำไรไม่สูงนัก สี่บริษัทนี้รวมเข้าด้วยกัน และฉันจะเสนอให้เขา สูงสุดห้าหมื่นล้านหยวน”

กว่างไห่ ยิ้ม “ห้าหมื่นล้าน? นั่นหมายความว่าลู่จิ้งปัวจะสูญเสีย แสนล้านหยวน?”

เยี่ยเสวียนหัวเราะเบา ๆ “ใครบอกให้เขาล่วงเกินปรมาจารย์ซู ผมจะยอมจำนนหากไม่กำจัดเขา!”

กว่างไห่พูดว่า “อย่างไรก็ตาม ด้วยเงินอัดฉีดห้าหมื่นล้านหยวน ลู่จิ้งปัวจน่าจะสามารถผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ แต่คงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะกลับมา"

เยี่ยเสวียนหัวเราะเยาะ “สมน้ำหน้าเขาจริงๆ! มูลค่าตามราคาตลาดล้านล้านดอลลาร์ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? แม้ว่าผมจะไม่ได้ทำอะไรเลย คนอื่นก็จะโค่นเขาลง”

อู่เป๋ยมีความรู้จำกัดเกี่ยวกับเงินทุนและการลงทุน เขาจึงถามว่า “คุณจะเสียเงินห้าหมื่นล้านหยวนไหม?”

เยี่ยเสวียนหัวเราะ “ปรมาจารย์ซู ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องทุน เว็บไซต์วิดีโอนั้นเป็นหนึ่งในห้าอันดับแรกของจีนและมีมูลค่าไม่ต่ำกว่า เจ็ดหมื่นล้านหยวน ผมไม่ได้วางแผนที่จะพึ่งพามันเพื่อผลกำไร แต่จะใช้สำหรับบ่มเพาะการผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ สำหรับสามสถานีโทรทัศน์นั้นมีรายได้รวมประมาณสองหมื่นล้านหยวน กำไรสี่พันล้านหยวน มูลค่าตลาดไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนล้านหยวน ดังนั้นผมจะไม่เสียเงิน”

อู่เป๋ยหัวเราะ “ได้กำไรก็ดีแล้ว”