บทที่ 1890 ปลอมตัวเป็นลูกคนรวย

แม้อู๋เป่ยจะสูญเสียพลังการบำเพ็ญไป แต่ประสบการณ์และปัญญาของเขายังอยู่ เขาหัวเราะออกมาและส่ายหัวไปมา

ชายคนที่พูดว่าจะฆ่าเขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า "เจ้าหนู แกหัวเราะอะไร?"

อู๋เป่ยตอบว่า "ฉันหัวเราะที่พวกแกนี่ช่างโง่เขลาเสียจริง"

"แกกล้าว่าฉันโง่หรือ?" ชายคนนั้นโกรธมาก เขาตบหน้าอู๋เป่ยอย่างแรงจนเลือดออกที่มุมปาก

แต่อู๋เป่ยยังคงหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "ถ้าพวกแกไม่โง่ ก็สมควรส่งข่าวไปที่บ้านของฉัน บ้านของฉันมีเงินมากมาย พวกแกเรียกราคาได้ตามใจ บ้านฉันจะยอมจ่าย"

เมื่อคนเหล่านั้นได้ยิน ก็พากันนิ่งไป ใช่แล้ว ทำไมพวกเขาไม่คิดใช้แกหนูนี่เพื่อขอเงินจากครอบครัวของเขานะ?

ขณะนั้น มีคนหนึ่งที่ดูมีสติหน่อยพูดขึ้นว่า "แต่ว่าหากเราทำเช่นนี้ ครอบครัวของแกก็จะส่งแกหน้าที่มาจับพวกเรา"

อู๋เป่ยตอบว่า "ฉันเขียนจดหมายได้ ฉันเขียนว่า ฉันหลงทางอยู่ที่นี่และต้องการเงินมาก พวกแกส่งคนไปส่งจดหมายที่บ้านฉัน บ้านของฉันจะให้เงินพวกแกเอง เช่นนี้พวกแกก็ได้เงินโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแกหน้าที่ตามจับ ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย"

คนที่ดูฉลาดคนนั้นพยักหน้าหลายครั้ง "ความคิดนี้ดีมาก แกหนู แกให้ความร่วมมือกับพวกเราขนาดนี้ หวังว่าคงอยากให้เราปล่อยแกไปสินะ?"

อู๋เป่ยตอบว่า "แน่นอน ถ้าพวกแกไม่ฆ่าฉัน ฉันก็จะเขียนจดหมายขอเงินจากบ้านต่อไป และแน่นอน พวกแกก็ต้องปฏิบัติต่อฉันอย่างสุภาพ ฉันจะได้ขอเงินเพิ่มให้มากขึ้น"

ชายคนหนึ่งถามว่า "แกหนู บ้านของแกมีเงินมากแค่ไหนกัน?"

อู๋เป่ยที่ไม่รู้ว่าที่นี่ใช้สกุลเงินอะไร ก็แสร้งถามว่า "พวกแกเคยเห็นเงินมากที่สุดในชีวิตเท่าไหร่?"

ชายคนหนึ่งตอบว่า "ฉันเคยเห็นเงินมากที่สุดตอนอายุ 25 ปี ฉันเคยเข้ามาในเมืองเพื่อทำงานและเห็นคริสตัลถึงสิบเหรียญ!"

ผู้คนรอบข้างต่างพากันอุทานด้วยความตื่นตะลึง

"สิบเหรียญคริสตัล! หนึ่งเหรียญคริสตัลแลกได้ถึงแปดร้อยเหรียญทอง!"

"ใช่แล้ว หนึ่งเหรียญทองพอให้ครอบครัวของเรากินอยู่ได้ถึงสามปี!"

เมื่ออู๋เป่ยได้ยินคนเหล่านี้คุยกัน เขาก็เข้าใจว่าเงินที่พวกเขาใช้มากที่สุดคือเหรียญทอง และหนึ่งเหรียญทองสามารถเลี้ยงครอบครัวได้ถึงสามปี นั่นหมายความว่ามันมีมูลค่าสูงมาก

อู๋เป่ยพูดว่า "บ้านของฉันไม่มีเหรียญคริสตัลมากนัก แต่มีเหรียญทองเพียบ ฉันจะเขียนจดหมายขอเหรียญทองห้าร้อยเหรียญจากบ้านก่อน"

เมื่อได้ยินว่าจะได้เงินห้าร้อยเหรียญ ทุกคนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะห้าร้อยเหรียญนี้พอให้พวกเขาแต่ละคนมีเงินใช้ได้เป็นสิบๆ ปี

ชายที่ดูฉลาดพูดขึ้นว่า "แล้วถ้าครอบครัวของแกถามว่าทำไมแกไม่กลับบ้าน เราจะตอบว่าอะไร?"

อู๋เป่ยตอบว่า "ครอบครัวของฉันไม่ค่อยสนใจฉันนัก พวกแกแค่บอกว่าฉันชอบล่าสัตว์ที่นี่ และตกหลุมรักสาวในหมู่บ้านก็พอ"

ชาวบ้านพากันพยักหน้า เห็นด้วยว่าแผนของอู๋เป่ยนั้นไร้ที่ติ

ชายที่ดูฉลาดคนนั้นยิ้มแล้วพูดว่า "น้องชาย แกร่วมมือกับเราขนาดนี้ พวกเราจะไม่ทำให้แกผิดหวัง เชิญเข้าไปนั่งในบ้าน"

อู๋เป่ยถูกพาเข้าไปในลานบ้านหลังใหญ่ แกของลานบ้านเป็นชายชราอายุประมาณหกสิบปี เขามีชื่อเสียงมากที่สุดในหมู่บ้าน เรื่องใหญ่ๆ มักจะตัดสินใจโดยเขา

ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขากล่าวว่า "แผนนี้ทำได้ เอากระดาษปากกามาให้เขาเขียนจดหมาย"

เมื่อพูดถึงการเขียนจดหมาย อู๋เป่ยรู้สึกว่าเขาไม่คุ้นเคยกับภาษาที่นี่ จึงพูดว่า "ฉันต้องคิดดูสักครู่ว่าจะเขียนจดหมายอย่างไร พวกแกมีหนังสือให้ฉันอ่านไหม? พ่อของฉันสอนว่าต่อให้เที่ยวเล่นนอกบ้านอย่างไร ฉันก็ห้ามลืมอ่านหนังสือ"

เมื่อชาวบ้านได้ยินอู๋เป่ยพูดเช่นนี้ ทุกคนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ

อู๋เป่ยคิดในใจว่าแย่แล้ว หรือว่าคนในโลกนี้ไม่ชอบอ่านหนังสือ?

แล้วก็เป็นอย่างที่เขาคิด มีคนพูดขึ้นว่า "พ่อของแกช่างแปลกจริงๆ การอ่านหนังสือเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ที่สุด แต่เขากลับให้แกอ่านหนังสือ"