บทที่ 1907 พลังลึกลับแห่งฟ้าสีม่วง

อู๋เป่ยพยักหน้าพลางพูดว่า "แกก็ดูมีสายตาแหลมคมอยู่เหมือนกัน"

หลู่หยวนเว่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านพี่ ฉันคิดว่าท่านไม่ได้ให้สินบนอะไรเลย คนพวกนี้คงโกรธแค้นท่านอย่างมาก และพวกเขาต้องการหาทางทำร้ายท่านในการทดสอบแน่ ๆ "

อู๋เป่ยตอบว่า "การทดสอบร่างกายนี้จะฆ่าฉันได้หรือ? "

หลู่หยวนเว่ยตอบ "ท่านพี่ ท่านเป็นศัตรูกับกลุ่มผลประโยชน์ทั้งหมดของพวกเขา พวกเขาย่อมใช้ทุกวิถีทางเพื่อฆ่าท่าน"

อู๋เป่ยถาม "แล้วแกไม่กลัวว่าการช่วยฉันเช่นนี้จะทำให้แกต้องเป็นศัตรูกับพวกเขาหรือ? "

หลู่หยวนเว่ยพูดอย่างเย็นชา "ฉันเชื่อในสายตาของฉัน การได้พบอัจฉริยะเช่นท่าน ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็จะตายอย่างมีเกียรติ"

อู๋เป่ยตอบอย่างเรียบเฉย "แกจะภูมิใจในสิ่งที่แกตัดสินใจวันนี้ เดินทางกันเถอะ ไปทดสอบกัน!"

หลู่หยวนเว่ยพาอู๋เป่ยมายังสถานที่ทดสอบร่างกาย

เดิมทีการทดสอบนี้ต้องรอคิว แต่หลู่หยวนเว่ยมีเส้นสายอยู่บ้าง จึงเข้าไปพูดคุยกับคนที่รับผิดชอบ ซึ่งเป็นชายร่างอ้วนดำสูงใหญ่ ชายร่างอ้วนมองไปที่อู๋เป่ยแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา "พี่หลู่ ฉันได้ยินมาว่าแกเด็กนี่ไม่จ่ายเงิน แต่กลับผ่านการคัดเลือกมาได้?ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลเขาอย่างดี!"

หลู่หยวนเว่ยกำลังจะพูดขอร้อง แต่ก็ถูกอู๋เป่ยห้ามไว้ด้วยสายตา อู๋เป่ยก้าวไปฉันงหน้าแล้วพูดว่า "ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าแกจะดูแลฉันอย่างไร"

ชายร่างอ้วนหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "เจ้าหนู แกจงหยิ่งผยองไปก่อน อีกไม่นานแกจะต้องร้องไห้แน่!"

หลู่หยวนเว่ยพูดขึ้นเบา ๆ ว่า "ท่านพี่ การทดสอบร่างกายนี้อาจใช้พลังลึกลับแห่งฟ้าสีม่วง พลังนี้เป็นพลังวิญญาณระดับสูงสุด ซึ่งยังไม่มีใครสามารถดูดซับมันได้ ถ้าพวกเขาใช้พลังนี้ ท่านอาจจะ..."

อู๋เป่ยตอบอย่างสงบ "ถ้าฉันกลัว ฉันคงไม่มายืนอยู่ที่นี่"

ในขณะนั้น เสี่ยวหูจือและกลุ่มคนของเขาก็เดินเข้ามา พวกเขามองไปที่อู๋เป่ยด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก ราวกับมองคนตาย

หลู่หยวนเว่ยไม่พูดอะไร แต่ในใจยังอดเป็นกังวลไม่ได้ว่าอู๋เป่ยจะผ่านการทดสอบนี้ได้จริงหรือ?

ชายร่างอ้วนพูดขึ้นอย่างเย็นชา "เดิมทีการทดสอบต้องรออีกสักพัก แต่ในเมื่อแกรีบอยากตาย งั้นก็เข้ามาเป็นคนแรกก่อนเลย"

เสี่ยวหูจือหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "ให้เขาได้สัมผัสกับพลังขั้นสูงสุดบ้างเถอะ!"

อู๋เป่ยไม่ได้พูดอะไร เขาเดินตรงเข้าไปในตำหนัก

ด้านนอก ชายร่างอ้วนพูดกับเสี่ยวหูจือว่า "ให้เขารออยู่ข้างในสักพักก่อน ถ้าไม่ตาย ฉันจะปล่อยพลังฟ้าสีม่วงออกมา!"

เสี่ยวหูจือหัวเราะแล้วพูดว่า "ผ่านสามด่านแล้วยังไม่ตาย ถ้าด่านทดสอบนี้พวกเรายังฆ่าเขาไม่ได้ เราคงอับอายเป็นอย่างมาก"

ชายร่างอ้วนพูดว่า "ไม่มีทาง! ใต้พลังฟ้าสีม่วง ไม่มีใครรอดชีวิตได้ ไม่มีในอดีต และจะไม่มีในอนาคต!"

