บทที่ 192 ความวุ่นวายของปีศาจ

ชายมีอายุคนนั้นเป็นหัวหน้าแก๊งหลงเสอชื่อจั่วหยุนซิง

จั่วหยุนซิงพูกด้วยเสียงเรียบนิ่ง "ฉันพอจะรู้เรื่องของคุณมาบ้างแล้ว เยี่ยเสวียนคนนั้นมีเบื้องหลัง วิธีที่คุณใช้ก่อนหน้านั้นมันบุ่มบ่ามเกินไป"

ลู่จวินปัวถอนหายใจ "หัวหน้า ถ้าเยี่ยเสวียนครอบครองบริษัทของฉันในครั้งนี้ ฉันจะสูญเสียอย่างน้อยก็ตั้งแสนล้าน!"

จั่วหยุนซิงตะคอกอย่างเย็นชา "ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถกินเนื้อไขมันแสนล้านชิ้นได้ ไม่ว่าเยี่ยเสวียนจะมีภูมิหลังยังไง เขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ในฐานะมนุษย์ เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการเกิด แก่ เจ็บ ตาย! ฉันจะจัดการเรื่องนี้เองที่เหลือไม่ต้องถาม”

ลู่จวินปัวมีความสุขมาก เขารู้ความสามารถของหัวหน้าแก๊งหลงเสอ เขารีบพูดทันที "ขอบคุณ หัวหน้าแก๊ง! ถ้าหัวหน้าแก๊งสามารถช่วยฉันเอาบริษัทคืนได้ จวินปัวจะบริจาคเงินหนึ่งหมื่นล้านให้กับแก๊งหลงเสอ!"

จั่วหยุนซิงยิ้มเล็กน้อย "เรื่องพวกนี้ไว้คุยกันที่หลังเถอะ ประเด็นคือมีชายที่ชื่ออู๋เป่ย ก่อนหน้านี้หลินหู่หวังถูกทำให้เหมือนตายทั้งเป็น พี่ชายคนโตของเขาหลินเทียนหวังตามหาอู๋เป่ยอย่างบ้าคลั่งสักพักฉันจะปล่อยข่าวที่อยู่ของอู๋เป่ยให้กับหลินเทียนหวัง”

ดวงตาของลู่จวินปัวเป็นประกาย "หัวหน้าฉลาดมาก! หลินเทียนหวังแข็งแกร่งมาก อู๋เป่ยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย!"

จั่วหยุนซิง"ยังไม่พอ อู๋เป่ยคนนี้เป็นผู้สืบทอดของท่านตงฟ๋อและตอนนี้ศัตรูของท่านตงฟ๋ออยู่ที่เทียนจิงชื่อของเขาคือจังหยวนกู่ เจ้านายของเซียนจี หากคุณสามารถร่วมมือกับเขาได้ ไม่ต้องพูดถึงอู๋เป่ยเลย แม้แต่คนที่อยู่เบื้องหลังอู๋เป่ยก็จบแล้ว”

ลู่จวินปัวตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น "หัวหน้าแก๊ง จางหยวนกู่จะช่วยเราไหม"

"ไม่ใช่เขาช่วยเรา แต่เราต่างหากที่ช่วยเขากำจัดคู่ต่อสู้"จั่วหยุนซิงพูดด้วยรอยยิ้ม "จังหยวนกู่เป็นศิษย์ของนายท่านตงฟ๋อต่อมาเขาทรยศต่ออาจารย์ของเขาและหันไปพึ่งตระกูลซือถูที่อเมริกา ตอนนี้เขากลับมาจีนเพื่อความก้าวหน้า หากเขาอยากเลื่อนตำแหน่งก็จำเป็นต้องเหยียบท่านตงฟ๋อขึ้นไป!"

ลู่จวินปัวพยักหน้า "อย่างนี้นี่เอง!"

อู๋เป่ยกำลังดูการแสดงในเวลานี้และการแสดงของหลินปิงเซียนก็เป็นไปได้ด้วยดี เว่ยชิงอิ่งนั่งถัดจากอู๋เป่ย เธอยิ้มและพูดว่า "คุณอู๋ คราวนี้คุณมาที่ปักกิ่งเพื่อดูปิงเซียนเหรอ"

"ไม่ใช่หรอก ฉันมีเรื่องต้องจัดการ" อู๋เป่ยพูด "ส่วนปิงเซียนก็ขอรบกวนคุณด้วย"

เว่ยชิงอิ่ง"รบกวนที่ไหนกัน มันเป็นเรื่องที่ฉันสมควรทำ"

อู๋เป่ยคิดถึงเยี่ยเสวียนและพูดว่า "คุณหนูเว่ย รู้จักเยี่ยเสวียนไหม"

เว่ยชิงอิ่งพยักหน้า "ใครบ้างไม่รู้จักชื่อเยี่ยเสวียน เขาเป็นคนดังในวงการบันเทิงและฉันก็ชื่นชมเขามานานแล้ว"

อู๋เป่ย"เขาซื้อสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์วิดีโอของลู่จวินปัว ฉันคิดว่าคุณสามารถมีส่วนร่วมได้"

ดวงตาของเว่ยชิงอิ่งเป็นประกาย "ยอดไปเลย! ไว้คุณพาฉันไปหน่อยเถอะ"

“ตกลง ฉันจะจัดการให้”อู๋เป่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

การแสดงผ่านไปได้ครึ่งทางอู๋เป่ยได้รับข้อความจากเยี่ยเสวียน บอกว่าเขาได้นัดกับคนเก็บอำพันไว้แล้วและถามเขาก็ถามว่าบ่ายนี้ว่างไหม

เขาชำเลืองดูเวลา ไปตอนนี้ยังทัน เขาลาเว่ยชิงหยิงทันที

ทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะเจอกันกันใกล้กับที่พักของนักสะสมกว่างไห่ขับรถและพวกเขาก็ขับรถไปที่สถานที่นัดพบ

อย่างไรก็ตาม หลังจากรอยี่สิบนาที เยี่ยเสวียนก็ยังไม่ปรากฏตัว

กวางไห่รู้สึกกังวลเล็กน้อยและพูดว่า "คุณอา เย่ซวนอาจจะรถติดอยู่ เดี๋ยวฉันจะโทรไปถาม"

หลังจากโทรหาก ว่างไห่ก็บ่นไปพลางว่า "เยี่ยเสวียน ฉันรอคุณมายี่สิบนาทีแล้ว คุณ..."

ทันใดนั้นเขาก็หยุดและถามด้วยเสียงทุ้มว่า "คุณเป็นใคร"

เขามองไปที่อู๋เป่ยและพูดว่า "คุณอา อีกฝ่ายบอกว่าเยี่ยเสวียนอยู่ในกำมือของเขา"

อู๋เป่ยรับโทรศัพท์และพูดอย่างเฉียบขาดว่า "คุณเป็นใคร"

อีกฝ่ายยิ้มอย่างน่ากลัว "ไม่สำคัญว่าฉันจะเป็นใคร ไปบอกให้เย่เทียนจงมารับโทรศัพท์"

หัวใจของอู๋เป่ยจมดิ่งลง อีกฝ่ายขอให้เย่เทียนจงรับโทรศัพท์ แสดงว่าเขารู้ความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยเสวียนและเย่เทียนจง!

"เย่เทียนจงไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ถ้าคุณต้องการอะไร คุณสามารถบอกฉันได้"

“อ่อ คุณเป็นใคร” อีกฝ่ายถาม