บทที่ 1891ขึ้นเขาหาสมุนไพร

หัวหน้าตระกูลมองเห็นจี้หยกที่ไม่ธรรมดา ยิ้มแล้วรับมา จากนั้นส่งให้กับคนข้าง ๆ พูดว่า "เธอเอานี่ไปพร้อมกับจดหมาย ขี่ลาเพียงตัวเดียวของหมู่บ้านไปที่เมืองจาง"

คนนั้นพยักหน้า ดึงของขึ้นมาแล้วลุกขึ้นไปเตรียมตัว

อู๋เป่ยถามว่า "หัวหน้าตระกูล ใช้เวลานานแค่ไหน? ช่วยให้เร็วขึ้นได้ไหม?"

หัวหน้าตระกูลยิ้มตอบว่า "ลาเดินไม่เร็ว ดังนั้นอย่างน้อยต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวัน"

อู๋เป่ย "สิบวันก็ยังพอได้ แต่ฉันไม่อยากอยู่เฉย ๆ ช่วยหาคนสักสองสามคนไปขึ้นเขากับฉันได้ไหม?"

หัวหน้าตระกูลยิ้ม "แน่นอน คุณอยากไปไหน ฉันจะให้คุณไป"

ดังนั้น อู๋เป่ยจึงพาสุภาพบุรุษจากหมู่บ้านสี่คนปีนเขาไปทางตะวันออก เขาไม่ใช่จะไปปีนเขาจริง ๆ แต่กำลังหาสมุนไพรในที่นี้

พอมาที่โลกนี้ เขาสูญเสียพลังทั้งหมด ไม่มีแรงปกป้องตัวเอง จึงต้องการเสริมพลังให้เร็วที่สุด โดยเริ่มจากสมุนไพร

สี่คนที่เป็นนักล่าถึงแม้จะไม่ค่อยฉลาด แต่ก็เชี่ยวชาญในการล่า ไม่ได้เดินทางไกล พวกเขาก็จับไก่ป่ามาได้สามตัวและหมูป่าหนึ่งตัว

มาถึงครึ่งทางของเขา อู๋เป่ยหยุดทันที เขาเห็นดอกไม้สีม่วงเล็ก ๆ ปรากฏอยู่กลางพุ่มหญ้า ดูไม่เด่นนัก เขาเข้าไปใกล้ดอกไม้สีม่วงแล้วดมกลิ่น ตาเขาเป็นประกายขึ้น แล้วถามนักล่าคนหนึ่งขอมีดพร้า

นักล่าคนนี้ไม่อยากให้ แต่เมื่อเห็นอู๋เป่ยตัวผอมบาง เขาจึงลดการเฝ้าระวัง ลง แล้วดึงมีดพร้าทิ้งไว้ข้าง ๆ เขา

อู๋เป่ยหยิบมีดพร้า ขุดดินอย่างระมัดระวังไม่นานก็พบรากสีขาวที่ดูเหมือนหิน มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ

นักล่าคนหนึ่งถาม "เด็กน้อย นี่คืออะไร?"

อู๋เป่ยยิ้ม "นี่สามารถใช้ต้มข้าวต้มได้ รสชาติดีมาก"

นักล่าหัวเราะ "อะไร ๆ ก็ไม่เท่ากับการใส่เนื้อมาก ๆ"

อู๋เป่ยไม่สนใจเขา ห่อรากด้วยผ้าแล้วเดินต่อไป

ครั้งนี้ เขาเห็นต้นไม้เล็ก ๆ ในรอยแยกของหิน มีเบอร์รี่สีดำเล็ก ๆ เหมือนองุ่นอยู่เต็มไปหมด สาย ๆ มีสิบสาย

อู๋เป่ยเด็ดเบอร์รี่หนึ่งสายชิมแล้วก็เก็บไว้ในตะกร้าของเขา

นักล่ากล่าว "เฮ้ นี่คือผลไม้ป่า เราเรียกว่า 'เปรี้ยวถึงฟันหัก' เปรี้ยวสุด ๆ ทำไมคุณถึงกินมัน?"

อู๋เป่ยยิ้ม "ฉันชอบของเปรี้ยว"

ดังนั้นตลอดทั้งบ่าย เขาจึงเดินไปมาในเขา พบสมุนไพรได้ทั้งหมดสิบเจ็ดชนิด เขาอยากจะค้นหาต่อไป แต่เนื่องจากนักล่าจับสัตว์ได้มากเกินไป พวกเขาจึงแบกไม่ไหว เขาจึงต้องกลับ

กลับมาถึงบ้าน หลังจากทานอาหารเย็นสุดหรูร่วมกับหัวหน้าตระกูล เขาก็กลับไปที่ห้อง ก่อนเข้าห้องเขาขอหม้อสำหรับต้มยาและอุปกรณ์ง่าย ๆ

ปิดประตูห้อง เขาตัดสมุนไพรสิบสองชนิดใส่ในถังไม้ใหญ่ แล้วเทน้ำร้อนลงไป จนกระทั่งน้ำเย็นลง เขาก็ลงไปแช่ในถังไม้ และกินเบอร์รี่กับรากที่เตรียมไว้ทีละอย่าง

สมุนไพรเหล่านี้ไม่ได้ผ่านการกลั่นใด ๆ รสชาติจึงขมและเปรี้ยว บางอย่างยังมีผลข้างเคียง แต่อู๋เป่ยไม่มีทางเลือก ตอนนี้เขาไม่สามารถปรุงยาได้ จึงต้องใช้วิธีที่เรียบง่ายที่สุดในการดูดซึมพลังของสมุนไพร

ตอนกินเบอร์รี่ อู๋เป่ยรู้สึกแสบฟันจากความเปรี้ยวจริง ๆ แต่ก็มีผลดีในการล้างพิษ ช่วยเพิ่มพลังและร่างกายของเขา

หัวหน้าตระกูลแอบยืนฟังอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงน้ำ เสียงดังขึ้น เขาจึงคิดว่าอู๋เป่ยกำลังอาบน้ำ ส่ายหัวแล้วพึมพำว่า "คนในเมืองก็คือคนที่พิถีพิถัน ก่อนนอนยังต้องอาบน้ำ"

เมื่อระดับน้ำในถังลดลง อู๋เป่ยก็ออกมาจากถัง ขณะนั้นผิวของเขาแดงไปหมด มีพลังของสมุนไพรหลายชนิดกำลังไหลวนอยู่ในร่างกาย