อู๋เป่ยถูกพามายังพื้นที่เต็มไปด้วยหมอกควันสีอ่อน เมื่อเขาเข้ามาในห้อง แสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นรอบตัว แสงเหล่านี้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาทันที

ร่างกายของเขาที่เคยถูกชำระล้างด้วยพลังวิญญาณระดับสวรรค์ จึงรับแสงสีฟ้าเหล่านั้นได้อย่างรวดเร็ว มันไหลเวียนไปตามเส้นปราณและชำระล้างร่างกายของเขา

หลังจากแสงสีฟ้าไหลเวียนอยู่สักพัก มันก็จางหายไป และแสงสีแดงก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่ มันไหลเข้าสู่ร่างกายของอู๋เป่ยเช่นกัน แม้ว่าแสงสีแดงจะทำให้เส้นปราณของเขารู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่ไม่นานก็รู้สึกสบายขึ้น เพราะแสงสีแดงนั้นมีประโยชน์อย่างมากต่อร่างกายของเขา

อู๋เป่ยดูดซับแสงสีแดงเข้าย่างบ้าคลั่ง ในไม่ช้า พลังวิญญาณในทะเลปราณของเขาก็กลายเป็นสีแดงทั้งหมด ถูกแสงสีแดงนี้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

แท้จริงแล้ว แสงสีแดงนี้ก็เป็นพลังวิญญาณชนิดหนึ่ง เรียกว่าพลังแห่งฟ้าแดงใหญ่ เป็นพลังวิญญาณขั้นสูง แต่มันยังไม่เทียบเท่าพลังฟ้าสีม่วง

เมื่อพลังฟ้าแดงใหญ่ถูกอู๋เป่ยดูดซับไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบขึ้นทุกที

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยยังคงเงียบอยู่ด้านใน แต่ชายร่างอ้วนกลับสังเกตเห็นว่าพลังฟ้าแดงใหญ่ที่ล้ำค่ากำลังลดลงเรื่อย ๆ เหลือไม่ถึงครึ่งแล้ว!

เขาตกใจอย่างมาก "คนผู้นี้ช่างน่าทึ่งนัก แต่ไม่มีประโยชน์หรอก ตายซะเถอะ!"

ทันใดนั้น เขาก็เปิดใช้งานพลังขั้นที่สาม นั่นคือพลังฟ้าสีม่วง พลังนี้สามารถปลดปล่อยได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากแกสำนักเท่านั้น แต่ชายร่างอ้วนไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป เขาต้องการฆ่าอู๋เป่ยให้ได้!

แม้ว่าอู๋เป่ยจะมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม และในอนาคตจะกลายเป็นยอดอัจฉริยะของสำนักห้าจักรพรรดิ แต่พวกเขาไม่อาจปล่อยให้อู๋เป่ยมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เพราะเขาได้ล่วงเกินอู๋เป่ยแล้ว หากปล่อยอัจฉริยะเช่นนี้รอดชีวิตไป พวกเขาคงไม่สามารถมีชีวิตอย่างสงบสุขได้อีกต่อไป ดังนั้นอู๋เป่ยต้องตาย!

พลังลึกลับแห่งท้องฟ้าสีม่วง

พลังงานสีม่วงซึมเข้าสู่ร่างกายของอู๋เป่ยผ่านทางรูขุมขน เมื่อพลังงานสีม่วงเข้าสู่ร่างกาย อู๋เป่ยรู้สึกเจ็บปวดทรมานอย่างที่สุด เส้นลมปราณและอวัยวะภายในทั้งหมดเหมือนถูกฉีกขาด โชคดีที่เขาได้สะสมพลังจากการฝึกฝนมาอย่างมาก จึงสามารถสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้ ทำให้หลังจากผ่านความเจ็บปวดไปครึ่งชั่วโมง ความรู้สึกไม่สบายต่างๆ ก็หายไป

"นานขนาดนี้แล้ว ทำไมเขายังไม่ตาย? " เสี่ยวหูจือและคนอื่นๆ เริ่มไม่มั่นใจ ถามด้วยเสียงสั่น

ชายอ้วนหน้าดำบอกด้วยสีหน้าหวาดกลัวอย่างยิ่ง "มันไม่ควรเป็นแบบนี้! นี่มันพลังลึกลับแห่งท้องฟ้าสีม่วง ไม่มีใครสามารถรอดชีวิตต่อหน้าพลังนี้ได้ หรือว่า..."

ผู้รับผิดชอบชุดแดงกล่าว "อย่าเพิ่งใจร้อน รออีกสักครู่ ผลลัพธ์จะปรากฏในไม่ช้า"

อย่างไรก็ตาม พวกเขารออีกชั่วโมงหนึ่ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เกิดขึ้น ทุกคนเริ่มรู้สึกหวาดกลัวและเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

ขณะนี้ อู๋เป่ยได้ดูดซับพลังลึกลับแห่งท้องฟ้าสีม่วงไปแล้วถึงสามส่วน แต่เขายังรู้สึกไม่เต็มที่