บทที่ 1906 กระบี่ของจักรพรรดิกระบี่

ในขณะที่บางคนกำลังยิ้มด้วยความพึงพอใจ อู๋เป่ยก็เห็นภาพลวงตาปรากฏขึ้น ภาพนั้นดูยิ่งใหญ่และเปล่งประกายด้วยความรุ่งโรจน์ พลังของมันกดดันทุกสิ่งจนแผ่นดินฟ้าแยกออกจากกัน มันปรากฏขึ้นพร้อมกับกระบี่อันทรงพลังที่มุ่งตรงเข้ามาหาเขา

กระบี่นี้ทรงพลังมากจนทำให้พื้นที่บิดเบี้ยว และดูเหมือนว่ากาลเวลาเองก็หยุดชะงักลง

กระบี่เช่นนี้ คนธรรมดาไม่สามารถทนรับได้ การสัมผัสเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้ร่างกายสลายไปในพริบตา แต่สำหรับอู๋เป่ย เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับกระบี่นี้ เขาเคยตรัสรู้ในวิถีกระบี่มาก่อน แม้ว่าตอนนี้เขาจะสูญเสียพลังบำเพ็ญไปแล้ว แต่ความเข้าใจในวิถีกระบี่ของเขายังคงล้ำลึกอย่างยิ่ง

เมื่อกระบี่เข้ามาใกล้เขา เขาก็ปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลาย ปล่อยให้พลังปราณทั่วร่างสั่นไหว จนกระทั่งเกิดกระบี่ขึ้นมาอีกสายหนึ่งจากตัวเขา กระบี่ทั้งสองปะทะกันและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กระบี่จากภาพลวงตาถูกดูดกลืนและรับมาเป็นส่วนหนึ่งของกระบี่ของอู๋เป่ย ภายในกระบี่นั้นยังแฝงด้วยสิ่งอื่น ๆ ซึ่งเป็นการสืบทอดที่ภาพลวงตาทิ้งไว้ หนึ่งในนั้นคือสองวิชาวิญญาณ

กระบวนการนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นในชั่วพริบตาสำหรับเขา แต่ในความเป็นจริง เขาใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการดูดกลืนกระบี่นี้

พอเห็นว่าอู๋เป่ยยังไม่ออกมาในเวลาครึ่งชั่วโมง คนอื่น ๆ ก็ยิ่งยิ้มด้วยความพึงพอใจ ชายหนวดเล็กกล่าวขึ้นว่า "โอ้โห นี่ก็ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ว่าเขาถูกฟันจนกลายเป็นเนื้อบดแล้วหรือยัง? "

ผู้รับผิดชอบในชุดแดงหัวเราะแล้วพูดว่า "ต่อให้ไม่เป็นเนื้อบด ก็ไม่อาจเป็นศพที่สมบูรณ์ได้ ปิดประตูแล้วไปดูเขากัน"

ในขณะที่ผู้รับผิดชอบในชุดม่วงกำลังจะปิดประตู อู๋เป่ยก็เดินออกมาจากด้านใน เขาดูเปลี่ยนไปอย่างมากจากก่อนหน้านี้ ราวกับว่ามีกระบี่ที่ทรงพลังยิ่งนักพุ่งทะลุฟ้าและแผ่นดิน กดดันจนทุกคนรอบข้างรู้สึกหายใจไม่ออก

“อะไรนะ!”

ทุกคนตะลึง เขาไม่ตาย!

อู๋เป่ยเดินเข้าหาผู้รับผิดชอบในชุดม่วงและถามด้วยน้ำเสียงสงบว่า "ฉันผ่านด่านหรือไม่? "

ผู้รับผิดชอบในชุดม่วงตอบด้วยเสียงสั่นเครือ "ผ...ผ่านแล้ว"

อู๋เป่ยกล่าว "อืม ด่านต่อไปคือการทดสอบใช่ไหม? "

ผู้รับผิดชอบรีบตอบว่า "วันนี้แค่คัดเลือก การทดสอบจะมีขึ้นพรุ่งนี้"

"ดี ฉันจะกลับมาพรุ่งนี้" เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เดินจากไป เขาต้องการกลับไปทำความเข้าใจในวิชาวิญญาณที่ได้จากภาพลวงตา

หลังจากอู๋เป่ยจากไป ทุกคนก็หันมามองหน้ากัน ชายหนวดเล็กกัดฟันพูดว่า "แปลกมาก! ด่านทั้งสามถูกปรับไปจนถึงขีดสุด เขายังไม่ตายอีก!"

ผู้รับผิดชอบในชุดม่วงทำหน้าเคร่งขรึม "ฉันคิดว่าฉันไม่น่ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย คนผู้นี้มีอนาคตไกล การไปเป็นศัตรูกับเขาคงไม่มีผลดีอะไร พรุ่งนี้ ฉันจะขอโทษเขาและเสนอความช่วยเหลือในการทดสอบ"

ผู้รับผิดชอบในชุดแดงขมวดคิ้วแล้วถามว่า "แกแน่ใจว่าจะทำเช่นนั้นหรือ?ต่อให้เขาเป็นอัจฉริยะเพียงใด แกก็รู้ดีว่าโลกนี้เป็นอย่างไร หากไม่มีผู้สนับสนุนหรือเบื้องหลัง อัจฉริยะเช่นนี้จะตายได้เร็วกว่าใคร ๆ "

ผู้รับผิดชอบในชุดม่วงตอบว่า "ไม่ เขาไม่เหมือนใคร ฉันได้ตัดสินใจแล้ว พวกแกเองก็ควรคิดให้รอบคอบ"

ชายหนวดเล็กส่งเสียงเยาะเย้ย "การทดสอบพรุ่งนี้ยากกว่าการคัดเลือกมาก ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย!"

ผู้รับผิดชอบในชุดม่วงเห็นว่าพวกเขาไม่ฟังเหตุผล ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

อู๋เป่ยกลับไปที่โรงเตี๊ยมและนั่งสมาธิทันทีเพื่อทำความเข้าใจในวิชาวิญญาณ สองวิชานั้นคือ "กระบี่ผ่าภูเขา" และ "กระบี่ปืนใหญ่"

กระบี่ผ่าภูเขา สามารถปล่อยแสงกระบี่ที่ทรงพลังมาก พลังของมันสามารถฟันภูเขาให้แตกออกได้

ขณะที่ฝึกฝน เขารู้สึกว่ามันยากมาก "จุยเตี้ยน วิชานี้น่าจะเป็นวิชาระดับสูงมาก!"

จุยเตี้ยนถามว่า "ระดับประมาณไหน? "

อู๋เป่ยตอบ "ฉันจำได้ว่าแกบอกว่าระดับสูงสุดของวิชาวิญญาณสามารถถึงระดับ 99 ใช่ไหม? "