บทที่ 193 ถ้ำผี

หานไป๋เปิดวิดีโอกล้องวงจรปิดที่อยู่ใกล้กับเหตุการณ์ วิดีโอแสดงให้เห็นว่าเยี่ยเสวียนกำลังขับรถใกล้กับสวนสาธารณะและถูกรถบรรทุกชนด้านข้างอย่างรุนแรง

รถของเยี่ยเสวียนพลิกคว่ำกับพื้น ส่วนตัวเขาติดอยู่ในรถ จากนั้นรถบรรทุกพ่วงก็ลากรถออกไป ตามที่ดูในวิดีโอรถพ่วงคันนั้นขับเข้าไปในภูเขาทางเหนือของเทียนจิง อย่างไรก็ตาม มีทางแยกหลายจุดและจำนวนของกล้องวงจรปิดก็มีจำกัด ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะค้นหาตำแหน่งที่แน่นอนของรถพ่วง

เมื่อรถของอู๋เป่ยเข้าสู่พื้นที่ภูเขา กว่างไห่ชะลอความเร็วและถามว่า "คุณอา ทำแบบนี้จะหาเจอเหรอ?"

เยี่ยเสวียนยังคงจ้องมองที่ถนน รถที่ชนของเยี่ยเสวียนมีน้ำยาหล่อเย็นรั่วไหลออกมา ดังนั้นเขาจึงใช้เบาะแสนี้ในการติดตามรถไปตลอดทาง

รถขับต่อไปอีกหลายสิบกิโลเมตรและจู่ๆอู๋เป่ยก็ขอให้กว่างไห่หยุด เขาลงจากรถ มองดูแอ่งน้ำแข็งที่แห้งอยู่บนพื้นแล้วขมวดคิ้วครุ่นคิด

การสะสมของน้ำยาหล่อเย็นแสดงให้เห็นว่ารถพ่วงจอดอยู่ที่นี่เป็นเวลาอย่างน้อยสิบนาที สายตาของเขาหันไปด้านหนึ่งซึ่งเป็นคูน้ำลึกที่แห้งแล้งและอีกด้านหนึ่งของคูน้ำคือภูเขาที่แห้งแล้ง ภูเขาลูกนั้นมีหนามปกคลุมหนาแน่น

เขาพบว่ามีหนามเล็ก ๆ มีเศษผ้าติดอยู่และหนามถูกแหวกออกไปด้านข้างเล็กน้อย แสดงว่าเคยมีคนผ่านมาแถวนี้แล้วขึ้นไปบนเขา

เขาพูดกับกว่างไห่ว่า "ไปแจ้งอาจารย์ของคุณให้มาที่นี่แล้วอย่าออกไป รอพวกเขาอยู่ใกล้ๆ"

กว่างไห่ถามอย่างรวดเร็ว "อาจารย์อา เยี่ยเสวียนมาที่นี่แล้วเหรอ"

อู๋เป่ยพยักหน้า "น่าจะอยู่บนภูเขาใกล้ๆ ฉันจะขึ้นไปดู อย่าไปไหนมาไหนซี้ซั้วล่ะ"

หลังจากพูดจบ เขาไม่รอให้กว่างไห่ถามอีก เขากระโดดลงไปในคูน้ำแล้วเดินขึ้นภูเขา

หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง ถนนบนภูเขาที่เพิ่งเปิดใหม่ก็ปรากฏขึ้น ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นจงใจไม่ทำลายสิ่งแวดล้อมที่ทางเข้าเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของผู้ที่สนใจ

หลังจากเดินขึ้นไปตามถนนบนภูเขาประมาณสี่ถึงห้าร้อยเมตร พวกเขาก็ข้ามสันเขาแล้วลงไปในหุบเขา ตามรอยเท้าพบว่าคนพวกนั้นไปทางตะวันออกตามหุบเขา

เขาระมัดระวังตัวทันที เขารู้สึกไม่แน่ใจว่ามีคนอยู่ใกล้ ๆ รึเปล่า ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะใช้หินและพืชปกคลุม จากนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางตะวันออก

หลังจากเดินไปมากกว่าสิบเมตร เขาก็ขยับหูและมองไปที่ก้อนหินที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ด้านหลังหินมีคนสองคนเบียดเสียดกัน เพราะกลัวยุงกัดจึงสวมเสื้อผ้ากันยุง

แต่มันเป็นฤดูร้อนและอุณหภูมิบนภูเขาก็สูงมาก คนสองคนเหงื่อออกมากและหนึ่งในนั้นยังคงบ่น "อากาศอบอ้าวและร้อนมาก ฉันเกรงว่าฝนจะตก"

อีกคน “อดทนหน่อยเถอะ ใครจะกล้าขัดคำสั่งเบื้องบน”

“เฮ้ ที่นี่แม้แต่นกยังไม่ขี้ มีอะไรให้ระวังล่ะ นานมากเท่าไหร่แล้วที่แม้แต่กระต่ายก็ยังไม่เคยเห็น” ชายคนนั้นพึมพำ

หลังจากเจอสองคนนี้อู๋เป่ยก็เดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ เขาหยิบผงยาที่ได้มาจาก "เภสัชกร" เทลงบนเล็บเล็กน้อยแล้วตวัดไปที่หนึ่งในนั้น

ทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกันมากกว่าสิบเมตร เขาตวัดนิ้วด้วยความแม่นยำอย่างมากและกระแสควันก็พุ่งเข้าใส่จมูกของอีกฝ่าย

ชายคนนั้นตัวสั่น สีหน้าของเขาแข็งไปชั่วขณะ รูม่านตาของเขาเริ่มขยายออกและดวงตาของเขาก็หมองคล้ำ

อู๋เป่ยยังคงปฏิบัติตามกฎหมายและวางยาคนอื่นด้วย ผงยานี้สามารถทำให้คนตกอยู่ในภวังค์และผลที่ได้ก็ยอดเยี่ยม

เขาเข้ามาทันทีและถามว่า "คุณเป็นใครมาจากไหน"

"พวกเราเป็นคนของตู๋ฝัว" หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

อู๋เป่ยตกตะลึง "ตู๋ฝัวแห่งเมืองจิงเฉิง?"

อีกคนพยักหน้า "ใช่ เป็นท่านฝัว"

อู๋เป่ยเคยคุยกับเย่เทียนจง เขาบอกว่ามีคนใหญ่โตในเมืองจิงเฉิงกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีใครกล้ายุ่ง แม้แต่ตัวเขาเองเพราะอีกฝ่ายมีอำนาจและทรงพลังมาก

คนกลุ่มนั้นได้แก่ ราชาเสียววู่ เซียนเฟิง เทพแห่งทรัพย์สิน ตู๋ฝัว ราชาผี ราชาแม่มด คนกลุ่มนี้ตู๋ฝัวถือเป็นอันดับที่สี่ซึ่งนั่นแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่ง

บุคคลนี้ใช้วิธีพิเศษชนะใจคนมากมายรวมถึงนักธุรกิจและคนดังที่มีชื่อเสียงมากมาย อิทธิพลของแต่ละคนก็เป็นที่น่าทึ่งมาก

เย่เทียนจงยังพูดถึงเรื่องครั้งหนึ่งที่เขาเคยขัดแย้งตู๋ฝัว หนึ่งในลูกศิษย์ของตู๋ฝัวเคยก่ออาชญากรรม ดูหมิ่นและฆ่านักศึกษาวิทยาลัยสามคนเพราะอย่างนั้นเย่เทียนจงก็ยิงเขาตายในที่เกิดเหตุ